Uwaga na kaszel kenelowy! Przewodnik po chorobie

Kaszel kenelowey

Najbardziej charakterystycznym objawem schorzenia jest kaszel. Może on przybierać formę ataków, trwających nieprzerwanie przez kilka minut. To właśnie nagły, ostry atak kaszlu najczęściej niepokoi opiekunów, często mylą go z zadławieniem się zwierzęcia. Chcesz wiedzieć dlaczego pies kaszle, jak leczyć psi kaszel oraz która szczepionka na kaszel kenelowy jest najlepsza? Przeczytaj. 

Co to jest kaszel kenelowy? 

Kaszel kenelowy to schorzenie, które nie jest groźne dla życia zwierząt (jeśli nie występuje u nich zapadanie tchawicy, mają sprawny układ krwionośny i immunologiczny). To choroba polietiologiczna. Oznacza to, że na jej wystąpienie wpływa wiele czynników, w tym jednocześnie bakterie i wirusy. Schorzenie ma charakter przewlekły, objawy mogą utrzymywać się przez wiele tygodni. 

Za rozwinięcie się objawów choroby odpowiedzialne jest jednoczesne wystąpienie w układzie oddechowym: 

  • adenowirusów psów typu 2 (CAV-2);  
  • wirusów parainfluenzy (CPiV); 
  • bakterii Bordatella bronchiseptica; 

Z układu oddechowego psów chorych na kaszel kenelowy, często izoluje się także herpeswirusy psów (CaHV1, koronawirusy, reowirusy, wirusy grypy psów (CIV), pneumowirusy, Mycoplasma cynos oraz ziarniaki (bakterie). 

Jak pies może się zarazić kaszlem kenelowym? 

Kaszel kenelowy jest bardzo zaraźliwy. Ryzyko zakażenia wzrasta w dużych skupiskach zwierząt, szczególnie w schroniskach dla bezdomnych zwierząt, hotelach dla psów ale także na wystawach i w sklepach zoologicznych. Do zakażenia dochodzi drogą aerogenną.  

Czynniki, które przyczyniają się do wystąpienia choroby to: 

  • przebywanie psa w słabo wentylowanych pomieszczeniach; 
  • stres (związany z przeprowadzką, podróżą lub utratą opiekuna); 
  • ekspozycja na dym papierosowy i pyły w powietrzu. 

Objawy choroby: kaszel kenelowy 

Wewnętrzna temperatura ciała jest zazwyczaj w normie, choć u niektórych psów może pojawić się gorączka, sięgająca powyżej 40°C. Przez wielu opiekunów często pozostaje niezauważona, ponieważ jeśli się pojawia, to na początku choroby, przed objawami z układu oddechowego, czyli przed atakami kaszlu. 

Najbardziej charakterystycznym objawem choroby jest ostry kaszel. Często niepokoi opiekunów, ponieważ jest bardzo intensywny i stopniowo się nasila. Występuje w postaci serii. Pies może przyjmować postawę odbarczającą, która ułatwia mu oddychanie, czyli mieć wyciągniętą szyję, ale dzieje się tak najczęściej, kiedy kaszel kenelowy towarzyszy poważniejszym schorzeniom, takim jak niewydolność krążeniowa czy zapadanie tchawicy. Mięśnie brzucha i klatki piersiowej czworonoga silnie pracują, co ułatwia mu kasłanie. Taka postawa psa jest często mylona przez opiekunów z zadławieniem się pupila. Kaszel może utrzymywać się nawet przez 2-3 tygodnie. Nasila się podczas wysiłku, zmianę temperatury otoczenia, wilgotności powietrza lub podczas omacywania szyi psa.  

Zwierzę, kaszląc, może odkrztusić zalegającą w górnych drogach oddechowych wydzielinę, która często ma pienisty charakter. Taka wydzielina często jest mylona przez opiekunów z wymiocinami, choć jednym ze skutków intensywnego kaszlu, mogą być także wymioty.  

Taki atak kaszlu warto nagrać za pomocą telefonu i pokazać lekarzowi weterynarii w gabinecie. Dzięki temu, możliwe będzie znalezienie przyczyny problemu i ukierunkowanie diagnostyki, nawet, jeśli pies w gabinecie nie kaszle. 

Jak rozwija się kaszel kenelowy? 

Wirusy osłabiają miejscową odporność błon śluzowych górnych dróg oddechowych. Doprowadzają do zapalenia, co jest bezpośrednią przyczyną wikłania procesu chorobowego przez bakterie. W górnych drogach oddechowych znajdują się bakterie, które nie są groźne dla organizmu i nie dają na ogół żadnych objawów chorobowych. Jednak w sytuacji, gdy błony śluzowe górnych dróg oddechowych są podrażnione przez wirusy, dochodzi do osłabienia organizmu, a takie bakterie, jak np. B. bronchiseptica, mogą się namnażać i dawać łagodne objawy.  

Zapalenie błon śluzowych sprzyja także wniknięciu innych, groźnych bakterii, np. Pseudomonas, które mogą być odpowiedzialne za wystąpienie silnie wyrażonych objawów. Obraz choroby zależy od sprawności układu odpornościowego organizmu oraz poszczególnych czynników chorobotwórczych, które namnażają się w układzie oddechowym psa. 

Kaszel kenelowy pojawia się przede wszystkim u szczeniąt, bardzo starych psów, psów z obniżoną odpornością, psów nieszczepionych lub tych, które są przewlekle chore. Źródłem zakażenia są zwierzęta chore lub nosiciele. Do zakażenia dochodzi przez kontakt bezpośredni z psem, pośredni (przez wspólne miski) lub drogą aerogenną. Objawy pojawiają się już po 3-6 dniach od zakażenia i utrzymują się przez 2-3 tygodnie, a u niektórych psów nawet przez 6 tygodni. 

Jak się leczy kaszel kenelowy? 

Leczenie schorzenia, które ma podłoże wirusowe jest bardzo trudne, ponieważ nie ma na rynku preparatów, które mogłyby zostać skierowane konkretnie przeciwko wirusom, dlatego opiera się przede wszystkim na zwalczaniu objawów. 

Stosowanie antybiotykoterapii jest kontrowersyjne, ponieważ bakterie B. bronchiseptica są komensalami, czyli występują u większości zdrowych klinicznie psów, bytują w górnych drogach oddechowych, ale nie dają objawów chorób. Mogą stać się chorobotwórcze jedynie podczas osłabienia organizmu, co ma miejsce np. podczas inwazji wirusów odpowiedzialnych za kaszel kenelowy lub innych schorzeń, ale nie dają poważnych objawów. Stosowanie przeciwko nim antybiotyków wydaje się być zatem niezasadne. 

Antybiotyki są wskazane przede wszystkim u psów, które oprócz kaszlu, mają także wysoką gorączkę, ropny wypływ z nosa lub spojówek, duszność, szmery na polu płucnym, mogące wskazywać na zapalenie płuc lub inne niepokojące objawy, sugerujące zakażenie bardziej niebezpieczną bakterią od B. bronchiseptica. Antybiotyki z wyboru w takich sytuacjach to enrofloksacyna oraz cefalosporyny. Lekarz weterynarii po zbadaniu zwierzęcia i wykonaniu dodatkowych testów zleci najodpowiedniejsze postępowanie. 

Leczenie objawowe polega na stosowaniu sterydowych preparatów przeciwzapalnych, które zmniejszają częstotliwość napadów kaszlu lub ewentualnie niesterydowych leków przeciwzapalnych. Lekarz weterynarii może także zadecydować o włączeniu do terapii preparatów przeciwkaszlowych lub wykrztuśnych. 

U niektórych psów dochodzi do samoistnego wyleczenia i nie ma potrzeby stosowania żadnych leków. Pamiętaj, że taką decyzję może podjąć tylko lekarz weterynarii na podstawie wywiadu, objawów klinicznych czworonoga i wyników badań dodatkowych.  

Pies powinien mieć dostęp do świeżego powietrza, nawet zimą. Nie ma przeciwwskazań, by wychodził na dłuższe spacery. Ważne, by na okres leczenia powstrzymać się przed intensywnymi treningami i nie socjalizować go z innymi psami, ponieważ może zarażać. 

Leczenie przeprowadza wyłącznie lekarz weterynarii. Nigdy nie podawaj psu żadnych leków na własną rękę, ponieważ możesz wyrządzić więcej szkody, niż pożytku. To, co działa u ludzi lub innych gatunków zwierząt, może nie zadziałać, być szkodliwe lub wręcz toksyczne dla psów. 

Profilaktyka: szczepienia przeciwko kaszlowi kenelowemu 

Kaszel kenelowy to choroba polietiologiczna. Istnieją dwa rodzaje szczepionek, które chronią przed kaszlem kenelowym. Szczepionka standardowa (w zastrzyku) chroni przed wirusem parainfluenzy, a szczepionka donosowa zmniejsza objawy w przypadku zakażenia bakterią B. bronchiseptica oraz wirusem parainfluenzy. 

  • szczepionka donosowa 

Podaje się ją psu do nosa, czyli nie ma konieczności wykonania czworonogowi zastrzyku podskórnego. Można ją stosować od 3 tygodnia życia psa, około 3 tygodnie przed przewidzianym zwiększonym ryzykiem zachorowania, np. przed wystawą lub pobytem w hotelu dla psów. W ciągu 3 tygodni od szczepienia, powstaje odporność przeciwko wirusom parainfluenzy. Odporność przeciwko Bordatella bronchiseptica wytwarza się już w ciągu 72 godzin po podaniu. Taką szczepionkę warto podać psu, jeśli planujesz wakacje i będziesz zmuszony oddać go na kilka dni lub tygodni do hotelu dla zwierząt. Szczepienia przypominające należy stosować raz do roku. 

Szczepionka nie chroni przed zakażeniem, a jedynie zmniejsza objawy kliniczne towarzyszące chorobie. Jej skuteczność jest dyskusyjna, mimo to, hotele dla zwierząt oraz organizatorzy wystaw dla psów, często wymagają od opiekunów zaświadczeń o zaszczepieniu. Szczepionki nie można stosować u chorych psów. 

  • szczepionka poliwalentna, wieloskładnikowa (standardowa) 

Chroni przed wirusem parainfluenzy, który pełni ważną rolę w rozwinięciu się kaszlu kenelowego, ale zapewnia także odporność przeciwko innym chorobom (nosówce, parwowirozie i chorobie Rubartha). Szczepionkę podaje się podskórnie (w postaci zastrzyku) zdrowym szczeniętom dwukrotnie w ciągu pierwszego roku życia. Pierwszą dawkę zaleca się podawać między 8 a 9 tygodniem życia, a drugą po ukończeniu przez psa 12 tygodnia życia. Szczepienia przypominające należy powtarzać co roku od daty drugiej dawki szczepionki, a po ukończeniu przez czworonoga trzeciego roku życia, można szczepić go już rzadziej, co 2-3 lata (w zależności od zaleceń lekarza weterynarii). 

Profilaktyka nieswoista 

Oprócz szczepień, istnieje także profilaktyka nieswoista przeciwko kaszlowi kenelowemu. Polega ona na minimalizowaniu ryzyka kontaktu pupila z osobnikiem chorym lub nosicielem, codzienne wietrzenie pomieszczeń, w których żyje pies, regularne sprzątanie mieszkania lub domu, w tym mycie podłóg za pomocą np. podchlorynu sodu, który dobrze sobie radzi z bakteriami i wirusami oraz eliminowanie czynników stresowych. Ważne jest także podniesienie odporności zwierzęcia np. poprzez stosowanie prawidłowej diety. Porozmawiaj z lekarzem weterynarii o możliwości podawania dodatkowych preparatów, które będą działały stymulująco na układ immunologiczny czworonoga. 

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zdrowie

Nietrzymanie moczu – tylko u człowieka?

Gdy zauważamy, że nasz pupil posikuje podczas snu, czy odpoczynku, bez pojawienia się dodatkowych bodźców, to zapewne mamy do czynienia z problemem zdrowotnym.

Dzieci bawiące się z psem
Zachowanie

A ja mam psa! O dzieciach i psach

Zanim rodzice zadadzą sobie pytanie, czy ich dziecko jest wystarczająco odpowiedzialne, powinni zastanowić się, czy sami są gotowi na zwierzę

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres