operacja-psa

Operacja: ratunek niosący ryzyko

Niektóre zabiegi chirurgiczne, np. sterylizacja czy kastracja, są bardzo potrzebne, a nawet przedłużają życie czworonogom. Ale każda operacja może być obciążona ryzykiem powikłań. Sprawdźcie, jak je zminimalizować.

Wycięcie zmienionych chorobowo narządów jamy brzusznej, usunięcie kamieni z pęcherza moczowego, sterylizacja lub kastracja, czyli zabiegi, w czasie których chirurg otwiera jamę brzuszną, to najczęściej wykonywane operacje na całym świecie. Opiekunowie, podpisując na nie zgodę, muszą zdawać sobie sprawę, że nie są one w stu procentach bezpieczne.

Każdy zabieg przeprowadzany w narkozie niesie ze sobą ryzyko związane z podaniem leków usypiających czy ewentualnych powikłań. Dlatego przed każdą operacją lekarz weterynarii powinien zlecić badania krwi, osłuchać pacjenta i jeśli jest on przedstawicielem rasy podatnej na choroby serca, skierować na konsultację kardiologiczną.

Powikłania po operacji psa

Najczęstszym powikłaniem, jakie może się pojawić po operacjach z otwarciem jamy brzusznej, jest krwotok. W czasie sterylizacji krwawić może któreś z naczyń zaopatrujących jajniki lub macicę. Podczas zabiegu chirurg podwiązuje po kolei oba naczynia jajnikowe, a następnie odcina część z jajnikiem. Może się zdarzyć, że przewiązka się zsunie, otwierając naczynie, co grozi poważnym krwotokiem. Zwykle dzieje się tak już podczas zabiegu i sprawny lekarz po prostu jeszcze raz „łapie” naczynko.

Podobnie rzecz się ma z przewiązką zakładaną na szyjkę macicy. Tu także szybka reakcja lekarza pozwala uratować suczkę przed poważnym krwawieniem. Zdarza się jednak, że suka wykazuje objawy krwotoku wewnętrznego kilka godzin po zabiegu sterylizacji czy usunięcia guza z jamy brzusznej. Wtedy natychmiast trzeba ponownie otworzyć ranę i poszukać miejsca krwawienia. By uniknąć podobnego niebezpieczeństwa w swoim gabinecie, zatrzymuję operowane zwierzaki na kilkugodzinną obserwację.

Do domu wracają wybudzone z narkozy i bezpieczne mogą pozostać pod opieką opiekunów. Po zabiegach, w czasie których występuje duże krwawienie, np. wycięcia guzów gruczołów mlekowych, pojawiają się krwiaki i obrzęki. Takie zmiany należy obserwować, ale też pamiętać, że są one wliczone w ryzyko tych operacji i zwykle w ciągu tygodnia znikają samoistnie.

Uwaga na ranę!

Innym powikłaniem bywa rozejście się ran operacyjnych. Przyczyny są różne. Zwykle opiekunowie nie stosują się do zaleceń chirurga i nie zabezpieczają rany pooperacyjnej przed rozlizaniem jej przez psiaka. Naturalne zachowanie dla zwierzaka, kiedy coś go boli lub swędzi, to drapanie, lizanie i wygryzanie.

Dlatego jedynym sposobem zabezpieczenia miejsca szycia jest założenie kubraczka pooperacyjnego. Taki strój zdejmuje się dopiero po 7–10 dniach, kiedy chirurg usunie szwy. Zdarza się także, że brzegi rany nie zrastają się, bo zwierzę jest uczulone na nitki użyte do jej zamknięcia lub przez infekcję, która wdała się w czasie zabiegu. Z tego powodu standardowo po operacji stosuje się antybiotyki.

Stawianie na nogi

Niezwykle poważnymi operacjami są zabiegi ortopedyczne. Wymagają od chirurga perfekcji wykonania, absolutnej sterylności, a od opiekuna zwierzaka – dużej pooperacyjnej dbałości. Na dodatek bardzo często o powodzeniu leczenia decyduje żmudna rehabilitacja, która wiąże się z dużymi nakładami finansowymi i czasowymi.

W przypadku tych zabiegów najczęstsze powikłania to brak sprawności operowanej kończyny czy niedowład po operacjach kręgosłupa. Bywa, że pies nieodpowiednio zabezpieczany po drutowaniu kości, pod wpływem ruchu uszkadza składaną kończynę, co uniemożliwia jej wygojenie. Niestety wielu opiekunów nie może pojąć, że po takim zabiegu pupil musi mieć bardzo ograniczony ruch przez 12 tygodni.

Co oznacza trzymanie go w klatce i wyprowadzanie tylko na smyczy. Oczywiście podstawą udanej operacji są rzetelność oraz doświadczenie chirurga. Dzięki nim opisane wyżej komplikacje zdarzają się naprawdę rzadko.

Powikłania specyficzne

Po każdej operacji mogą pojawić się powikłania charakterystyczne dla danego zabiegu, wynikające z jego specyfiki. Np. po wyjęciu kamieni moczowych z pęcherza zdarzają się przewlekłe zapalenia tego narządu lub krwiomocz. Po wycięciu guza – przerzuty. Po sterylizacji wykonanej w nieodpowiednim momencie suczka może mieć ruję lub urojoną ciążę. Zrosty w obrębie jamy brzusznej to powikłanie wspólne dla wszystkich zabiegów przeprowadzanych na tej części ciała.

Po szyciu ran powypadkowych lub po pogryzieniach, po operacjach związanych z chorobami uszu czy zmianami okołoodbytowymi, czyli po zabiegach, przy których nie daje się zachować sterylności (nie pozwala na to umiejscowienie danych narządów lub okoliczności powstania zmian), najczęstszym powikłaniem jest zakażanie się ran i trudności w ich gojeniu. W tym przypadku lekiem na całe zło są dobrze dobrana antybiotykoterapia oraz cierpliwość świadomego opiekuna.

Skutki uboczne

Niektóre operacje mogą być obciążone tzw. skutkami ubocznymi, czyli objawami niepożądanymi, ściśle związanymi z wykonanym zabiegiem. I tak na przykład – nietrzymanie moczu po sterylizacji. Badania dowodzą, że częściej dotyczy ono suk ważących ponad 20 kg, a predyspozycję rasową dowiedziono u bokserów. Dolegliwość wiąże się z zaburzeniem działania zwieracza cewki moczowej.

Często ujawnia się podczas snu. W sytuacji, gdy nietrzymanie moczu pojawi się jakiś czas po sterylizacji, opiekunl powinien zgłosić się z pupilką do lekarza weterynarii. Ten, po wykluczeniu przyczyn takiego stanu, jak np. wady budowy anatomicznej układu moczowego, zapalenia cewki czy pęcherza, podejmie decyzję odnośnie dalszego leczenia.

U samców po kastracji także mogą wystąpić zaburzenia trzymania moczu, wówczas również stosuje się terapię hormonalną. Innym częstym skutkiem ubocznym sterylizacji czy kastracji bywa zwiększenie masy ciała. W takiej sytuacji należy ustalić odpowiednią dietę i zapewnić psu dużo ruchu. I nie chodzi tu o trzy przechadzki po 15 minut dziennie.

Zwierzak powinien zostać zabrany chociaż na jeden godzinny spacer w ciągu dnia. U ras takich jak setery, spaniele, jamniki długowłose czy golden retrievery, po sterylizacji pojawiają się zmiany okrywy włosowej, tzw. sierść szczenięca – suczki wyglądają, jakby miały ciągle puszystą szatę zamiast włosa lejącego się i błyszczącego, co jest związane z nadmiernym wzrostem wełnistego podszerstka

Zapytaj lekarza

Choć lista powikłań i skutków ubocznych nie należy do krótkich, warto zdać sobie sprawę, że  zdarzają się one stosunkowo rzadko i nie mogą osłabić znaczenia współczesnej chirurgii w leczeniu wielu psich przypadłości. Dzięki rozwojowi nauki i biegłości specjalistów poziom operacji stale rośnie, a wiedza na temat możliwych komplikacji pozwala im przeciwdziałać. Z badań przeprowadzanych na całym świecie jasno wynika, że zabiegi profilaktyczne, takie jak kastracja, przedłużają życie i zapobiegają wielu poważnym chorobom.

Opiekun decydujący się na jakikolwiek zabieg powinien dowiedzieć się jak najwięcej o jego ewentualnych konsekwencjach. Pomoże mu lekarz prowadzący lub chirurg, który będzie wykonywał operację.

Małgorzata Charzyńska-Wróbel
lekarz weterynarii

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Choroba lokomocyjna - Pies siedzący w samochodzie
Zdrowie

Choroba lokomocyjna u psa

Niestety, często zapominamy o trudnościach związanych z transportem psa, które powoduje choroba lokomocyjna.

RASY PSÓW

Spaniel francuski
Grupa 2 FCI: Pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe rasy
Lapinkoira
Nowofundland
Mudi
Tosa inu
Pomeranian
Norwich terrier
Grupa 3 FCI: Teriery
Japoński chin
Lagotto romagnolo
Owczarek niemiecki
Chart irlandzki – wilczarz
Owczarek belgijski malinois
Bouvier des Flandres
Chart węgierski (magyar agár)
Owczarek belgijski groenendael
Field spaniel
Tajski ridgeback
Grupa 10 FCI: Charty
Owczarki belgijskie
Border terrier
Biały owczarek szwajcarski
Barbet
Cocker spaniel amerykański
Jamniki
Seter szkocki gordon
Kelpie
Hiszpański pies wodny
Grupa 4 FCI: Jamniki
Rhodesian ridgeback
Grupa 7 FCI: Wyżły
Schipperke
Mały münsterländer
Bernardyn
Owczarek belgijski tervueren
Terier szkocki
Bokser
Fila brasileiro
Basset bretoński
Grupa 9 FCI: Psy ozdobne i do towarzystwa
Chesapeake bay retriever
Griffon Nivernais
Västgötaspets
Porcelaine
Coton de Tulear
Owczarek kataloński gos d’atura
Owczarek staroangielski bobtail
Doberman
Elkhund szary

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres