Co oznacza wypadanie sierści u psa, sprawdź przyczyny

Wypadanie sierści psa

Nadmierne wypadanie sierści u psa nie zawsze musi świadczyć o chorobie. Pies gubi włosy codziennie, a w niektórych miesiącach może tracić ich więcej i jest to jak najbardziej prawidłowe. Zdarza się jednak, że utrata włosów to jedynie objaw poważnej choroby. Chcesz wiedzieć dlaczego pies linieje, kiedy należy się martwić nadmierną utratą włosów czworonoga i co na wypadanie sierści u psa jest najlepsze? Przeczytaj.

Kiedy pies traci sierść?

Psia sierść wypada przez cały rok. Niektóre rasy psów tracą obfite ilości sierści każdego dnia, a inne jedynie pojedyncze włosy. Rasy, które gubią najmniej sierści, to te, które są uważane za „hipoalergiczne”. Należą do nich między innymi pudel, czarny terier rosyjski, sznaucer i basenji.

Sezonowe wypadanie sierści

Sierść obficiej wypada jesienią i wiosną. To normalne zjawisko, które nie powinno niepokoić opiekunów. Psy przygotowują się w ten sposób do zmieniających się warunków atmosferycznych. U niektórych czworonogów ilość wypadającej sierści nawet podczas przesilenia jest skąpa, a u innych bardzo obfita. Warto wówczas wyczesywać martwe włosy codziennie na spacerach lub zaraz po nich oraz częściej odkurzać mieszkanie.

Choroby endokrynologiczne

Wynikają z nieprawidłowych proporcji hormonów w organizmie. Zaburzenia hormonalne pojawiają się, gdy gruczoły dokrewne, produkujące i wydzielające hormony funkcjonują nieprawidłowo lub organizm nie reaguje właściwie na wytworzone hormony. Istnieje wiele schorzeń, w przebiegu których psy gubią sierść. Najistotniejsze z nich to:

  • niedoczynność tarczycy

Jest to niedobór hormonów tarczycowych lub brak reakcji organizmu na ich obecność. Objawem tego są symetryczne wyłysienia na bokach ciała, rzadko obejmujące głowę i kończyny. Włosy często wypadają też na grzbietowej powierzchni ogona. Sierść jest sucha i łamliwa, bez połysku. Wyłysiałe miejsca na skórze mogą być przebarwione, sama skóra jest zgrubiała i chłodna. Choroba wymaga potwierdzenia za pomocą specjalistycznych badań krwi. Leczenie polega na podawaniu psu leków, które uzupełniają niedobory hormonów tarczycowych.

  • nadczynność tarczycy

Pojawia się u osobników z gruczolakiem lub gruczolakorakiem tarczycy. Objawy to zmierzwiona sierść oraz miejscowe wyłysienia. Rzadko występuje u psów, ale nie należy jej bagatelizować. Schorzenie wymaga potwierdzenia za pomocą badań dodatkowych (z krwi). Leczenie zależy od stanu klinicznego psa. Może się opierać na środkach farmakologicznych, radioterapii lub chirurgicznym usunięciu tarczycy.

  • nadczynność kory nadnerczy (zespół Cushinga)

Zbyt wysoki poziom glikokortykosteroidów może pojawić się na skutek przyjmowania niektórych leków, z powodu guza nadnercza lub zaburzeń funkcjonowania przysadki mózgowej. Często występuje u pudli, jamników i bokserów. Chorobie towarzyszą zmiany skórne – symetryczne wyłysienia na grzbiecie, tułowiu, klatce piersiowej i brzuchu. Raczej nie występują na głowie i kończynach. Włosy są matowe, łamliwe, płytko osadzone i pozbawione blasku. Skóra jest cienka, prześwitująca, co łatwo można zauważyć w miejscach wyłysień. Chorobę należy potwierdzić za pomocą badań laboratoryjnych. Przydatne są także próby czynnościowe nadnerczy, czyli test stymulacji ACTH oraz test hamowania deksametazonem. Leczenie ustala lekarz weterynarii na podstawie objawów klinicznych i wyników badań laboratoryjnych.

  • przerost i zapalenie tarczki ogona

Podwyższony poziom męskich hormonów we krwi jest spowodowany zmianami patologicznymi w jądrach. Pojawia się ubytek włosów na ogonie, około 2-6 cm od okolicy odbytu. Towarzyszy temu zaczerwienienie oraz obrzęk. Choroba wymaga specjalistycznego leczenia.

  • dysfunkcja jajnikowa

U samic dochodzi do zaburzeń wydzielania hormonów, odpowiadających za cykle płciowe. W okolicy krocza pojawia się wyłysienie. Skóra jest sucha z popękanym naskórkiem. W okolicy sromu występuje łojotok. W takich sytuacjach potrzebna jest konsultacja lekarza weterynarii.

  • rogowacenie ciemne

Przyczyny tej choroby nie są jeszcze do końca znane. Pojawiają się przebarwienia, zgrubienia i pęknięcia naskórka. Choroba często występuje u jamników. Pierwsze objawy pojawiają się w wieku szczenięcym, mają postać brązowych plamek pod pachami. Leczenie polega na podawaniu preparatów hormonalnych oraz witamin i minerałów.

Nieprawidłowe proporcje składników odżywczych

Brak nienasyconych kwasów tłuszczowych, witamin, nadmiar potasu i wapnia, czy niedobór cynku w diecie mogą sprzyjać nadmiernemu wypadaniu sierści i osłabieniu struktury włosa. Zmiany dotyczą zazwyczaj całej sierści psa, nie występują punktowo. Dieta czworonoga powinna być zbilansowana i dostarczać mu wszystkich niezbędnych składników odżywczych w prawidłowych proporcjach. Niezbilansowana dieta wynika najczęściej z błędów żywieniowych opiekunów, którzy np.  gotują dla psów w domu. Najbezpieczniej jest stosować pełnoporcjową gotową karmę dla psów, np. mokrą i suchą karmę Pedigree.

Alergie

Utrata sierści może być spowodowana nadwrażliwością na niektóre alergeny. Wiele psów jest uczulonych na przykład na ślinę pcheł, które żerują na ich skórze. Zdiagnozowanie alergii u psa nie jest proste, wymaga specjalistycznych badań dodatkowych oraz dużo cierpliwości ze strony opiekuna.

Zmiany alergiczne na skórze występują nagle, pies czuje bardzo silny świąd, wygryza sierść i liże miejsce, w którym odczuwa dyskomfort. W skutek tego powstaje rana, która często wymaga interwencji lekarza weterynarii. Wyłysienia na tle alergii występują miejscowo. Leczenie alergii u psa polega przede wszystkim na eliminowaniu alergenów, które uczulają psa i wywołują objawy.

Atopowe zapalenie skóry (AZS)

W wyniku nieprawidłowej odpowiedzi immunologicznej na alergeny powietrznopochodne, dochodzi do rozwinięcia się zmian zapalnych, które są źródłem świądu. Powstaje także rumień. Pies, drapiąc się, uszkadza powierzchnię skóry. Wykwitom pierwotnym towarzyszą także krosty, grudki i nadżerki, powstają także miejscowe wyłysienia. U niektórych ras, chorobie towarzyszą nietypowe zmiany, np. u bokserów często występuje pokrzywka, a u labradorów łojotok suchy.

Rodzaje alergii u psów:

  • alergia pokarmowa (na drób, nabiał, wieprzowinę, wołowinę lub inne);
  • alergia wziewna (na grzyby, roztocza, pyłki lub inne);
  • alergiczne pchle zapalenie skóry – APZS
  • alergia kontaktowa (np. na metalową miskę, obrożę itp.)

Substancje chemiczne

Niektóre leki nieprzeznaczone dla psów, kosmetyki i środki insektobójcze mogą podrażniać skórę zwierząt, powodując miejscowe wypadanie włosów i podrażnienie skóry. Pamiętaj, by stosować u psów tylko i wyłącznie preparaty przeznaczone dla tego gatunku zwierząt.

Pasożyty i bakterie

Pasożyty są często pierwotną przyczyną problemu. Żerują na powierzchni skóry lub w jej warstwach powierzchownych, co powoduje zaburzenie jej ciągłości. Uszkodzona skóra to brama wejścia dla niebezpiecznych bakterii oraz pasożytów, które mogą dawać silniej wyrażone objawy skórne oraz zajmować kolejne obszary, w tym tkankę podskórną, mięśnie i kości, a wraz z krwią mogą rozprzestrzeniać się po całym organizmie.

  • bakterie

Odpowiadają za powierzchowne lub głębokie zapalenie skóry. Bakterie mogą dostać się do skóry przez owady kąsające, mogą być także przeniesione przez ciała obce, które naruszają ciągłość skóry.

  • pasożyty
  • nużeniec psi

Demodekoza to choroba wywoływana przez inwazję nużeńców (Demodex canis). Pasożyty zasiedlają mieszki włosowe i powodują ich zapalenie. Można wyróżnić postać miejscową i uogólnioną. Pierwsza lokalizuje się w okolicy twarzowej i przestrzeniach międzypalcowych. Charakterystycznym objawem są bezwłose ogniska na skórze. O postaci uogólnionej mówi się, kiedy pies ma więcej niż 12 zmian skórnych na całym ciele lub kiedy zmiany skórne mają dużą średnicę (np. zajmują całą głowę lub dużą część tułowia). Demodekoza to trudna do zdiagnozowania choroba, ponieważ nie zawsze udaje się wyizolować pasożyty.

Nużyca, czyli demodekoza często atakuje szczenięta, bardzo stare psy oraz osobniki, które mają niedobory odporności. Nużeńce naturalnie występują na skórze czworonogów. Jednak objawy nużycy pojawiają się dopiero wtedy, gdy ich liczba znacząco wzrośnie, a układ immunologiczny psa nie będzie w stanie poradzić sobie z inwazją.

  • świerzb drążący

to pasożyt, który może pojawiać się u psów przez cały rok. Pasożyty drążą korytarze w skórze, namnażając się w nich i powodując ogromny świąd. Zmiany pojawiają się najczęściej w miejscach, w których skóra jest najbardziej delikatna, czyli na brzuchu, w pachwinach, pachach i na małżowinach usznych.

Objawy szybko się rozprzestrzeniają i świerzb zajmuje coraz większe obszary. Pies, drapiąc się, podrażnia skórę i przyczynia się do pogłębienia wyłysień. Świerzb jest wysoce zaraźliwy dla innych psów, ale może też w pewnych sytuacjach przenosić się na inne gatunki zwierząt, a także na ludzi, dlatego wymaga podjęcia szybkiego leczenia.

Grzybica

Najczęściej pojawia się u osobników starych, rzadziej u bardzo młodych zwierząt. Występuje przede wszystkim u zwierząt, które mają osłabiony układ immunologiczny. Grzybice powierzchowne to dermatofitozy. Przyczyną są najczęściej grzyby Microsporum lub Trichophyton. Zakażenie następuje w wyniku bezpośredniego kontaktu z zainfekowanymi włosami lub zainfekowanym naskórkiem. Objawy grzybicy u psów to okrągłe wyłysienia, łuski i strupy. Leczenie jest długotrwałe, może potrwać nawet kilka tygodni.

Choroby genetyczne

  • ziarniniakowe zapalenie gruczołów łojowych

To choroba genetyczna, o podłożu autoimmunologicznym. Dochodzi do zaburzeń rogowacenia skóry. Skutkiem tego jest zatkanie przewodów wyprowadzających gruczołów łojowych i ich zapalenie. Objawy to wyłysienia lub utrata podszerstka, nadmierne rogowacenie skóry, ropne lub łojotokowe zapalenia skóry. Często występuje u takich ras, jak:

akita;

pudel;

hovawart.

  • wyłysienia rozjaśniające kolor sierści

Pierwsze objawy mogą pojawić się już w 3 miesiącu życia psa. Najpóźniej manifestują się do 3 roku życia czworonoga. Włosy są matowe i suche. Wypadają przede wszystkim te puchowe, włosy ościste są mniej wybarwione. Wyłysieniom czasem towarzyszy świąd i łojotok. Choroba częściej występuje u psów z błękitnym umaszczeniem.

Rasy predysponowane to:

doberman;

pinczer miniaturowy;

whippet;

sznaucer.

Stres, nerwica i depresja

Nieprawidłowości na tle zaburzeń neuropsychogennych także mogą być przyczyną nadmiernego wypadania sierści. Zmiany są wówczas uogólnione, nie występują w formie pojedynczych ognisk wyłysień. Trudno je zdiagnozować. W pierwszej kolejności należy wykluczyć inne przyczyny nadmiernego wypadania sierści.

Zapalenie skóry wywołane nadmiernym wylizywaniem skóry, nazywane także ziarniniakiem z wylizywania obwodowych części kończyn jest schorzeniem wtórnym. Pierwotną przyczyną jest kompulsywne, nieustające wylizywanie niektórych obszarów ciała. Ponad połowa psów, które cierpią na to zaburzenie ma zaburzenia lękowe (lęk separacyjny, fobię dźwiękową, agresję lękową). Chore psy kompulsywnie wylizują kończyny lub inne miejsca na ciele, co doprowadza do utraty włosów i powierzchownego uszkodzenia ciągłości skóry. Zmiany dotyczą najczęściej kończyn przednich. To poważna choroba, która wymaga leczenia przez behawiorystów i wykwalifikowanych lekarzy weterynarii.

Kiedy wypadanie sierści powinno nas zaniepokoić?

Wypadanie sierści jesienią czy wiosną nie powinno dziwić żadnego miłośnika psów. To naturalne zjawisko adaptacyjne, które przygotowuje zwierzę na zmianę warunków atmosferycznych. W takich sytuacjach wystarczy kilka razy w tygodniu lub codziennie wyczesywać martwe włosy i regularnie odkurzać mieszkanie. Są jednak sytuacje, w których wypadanie sierści może zaniepokoić opiekuna.

Jeśli pies, oprócz wyłysień, cierpi także na świąd, łupież, nadmierne rogowacenie naskórka, zmiany ropne, zaburzenia w pigmentacji włosów, zgrubienie skóry lub ma inne objawy dotyczące skóry, pazurów lub włosów, należy się z nim udać do lekarza weterynarii na wizytę. Konieczne może okazać się pobranie zeskrobin, wysłanie próbek do laboratorium na specjalistyczne badania oraz obejrzenie włosów pod mikroskopem.

Wszystkie zmiany miejscowe na skórze powinny od razu niepokoić, zarówno te symetryczne, jak i niesymetryczne lub pojedyncze. Mogą to być objawy różnych schorzeń, między innymi tych o podłożu endokrynologicznym, genetycznym lub alergii.

Sierść u suk w czasie połogu lub podczas laktacji może nadmiernie wypadać. Jest to związane ze zmianami hormonalnymi, które zachodzą w jej ciele, ale może także wynikać z nieprawidłowej diety lub przewlekłego zmęczenia, które jest spowodowane opieką nad miotem. W takich sytuacjach najczęściej dochodzi do samoistnej poprawy stanu sierści, ale dla wykluczenia innych przyczyn, należy udać się z suczką do lekarza weterynarii. Aby jej nie stresować, możesz zabrać ją ze szczeniętami przy okazji pierwszego odrobaczania szczeniąt lub ich pierwszego szczepienia.

Jakie preparaty podawać psu na wypadanie sierści?

Ze względu na to, że przyczyn wypadania sierści jest tak wiele, w pierwszej kolejności, przed wprowadzaniem leczenia, należy ustalić co powoduje łysienie. Najlepiej udać się do lekarza weterynarii, który zbada psa klinicznie, pobierze zeskrobiny i włosy oraz je zbada. Wskazane jest także wykonanie podstawowych badań krwi (morfologii i biochemii krwi). Dopiero po ustaleniu przyczyny, można podjąć leczenie.

W przypadku obecności pasożytów skórnych, należy rozpocząć leczenie przeciwpasożytnicze, przy wykryciu infekcji bakteryjnej, wskazana będzie antybiotykoterapia, a w przypadku grzybicy, należy zastosować leki przeciwgrzybicze. Suplementy diety (witaminy, makro- i mikroelementy) są wskazane dla psów z niezbilansowaną dietą. Nie powinny być podawane psom bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem weterynarii, ponieważ specjalista musi ustalić, który rodzaj preparatu lub jaka dieta będzie najlepsza dla Twojego psa.

Sierść psa jest zazwyczaj bardzo łatwa w pielęgnacji. Należy ją przeczesywać za pomocą szczotki lub grzebienia raz w tygodniu (lub częściej) i wyczesywać martwe włosy i martwy podszerstek. Kąpiel psa to kwestia indywidualna, częstość zależy od opiekuna i trybu życia. Po umyciu psa, warto zastosować na sierść odżywkę, która nada włosom połysk. Zapytaj lekarza weterynarii lub groomera o rodzaje odżywek i wybierz tę, która sprawdzi się najlepiej. Pamiętaj, by dokładnie oglądać skórę podczas kąpieli pod kątem obecności pasożytów zewnętrznych.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zachowanie

Sam w domu

Codziennie wychodząc do pracy czy na zakupy, zostawiamy psa samego w domu. Jak pupil postrzega naszą nieobecność?

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres