Apsik! Przeziębienie u psa też się zdarza

Przeziębienie u psa

Kaszel, katar i brak chęci do życia to najczęstsze objawy przeziębienia, które występuje nie tylko u ludzi, ale także u psów. Chcesz wiedzieć, dlaczego pies kicha, jak zbić gorączkę u psa oraz jak reagować, jeśli pies ma zatkany nos? Przeczytaj.

Przeziębienie u psa – skąd się bierze?

Każdy pies może się przeziębić. Szczególnie często się to zdarza, kiedy zmienia się pogoda. Miesiące, w których najczęściej dochodzi do zachorowania to wrzesień, październik, listopad oraz  luty, marzec i kwiecień. Nie oznacza to jednak, że pies nie może się przeziębić latem, czy zimą – może. Wszystko zależy od sprawności jego układu immunologicznego.

Przeziębienie to potoczna nazwa dla zapalenia górnych dróg oddechowych, które obejmuje zarówno zatoki, nos, gardło, krtań oraz czasem także tchawicę i oskrzela. To choroba wirusowa.

Wirusy będące przyczyną przeziębienia u psów to:

  • wirus parainfluenzy;
  • herpeswirusy;
  • reowirusy;
  • adenowirusy.

Do zakażenia dochodzi drogą aerogenną. Wirusy mogą znajdować się w powietrzu, w pobliżu chorego psa lub nosiciela. Drugą możliwą drogą szerzenia się wirusów jest bezpośredni kontakt z chorymi psami. Wówczas źródłem zakażenia jest wydzielina z nosa lub oczu.

Objawy przeziębienia występują najczęściej u psów z osłabionym układem immunologicznym. Zdrowe i silne psy najprawdopodobniej nie zachorują. Częściej chorują szczenięta oraz bardzo stare psy, niż osobniki dorosłe.

Jak rozpoznać przeziębienie u psa?

Najbardziej charakterystyczne objawy przeziębienia przypominają te, które dotykają także ludzi, dlatego można je łatwo rozpoznać.

Są to między innymi:

  • ospałość, osłabienie, posmutnienie i niechęć do zabawy;
  • niechęć do jedzenia lub zmniejszony apetyt;
  • kaszel, katar oraz wypływ z worka spojówkowego;
  • wypływ z nosa i/lub suchy, popękany nos;
  • podwyższona wewnętrzna temperatura ciała (gorączka);
  • nieprzyjemny zapach z jamy ustnej;
  • problemy z oddychaniem (głośne oddychanie), duszność;
  • trudności z połykaniem pokarmu;
  • wymioty.

Gorączka u psa

Prawidłowa wewnętrzna temperatura ciała psa wynosi około 37,4 do 38,5° C. Młode psy mają zazwyczaj wyższą temperaturę ciała niż psy dorosłe i seniorzy. O podwyższonej temperaturze ciała czworonoga mówi się, gdy przekroczy 39,0. Jeśli jej wzrost jest niewielki, mamy do czynienia ze stanem podgorączkowym, który nie jest niebezpieczny dla życia czworonoga, ale wymaga monitorowania jego stanu i w wielu przypadkach także leczenia przeciwgorączkowego.

Wzrost wewnętrznej temperatury ciała psa powyżej 40° C to gorączka. Temperatura 41° C lub wyższa jest bezpośrednim zagrożeniem życia, dlatego należy ją bezwzględnie zbić. Pamiętaj, że jedyne leki, jakie mogą być stosowane u psów przeciwko gorączce, to leki weterynaryjne, przepisane i często także podane przez lekarza weterynarii w gabinecie. Nie podawaj psu żadnych leków bez konsultacji ze specjalistą.

Podwyższona wewnętrzna temperatura ciała psa nie zawsze jest złym objawem. Organizm, walcząc z infekcją stosuje wiele linii obrony z zarazkami. Jedną ze strategii jest podwyższenie ciepłoty ciała, dzięki czemu zarazki wrażliwe na wyższą temperaturę niż prawidłowa temperatura ciała psa zginą lub przestaną się intensywnie namnażać. Ta linia obrony nie jest skierowana przeciwko konkretnym wirusom czy bakteriom, dlatego nie zawsze działa.

Jeśli gorączka trwa powyżej 3 dni lub jest bardzo wysoka (powyżej 40° C), należy niezwłocznie udać się do lekarza weterynarii na wizytę. Opiekunowie nie zawsze jednak wiedzą, czy pies ma gorączkę, czy nie. Dlatego jeśli Twój pies jest posmutniały, nie ma energii do zabawy, nie chce jeść i/ lub pić, niezwłocznie udaj się z nim do lekarza weterynarii na wizytę.

Najczęstszą metodą pomiaru temperatury ciała psów jest droga doodbytnicza. Polega ona na włożeniu termometru do odbytu czworonoga i poczekaniu na wynik. Mierząc wewnętrzną temperaturę psa w domu, istnieje ryzyko przerwania ciągłości jego błony śluzowej w prostnicy, dlatego lepiej tego nie robić, jeśli nie ma takiej konieczności.

Możesz spróbować zmierzyć temperaturę pupila za pomocą bezdotykowego termometru do ucha (jeśli masz taki w domu), ale ze względu na sierść czworonoga, która u niektórych gatunków rośnie także w uszach (np. u shih-tzu i maltańczyków), pomiar może być niedokładny.

Kaszel u psa

Może mieć formę pojedynczych kaszlnięć lub ataków kaszlu. Obie formy wymagają konsultacji z lekarzem weterynarii. Niektóre psy kaszlą w sposób przypominający opiekunom odruch wymiotny, dlatego czasem mylą kaszel z wymiotami. Co więcej, w wyniku intensywnego kaszlu, pies może faktycznie zwymiotować, dlatego może to być tym bardziej mylące.

Psy, które mają męczący kaszel, często przyjmują postawę odbarczającą z wyciągniętą do przodu głową i wydłużoną szyją.

Różne rasy różnie kaszlą. Niektóre psy kaszlą w taki sposób, który może sugerować dławienie się czymś, co często wzbudza niepokój opiekunów. Kaszel innych ras przypomina natomiast bardziej chrząkanie.

Kaszel często ma charakter przewlekły. Może się utrzymywać przez wiele dni, tygodni, nawet jeśli inne objawy już minęły. W takich sytuacjach należy wziąć pod uwagę inne przyczyny kaszlu. W niektórych sytuacjach kaszel jest objawem niewydolności krążeniowo-oddechowej, ale może też być charakterystycznym objawem choroby zakaźnej, a dokładnie – kaszlu kenelowego, który jest chorobą polietiologiczną i często występuje u psów z obniżoną odpornością.

Katar u psa

Wydzielina wydobywająca się z nosa może mieć charakter surowiczy (jej konsystencja przypomina wówczas wodę i łzy) lub śluzowy (ma charakter ciągnącego się, przezroczystego płynu). Organizm psa próbuje pozbyć się nadmiaru wydzieliny z zatok, dlatego pupil często kicha i potrząsa głową. Wydzielina śluzowa, ze względu na swoją konsystencję, częściej niż ta surowicza, jest przyczyną zatykania nosa u psa. Wypływ z nosa może być jednostronny lub dwustronny.

Im dłużej pies ma katar, tym śluzówka nosa jest bardziej podrażniona. Dlatego jego nos może być zaczerwieniony, a po ustąpieniu kataru przesuszony z tendencją do pękania. Jeśli nos jest silnie popękany, porozmawiaj z lekarzem weterynarii o możliwości zastosowania maści nawilżającej.

Katar może mieć charakter ropny, często też z domieszką krwi. Dzieje się tak zazwyczaj wtedy, gdy zakażeniu wirusowemu, towarzyszy infekcja bakteryjna. Niektóre bakterie mają zdolność do wytwarzania charakterystycznej, zielonożółtej ropy.

Leczenie przeziębienia u psa

Leczenie przeziębienia jest objawowe ze względu na to, że na choroby wirusowe nie ma dostępnych, skutecznych leków. Najlepsze lekarstwo to odpoczynek, dlatego zadbaj, by Twój ukochany pies miał ciszę, spokój i ciepły kąt, w którym nabierze sił, a także odpowiedni pokarm.

W zależności od stanu klinicznego zwierzęcia, lekarz weterynarii może zastosować kilka leków. Jednym z nich jest preparat przeciwgorączkowy. Ma za zadanie zbić gorączkę. Jeśli Twój pies ma mokry kaszel, wskazane mogą się okazać leki wykrztuśne (mukolityczne), które powinny nieco złagodzić nieprzyjemne objawy, rozrzedzając wydzielinę. Lekarz weterynarii może także przepisać preparaty o działaniu przeciwzapalnym u psa.

Przeziębiony pies ma osłabiony układ immunologiczny, więc infekcji wirusowej często towarzyszy także zakażenie bakteryjne. Manifestuje się m.in. przez ropny wypływ z nosa lub spojówek. W takich sytuacjach lekarz weterynarii może uznać, że wskazane będzie podanie antybiotyku, który zabija bakterie lub hamuje ich rozwój.

Odwodnienie oraz niedożywienie, czyli możliwe powikłania przeziębienia, mogą wymagać interwencji lekarza weterynarii. Konieczne może okazać się podanie podskórne lub dożylne płynów z dodatkiem elektrolitów i glukozy.

U psów z niewydolnością oddechową i silną dusznością wskazana może być tlenoterapia. Polega ona ,na podawaniu psu do oddychania powietrza z podwyższoną zawartością tlenu za pomocą specjalnej komory, kołnierza tlenowego, maski lub rurek.

Jeśli Twój pies ma osłabioną odporność, często choruje lub ma silne objawy przeziębienia, warto zapytać lekarza weterynarii o preparaty wzmacniające odporność.

Pod żadnym pozorem nie wolno podawać psu leków nieprzeznaczonych do stosowania u psów. Leki dla ludzi lub innych zwierząt mogą być dla psa niebezpieczne. Ich podanie może skończyć się zatruciem organizmu, a często także śmiercią. Dlatego podanie wszystkich leków zwierzętom należy konsultować z lekarzem weterynarii.

Jak opiekować się przeziębionym psem?

Przeziębiony pies, podobnie jak człowiek, musi odpocząć i nabrać sił. Zorganizuj mu wygodne i ciepłe posłanie w miejscu, w którym będzie czuł się bezpiecznie i gdzie nikt nie będzie mu przeszkadzał. Poinformuj dzieci i innych domowników, by na kilka dni nie forsowali pupila i okazali mu dużo zrozumienia.  Ulubieniec może po prostu nie mieć siły bawić się z domownikami czy brać udział w szkoleniu.

Lepiej nie wychodź z nim na długie spacery, dopóki nie poczuje się lepiej. Oczywiście spacery psu są potrzebne, ponieważ podczas nich załatwia swoje potrzeby fizjologiczne, dlatego nie należy z nich w ogóle rezygnować. Długie wycieczki po parku czy polanie lepiej odłóż na później.

Pies z objawami przeziębienia nie powinien mieć kontaktu z innymi psami ani kotami. Jeśli mieszkasz w bloku i masz inne zwierzęta w mieszkaniu, jest to niestety trudne do zorganizowania, ale nie niemożliwe. Podczas spacerów nie pozwalaj na kontakt z innymi psami. Poinformuj spotykanych na spacerze opiekunów o przeziębieniu psa i poproś, by trzymali swoich pupili na smyczy z dala od Twojego pieska. Wirusy szybko się rozprzestrzeniają, dlatego lepiej dmuchać na zimne i minimalizować ryzyko transmisji zarazków.

Brak apetytu może być jednym z objawów przeziębienia, szczególnie gdy pies ma gorączkę. Nic się nie stanie, jeśli przez jeden dzień Twój pies (w dobrej kondycji ogólnej) nie będzie chciał jeść. Jednak przedłużająca się głodówka może być dla psa niebezpieczna, dlatego koniecznie poinformuj o tym lekarza weterynarii.

Zwierzę musi pić codziennie. Brak apetytu psa przez jeden dzień lub zmniejszony apetyt nie powinien być dla Ciebie niepokojący, ale niepobieranie wody z miski przez cały dzień może być już niebezpieczne. Skutkiem tego jest odwodnienie organizmu psa, co może być fatalne dla jego zdrowia i życia.

Jeśli Twój pies w ogóle nie chce pić wody przez cały dzień lub dłużej, skonsultuj się z lekarzem weterynarii. Konieczne może być podawanie wody strzykawką do kieszonki policzkowej, czyli ręczne nawadnianie psa w domu lub podanie płynów podskórnie lub dożylnie przez lekarza weterynarii.

Gorączka nie zawsze jest złym objawem. To reakcja organizmu na infekcję, ale w wielu przypadkach lekarze zalecają, by ją zbić (szczególnie, jeśli jest bardzo wysoka). Najbardziej skuteczną metodą jest podanie leków przeciwgorączkowych przez lekarza weterynarii, jednak Ty też możesz pomóc.

Zwilż ręcznik chłodną wodą i okryj nim swojego pupila. Dzięki temu jego temperatura ciała powinna się nieco zmniejszyć. Pamiętaj jednak, że zimne okłady  nie zastąpią środków farmakologicznych przepisanych przez lekarza weterynarii na zbicie gorączki.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 4.2 / 5. Liczba głosów 9

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Szkolenie

Mata węchowa dla psa

Matę węchową każdy może zrobić sam i wykorzystywać ją w każdym miejscu i wielu sytuacjach.

Wesoły pies na spacerze
Żywienie

Letnia dieta dla psa

Kiedy na dworze robi się gorąco, nasze czworonogi wymagają od nas więcej troski.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres