Wetterhoun

Wetterhoun

DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca):
Grupa:
8 FCI (aportery, płochacze i psy wodne), sekcja 3 (psy wodne). Obowiązują próby pracy
Wrażenie ogólne: pies mocnej budowy, o kwadratowej sylwetce; nie powinien jednak wydawać się ciężki lub niezdarny
Wielkość: 59 cm dla psa, 55 cm dla suki
Głowa: nisko noszona, sucha, o zaokrąglonej, szerokiej mózgoczaszce. Stop słabo zaznaczony, kufa tej samej długości co mózgoczaszka, zwężająca się ku nosowi; grzbiet nosa prosty
Oczy: średniej wielkości, owalne, lekko skośne, o trochę ponurym wyrazie
Uszy: nisko osadzone, załamane, średniej wielkości
Tułów: bardzo mocny i zwarty
Ogon: długi, zakręcony nad grzbietem lub na boku
Szata: sierść twarda, tłustawa, skręcona w małe, ciasne loczki. Nie może być wełnista. Na głowie i kończynach gładka. Idealna przypomina sierść curly coated retrievera, ale powinna być trochę dłuższa
czarne, czekoladowe lub łaciate, dopuszczalne przesianie na białym tle.

SZCZYPTA HISTORII:
Psa w typie dzisiejszego wetterhouna przedstawił na swoim obrazie flamandzki malarz David Teniers Młodszy (1610–1690); również z XVII wieku pochodzi informacja o trzymanych w Holandii Północnej specjalnych psach do polowania na wydry, powszechne w tym czasie i uważane za szkodniki. To właśnie, obok tępienia kretów i tchórzy, jeszcze do niedawna było głównym zajęciem wetterhounów.
Psy pracowały na lądzie i w wodzie, zimą w wyrąbanych przeręblach. Miały wytropić wydrę i szybko ją zadławić, co wymagało sporej zręczności i odwagi, bo schwytane zwierzę nie poddawało się łatwo. Jednak budowa głowy, masywny tułów i zacięty charakter wskazują także na coś innego – na domieszkę krwi psów w typie mastifa. Wetterhouny były w gospodarstwach wiejskich wykorzystywane jako zwierzęta pociągowe, w zaprzęgach liczących zwykle od dwóch do pięciu osobników. Jak pisze Dooper, takie zajęcie upowszechniło się w XIX wieku wraz z rozbudową dróg bitych, wtedy to, aby uzyskać zwierzęta zdolne do ciągnięcia ciężkich ładunków, kojarzono je z pociągowymi mastifami. Dzięki temu zwiększyły się ich rozmiary i wzmocnił silny do dzisiaj instynkt stróżowania oraz niechęć do obcych. Te zajęcia to już przeszłość – polowania na wydry zabroniono w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku, a psy pociągowe musiały ustąpić miejsca postępującej motoryzacji.
Aż do lat międzywojennych zeszłego stulecia psy fryzyjskie – wetterhoun i stabyhoun (patrz ramka) stanowiły praktycznie jedną populację, którą dopiero wtedy zaczęto dzielić na dwie rasy. W 1942 roku holenderski związek kynologiczny opublikował ich wzorce. W tym samym roku, mimo toczącej się wojny, obydwie rasy zaprezentowano oficjalnie na wystawie w Amsterdamie, a pięć lat później powstał klub ras fryzyjskich (NVSW). W początkowych latach hodowli skupiono się na ustaleniu najbardziej charakterystycznych cech rasy: mocno zakręconego ogona, kędzierzawej sierści i ponurego wyrazu. Początkowo hodowla rozwijała się powoli, dopiero lata siedemdziesiąte przyniosły wzrost popularności wetterhounów.
Do dziś pozostają one w zasadzie nieznane poza granicami Holandii; podobno jest kilka sztuk w Belgii i w USA, ale nie udało mi się tego potwierdzić, nie wydaje się też, aby hodowcy i kluby byli szczególnie zainteresowani promocją rasy – przeciwnie, zdobycie informacji o niej jest, o czym sam się przekonałem, dosyć trudne. W jej ojczyźnie w ostatnich latach rejestrowano od 57 (2009) do 132 (2013) szczeniąt, a w zeszłym roku było ich 119. Hodowla poddana jest ścisłym rygorom: pies może być ojcem nie więcej niż dziesięciu miotów w życiu, a co najwyżej trzech w danym roku kalendarzowym, co ma prowadzić do wykorzystania możliwie jak największej liczby reproduktorów i zachowania odpowiedniej zmienności genetycznej w obrębie rasy.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zdrowie

To się czuje przez skórę

Właścicieli często niepokoją wszelkie zmiany tkanki podskórnej i skóry, które zwykle sami wyczuwają.

Pies na plaży
Zdrowie

Pies na wakacjach – choroba lokomocyjna

Wakacje to czas błogiego odpoczynku i letnich wyjazdów. Coraz więcej opiekunów zabiera na urlop również swojego pupila. Niestety, dla części czworonogów podróż samochodem nie należy

RASY PSÓW

Appenzeller
Wyżeł weimarski
Terier tybetański
Kromfohrlander
Curly coated retriever
Mastif hiszpański
Spaniel bretoński
Bernardyn
Golden retriever
Pirenejski pies górski
Tajski ridgeback
West highland white terrier
Alaskan malamute
Chow-chow
Norrbottenspets
Spaniel tybetański
Czarny terier rosyjski
Siberian husky
Akita
Basset bretoński
Chart polski
Shih tzu
Cocker spaniel amerykański
Chart hiszpański – galgo
Cao Fila de Sao Miguel
Owczarek belgijski tervueren
Dalmatyńczyk
Karelski pies na niedźwiedzie
Saarlooswolfhond
Sznaucer miniaturowy
Wetterhoun
Pomeranian
Norwich terrier
Jack russell terrier
Chart afgański
Welsh corgi pembroke
Parson russel terrier
Seter irlandzki
Bedlington terrier
Maltańczyk
Flat coated retriever
Leonberger
Grand basset griffon vendeen
Field spaniel
Owczarki belgijskie
Porcelaine
Cocker spaniel angielski
Papillon
Wyżeł węgierski
Västgötaspets

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres