Västgötaspets

Västgötaspets

DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca):
Grupa: 5 FCI (szpice i psy pierwotne); sekcja 3 (nordyckie psy pasterskie i stróżujące)
Wrażenie ogólne: pies w roboczym typie, mały, krótkonogi, o mocnej budowie  i wydłużonej sylwetce (proporcja wysokości  w kłębie do długości jak 2:3)
Wzrost: pies – 33 cm, suka – 31 cm,  z tolerancją 2 cm w górę i 1 cm w dół
Waga: od 12,5 do 17,5 kg
Głowa: dość długa, wąska i sucha, mózgoczaszka prawie płaska, stop wyraźny, kufa nieco krótsza od mózgoczaszki
Oczy: owalne, średniej wielkości, brązowe
Uszy: trójkątne, nie za duże, ostro zakończone, stojące
Ogon: długi lub w rozmaitym stopniu skrócony. Wzorzec wyraźnie stwierdza, że sposób jego noszenia jest dowolny
Sierść: dwuwarstwowa, z gęstym, miękkim podszerstkiem i średniej długości, prostym, twardym i przylegającym włosem okrywowym. Niewielka kryza i portki
Umaszczenie: szare, szarobrunatne, szarożółte i szaroczerwonawe, zawsze  z ciemniejszymi końcówkami włosów. Bardzo pożądana jasna maska. Białe znaczenia mogą występować na łapach, szyi i w postaci wąskiej strzałki na głowie.

SZCZYPTA HISTORII:
Przez lata spekulowano, czy szwedzki krótkonogi szpic pasterski jest przodkiem welsh corgi, czy też jego potomkiem. Dziś jednak, dzięki przeprowadzonym badaniom genetycznym wiemy, że pokrewieństwo między tymi rasami jest odległe, a podobna budowa jest skutkiem pełnienia podobnych funkcji użytkowych.  W latach dwudziestych zeszłego wieku Karl Gustav Zettersten, hodowca szkockich terierów, objął posadę dyrektora szkoły w miasteczku Vara, w południowo-zachodniej Szwecji. Uwadze doświadczonego hodowcy nie umknął fakt, że w okolicy powszechnie występowały niewielkie, krótkonogie, wszechstronne psy, trzymane w gospodarstwach do pasienia, stróżowania i tępienia gryzoni, ani to, że w ciągu kilkunastu następnych lat liczebność tych psów wyraźnie spadła. Rok 1942 był decydujący dla przyszłości rasy; wtedy to hrabia Björn von Rosen, sędzia kynologiczny zaangażowany w ratowanie szwedzkich psów myśliwskich, opublikował w lokalnej gazecie artykuł o wiejskich szpicach z Västergötland, na który Zettersten zareagował natychmiast… i tak przyszło mu stać się hodowcą rasy, którą von Rosen nazwał västgötaspets. W następnych miesiącach obaj panowie przemierzyli na rowerach setki kilometrów, z umiarkowanym sukcesem, bo psy wiejskie były w większości najróżniejszymi mieszańcami. Przełomem stało się znalezienie suki o imieniu Topsy, szarej, krótkoogoniastej i już niemłodej – według niektórych źródeł miała ona niemalże 12 lat. Kolejnym znaleziskiem był pies Mopsen, bardzo typowy, ale… jednostronny wnęter. Niemniej, z braku innych możliwości, to on stał się „ojcem zało życielem” rasy, kryjąc Topsy i jeszcze dwie inne suki o imionach Lessi i Vivi, przy czym ta druga była córką Topsy z wcześniejszego miotu.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Kiedy uśpić psa
Zdrowie

Nie przekraczać progu bólu

Jeśli zwierzę jest ciężko chore, chcielibyśmy, by odeszło godnie, by nie czuło przy tym ogromnego bólu

Ciekawostki

13 przesądów o psach

Przesądy są tak silnie zakorzenione w każdej kulturze, że nawet osoba, która uważa się za światłą i nieprzesądną, odruchowo wzdryga się, gdy czarny kot przebiega jej przez drogę

RASY PSÓW

Australian cattle dog
Rottweiler
Chart polski
Chart arabski – sloughi
Owczarek niemiecki
Wyżeł węgierski
Bernardyn
Sznaucer miniaturowy
Grupa 5 FCI: Szpice i psy w typie pierwotnym
Posokowiec hanowerski

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres