Shiba

Shiba

DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca):
Grupa: 5 FCI (szpice i psy w typie pierwotnym), sekcja 5 (szpice azjatyckie i rasy pokrewne)
Wzrost: 40 cm (psy), 37 cm z tolerancją 1,5 cm (suki)
Głowa: czoło szerokie, policzki dobrze rozwinięte, stop wyraźnie zaznaczony, kufa prosta, fafle przylegające, cienkie i krótkie, nos czarny, zgryz nożycowy
Oczy: nieduże, trójkątne, koloru ciemnobrązowego, lekko skośne
Uszy: małe, stojące, trójkątne, skierowane do przodu
Sylwetka: grzbiet prosty i silny, lędźwie szerokie, silnie umięśnione,  żebra umiarkowanie wysklepione, klatka piersiowa głęboka, brzuch podciągnięty
Ogon: wysoko osadzony, wysoko noszony, zakręcony nad grzbietem, rozprostowany sięga prawie do stawów skokowych
Szata: włos okrywowy twardy, szorstki i prosty, podszerstek miękki i gęsty, na kłębie i zasdzie włos nieco dłuższy, najdłuższy włos na głowie
Umaszczenie: rude, czarne podpalane, sezamowe; we wszystkich kolorach wymagane jest tzw. urajiro, czyli białe umaszczenie po bokach kufy, na policzkach, po spodniej stronie żuchwy, szyi, piersi, tułowia i ogona, po wewnętrznej stronie kończyn przednich i tylnych

SZCZYPTA HISTORII:
Na tle innych ras azjatyckich, jak choćby tosa czy akita inu, shiba wyróżnia się niewielkimi gabarytami ciała. Jego rozmiar określa już sama nazwa, shiba inu znaczy bowiem mały pies. Przodkowie tej rasy żyli w Azjii około 2000 lat temu. Należą do nich prawdopodobnie chow-chow i kyushus, które wraz z najeźdźcami chińskimi dotarły do Japonii. Dały one początek sześciu japońskim rasom, z których część już wymarła. Shiba inu zdaniem niektórych kynologów jest najstarszą rasą, która pojawiła się w górach na wyspie Honsiu. W zależności od miejsca, w jakim żyły, shiba inu wykazywały pewne różnice morfologiczne. Te małe, silne i wytrzymałe psy są bardzo odporne, a zwarte futro chroni je zarówno przed zimnem, jak i upałem. Początkowo hodowano je jako psy myśliwskie, do polowania na ptactwo i drobną zwierzynę w regionach górskich. Posługiwały się węchem, ale także wzrokiem. Były używane do nagonki, do wypłoszenia zwierzyny z nor oraz do ropienia. Według legendy odważny shiba potrafił stawić czoło dzikowi, a nawet niedźwiedziowi. Bardzo zwinnie poruszał się w zaroślach. Słowo “shiba” można przetłumaczyć dwojako: jako “mały”, a także jako “zarośla”. Ten wszechstronny pies z powodzeniem pełnił również rolę stróża oraz towarzysza dzieci. Pod koniec XIX wieku do Japonii sprowadzono inne psy myśliwskie, między innymi setery i pointery. Stworzyło to ogromne zagrożenie dla czystości rasy shiba, dokonywano bowiem krzyżówek między rasami. W 1928 roku myśliwi i kynolodzy zaniepokojeni realnym zagrożeniem wymarcia rasy powołali stowarzyszenie mające na celu ochronę czystych linii shiby. Do hodowli używano osobników zachowanych w górach, z dala od cudzoziemskich wpływów. Pierwszy oficjalny wzorzec został opracowany w 1934 roku. Trzy lata później Japonia uznała rasę za część dziedzictwa narodowego, a shiba zyskał status Narodowego Zabytku Przyrody.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zachowanie

Sam w domu

Codziennie wychodząc do pracy czy na zakupy, zostawiamy psa samego w domu. Jak pupil postrzega naszą nieobecność?

Zdrowie

Echo serca u psa

W rozpoznaniu chorób układu krążenia niezwykle pomocna jest echokardiografia – nowoczesna technika obrazowa.

RASY PSÓW

Irlandzki spaniel wodny
Bouvier des Flandres
Pies faraona
Chart arabski – sloughi
Owczarek środkowoazjatycki
Dogue de Bordeaux
Cairn terrier
Hiszpański pies wodny
Pudel
Chart afrykański – azawakh

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres