Rottweiler

Rottweiler

DOWÓD OSOBISTY (wg wzorca rasy):
Grupa: 2 FCI, sekcja 2 molosy, 2.1 dogowate
Wzrost: 61–68 cm (idealny: 65–66 cm) – pies, 56–63 cm (idealny: 60–61 cm) – suka
Waga: około 50 kg – pies, około 42 kg – suka
Głowa: czaszka średniej długości, szeroka między uszami. Czoło lekko wypukłe, stop dobrze zaznaczony. Kufa nie jest ani za krótka, ani za długa w stosunku do czaszki. Wargi czarne, dziąsła możliwie jak najciemniejsze. Szczęki szerokie i potężne. Łuki jarzmowe dobrze zaznaczone. Uzębienie mocne i kompletne (42 zęby). Oczy średniej wielkości, powinny być jak najciemniejsze. Uszy trójkątne, średniej wielkości, osadzone wysoko
Tułów: obszerna klatka piersiowa, lędźwie krótkie, zad zaokrąglony i szeroki
Ogon: obcięty krótko lub normalnej długości, nie powinien być załamany, zakręcony nad linię grzbietu ani skręcony na bok
Sierść: średniej długości, mocno przylegająca do ciała, gęsty podszerstek
Umaszczenie: rottweiler jest czarny podpalany z płowymi znaczeniami na kufie, policzkach, nad oczami, na łapach (w dolnej ich części), na piersi i w okolicy odbytu. Znaczenia te różnią się nieco u każdego psa. Podpalania powinny być intensywnie brązoworude. Nie mogą zlewać się z kolorem szaty.

Rottweiler – szczypta historii

Powszechnie rottweilery uważa się za jedną z najstarszych ras psów. Jej korzenie sięgają jeszcze czasów Cesarstwa Rzymskiego. Używano ich do pasienia i zaganiania bydła, towarzyszyły też legionom w wyprawach za Alpy. Miały wówczas za zadanie bronić obozów i pilnować bydła. Rzymianie odeszli, psy pozostały. W południowej Bawarii, w dolinie Neckaru doszło do wymieszania tych czworonogów z miejscowymi. Pełniły one te same funkcje – pilnowały dobytku, pasły i zaganiały bydło. W razie potrzeby zaprzęgano je do wózków, były bowiem wystarczająco silne, by poradzić sobie ze sporymi ciężarami.  W okolicach miasta Rottweil szczególnie upodobali je sobie rzeźnicy, więc zaczęto je nazywać psami rzeźnickimi z Rottweil, a w końcu rottweilerami. W początkach XX wieku zainteresowała się nimi oficjalnie kynologia, a także policja. Okazały się znakomitymi psami służbowymi. Zostały oficjalnie uznane w 191o roku. Charakter i cechy użytkowe szybko zjednały im grono gorących miłośników i stały się znane poza granicami Niemiec.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zachowanie

Sam w domu

Codziennie wychodząc do pracy czy na zakupy, zostawiamy psa samego w domu. Jak pupil postrzega naszą nieobecność?

Choroba lokomocyjna - Pies siedzący w samochodzie
Zdrowie

Choroba lokomocyjna u psa

Niestety, często zapominamy o trudnościach związanych z transportem psa, które powoduje choroba lokomocyjna.

RASY PSÓW

Bulmastif
Siberian husky
Welsh corgi pembroke
Airedale terrier
Bouvier z Ardenów
Chiński grzywacz
Papillon
Karelski pies na niedźwiedzie
Australian silky terrier
Lagotto romagnolo
Cao da Serra da Estrela
Springer spaniel
Chart szkocki – deerhound
Hiszpański pies wodny
Pirenejski pies górski
Wetterhoun
Owczarek francuski beauceron
Gończy berneński
Dogue de Bordeaux
Mastif angielski
Norfolk terrier
Owczarek pikardyjski
Chesapeake bay retriever
Owczarek niemiecki długowłosy
Chart arabski – sloughi
Jagdterrier
Owczarek rumuński – karpatin
Gryfoniki
Łajka jakucka
Grupa 2 FCI: Pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe rasy
Owczarek kaukaski
Golden retriever
Parson russel terrier
Shar pei
Grupa 7 FCI: Wyżły
Cane corso
Buldog francuski
Bichon havanais – hawańczyk
Akita
Pomeranian
Spaniel bretoński
Staffordshire bull terrier
Mastif hiszpański
Wyżeł niemiecki krótkowłosy
Bloodhound
Cao Fila de Sao Miguel
Norwich terrier
Basenji
Elkhund szary
Norrbottenspets

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres