Pies grenlandzki

Pies grenlandzki

DOWÓD OSOBISTY
Grupa: 5 FCI (szpice i psy w typie pierwotnym), sekcja 1 (nordyckie psy zaprzęgowe)
Wzrost: co najmniej 60 cm (pies) i 55 cm (suka)
Głowa: czaszka szeroka, lekko wysklepiona, stop podkreślony, ale nie stromy; nos latem musi być czarny, zimą może być cielisty; kufa silna, klinowata, szeroka u nasady, zwęża się w stronę nosa, lecz nie jest spiczasta
Oczy: preferowane ciemne, lecz mogą być dostosowane do barwy sierści; lekko ukośne, ani wyłupiaste, ani zbyt głęboko osadzone; mają nieustraszony wyraz
Uszy: małe, trójkątne, o zaokrąglonych czubkach; prężnie wyprostowane
Tułów: bardzo mocny i dobrze umięśniony, grzbiet prosty, lędźwie proste i szerokie, zad lekko opadający, klatka piersiowa bardzo obszerna
Ogon: gruby i raczej krótki, osadzony wysoko i ciasno zwinięty nad grzbietem
Szata: gęsty i miękki podszerstek oraz gęsty, gładki i szorstki włos okrywowy bez kędziorów i fal; na głowie i nogach włos raczej krótki, na tułowiu dłuższy; bogaty i długi na spodzie ogona
Umaszczenie: dozwolone wszelkiego rodzaju, jedno- i wielobarwne z wyjątkiem albinoskiego

SZCZYPTA HISTORII
Pies grenlandzki jest jedną z najstarszych ras psów na świecie i od zawsze używany był przez plemię Inuit do celów transportowych, myśliwskich a także służyły za rezerwę mięsa i ciepłych skór. Dlatego też do dziś nazywa się je psami eskimoskimi, chociaż Inuici nie uważali się za Eskimosów, a nawet odbierali to określenie za obraźliwe! Mimo dużego udziału w życiu tego ludu, ich psy traktowane były po macoszemu. Zimą skąpo żywione, latem pozostawione same sobie nauczyły się radzić sobie w bardzo trudnych warunkach. Przeżywały tylko najsilniejsze i najmądrzejsze osobniki.
Do Europy przywieźli je Szwajcarzy w 1913 roku do pomocy przy budowie linii kolejowej na lodowcu Jungfrau, gdzie stado tych psów było utrzymywane do 2009 roku, a przejażdżki zaprzęgami stanowiły atrakcję turystyczną. W kartach historii zapisały się także dzięki współudziałowi w zdobyciu bieguna południowego przez Roalda Amundsena w 1911 r.
Psy grenlandzkie jednak nie cieszyły się tak wielkim zainteresowaniem, jak szybkie siberian husky i wyjątkowo silne alaskan malamute, które zaczęto masowo zabierać na wyprawy polarne, również na Grenlandię. Jednak na początku XX wieku rząd Danii zabronił przywożenia na Grenlandię jakichkolwiek innych psów. Nie wolno też było wywozić stamtąd psów grenlandzkich bez specjalnego zezwolenia. Dzięki tej decyzji rasa przetrwała w prawie niezmienionej formie. Wzorzec ustalono w roku 1967. W Polsce psy grenlandzkie są wciąż mało popularne i pozostają jedynie w rękach ich miłośników.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Ciekawostki

13 przesądów o psach

Przesądy są tak silnie zakorzenione w każdej kulturze, że nawet osoba, która uważa się za światłą i nieprzesądną, odruchowo wzdryga się, gdy czarny kot przebiega jej przez drogę

Ciekawostki

Aktywne inaczej. Stereotypy ras psów

Obiegowe opinie o rasach zwykle „szufladkują” poszczególne psy  i przyczyniają się do powstawania stereotypów. I tak do policji nadają się tylko owczarki, do terapii labradory,

RASY PSÓW

Owczarek belgijski malinois
Tajski ridgeback
Irish glen of Imaal terrier
Irlandzki spaniel wodny
Lagotto romagnolo
Pointer
Siberian husky
Chart afrykański – azawakh
Wetterhoun
Jagdterrier

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres