owczarki belgijskie

Owczarki belgijskie

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 1 FCI (psy pasterskie)
Wzrost: średnio 68 cm pies, 58 cm suka (z tolerancją plus, minus 2-4 cm)
Waga: 28 kg
Głowa: pięknie rzeźbiona, sucha, długa (ale bez przesady). Czaszka i kufa są tej samej długości kufa bywa nieco dłuższa)
Uszy: trójkątne, proste i stojące; wysoko osadzone, o proporcjonalnej długości. Małżowina uszna dobrze zaokrąglona
Oczy: średniej wielkości, nie wyłupiaste ani zbyt głęboko osadzone, nieco owalne, zwykle w kolorze ciemnobrązowym. Powieki czarno pigmentowane. Spojrzenie inteligentne, szczere, niekiedy pytające
Kufa: średniej długości, zwężająca się stopniowo w kierunku wierzchołka nosa. Wargi wyraźnie zarysowane
Tułów: mocny, bez śladów ociężałości
Klatka piersiowa: nie za szeroka ani też nie wąska
Ogon: dobrze osadzony, średniej długości, gruby u nasady; opuszczony, lekko wygięty ku górze, sięga stawu skokowego. Nawet gdy pies jest podekscytowany, ogon nie powinien zakręcać się powyżej linii grzbietu
Szata: u każdej z odmian włos powinien być obfity, zwarty, z wełnistym podszerstkiem, zabezpieczający psa przed kaprysami pogody
Umaszczenie: Tervueren – płowe z czarnym nalotem i maską. Kolor płowy powinien być ciepły, nie za jasny ani nie rozmyty. Malinois – płowe z czarnym nalotem (i czarna maska). Groenendael – jedynie czarne. Laekenois – płowe ze znaczeniami czarnymi, głównie na kufie i ogonie. Toleruje się nieco białych włosów na kufie i ogonie.
Na zdjeciu od lewej: malinois, groenedael, laekenois, tervueren.

SZCZYPTA HISTORII:

Cztery odmiany owczarka belgijskiego mają wspólnego ojca. Jest nim profesor zootechniki Adolf Reul z Belgijskiej Szkoły Weterynarii, który w 1891 roku założył w Brukseli pierwszy klub owczarka belgijskiego i ustalił wzorce, opierając się na rygorystycznych kryteriach selekcji. Jej bazą były psy wybrane spośród 117 okazów. Po wyeliminowaniu zbyt ciężkich lub pozbawionych charakterystycznych dla rasy cech pozostały 62 psy. Podzielono je na trzy grupy w zależności od rodzaju sierści: długiej, krótkiej i szorstkiej. Jury długo debatowało nad przyznaniem pierwszej nagrody, która uhonorawałaby najlepszego hodowcę. Otrzymał ją restaurator i hodowca Nicolas Rose, właściciel zamku Groenedael (po flamandzku Zielona Dolina). Jego długowłosy owczarek o czarnym umaszczeniu przyjął nazwę od tej posiadłości – Duc de Groenendael.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Choroba lokomocyjna - Pies siedzący w samochodzie
Zdrowie

Choroba lokomocyjna u psa

Niestety, często zapominamy o trudnościach związanych z transportem psa, które powoduje choroba lokomocyjna.

Zdrowie

To się czuje przez skórę

Właścicieli często niepokoją wszelkie zmiany tkanki podskórnej i skóry, które zwykle sami wyczuwają.

Kiedy uśpić psa
Zdrowie

Nie przekraczać progu bólu

Jeśli zwierzę jest ciężko chore, chcielibyśmy, by odeszło godnie, by nie czuło przy tym ogromnego bólu

RASY PSÓW

Saarlooswolfhond
Hovawart
Border terrier
Siberian husky
Norwich terrier
Jack russell terrier
Landseer
Bouvier z Ardenów
Sealyham terrier
Chart szkocki – deerhound

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres