Owczarek pikardyjski

Owczarek pikardyjski

DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca)  
Grupa: 1 FCI (psy pasterskie i zaganiające); sekcja 1 (psy pasterskie, obowiązują próby pracy)
Wzrost: 60–65 cm (pies), 55–60 cm (suka)
Wrażenie ogólne: średniej wielkości, dobrze umięśniony, ale nie ciężki, o trochę nieporządnym wyglądzie. Sylwetka w formacie krótkiego prostokąta. Ogon długi, w ruchu wzniesiony, ale nie może być zakręcony nad grzbietem
Głowa: proporcja długości kufy do długości mózgoczaszki 1:1, czaszka lekko wysklepiona, stop lekko zaznaczony, kufa nie może być zaostrzona. Wyraźne wąsy, broda i brwi (długości 4 cm), ale nie powinny przysłaniać oczu
Oczy: owalne, barwy stonowanej z umaszczeniem, orzechowe i ciemniejsze
Uszy: wysoko osadzone, stojące, na końcach lekko zaokrąglone
Sierść: szorstka, półdługa (5–6 cm), sucha, nie może być kędzierzawa ani wełnista
Umaszczenie: płowe, płowe z nalotem, pręgowane, ciemnoszare
Uwaga: w przeciwieństwie do pozostałych owczarków francuskich owczarek pikardyjski nie ma wilczych pazurów (dodatkowych palców) na tylnych łapach

Owczarek pikardyjski – szczypta historii

Owczarek pikardyjski to rasa o bardzo starym pochodzeniu, prawdopodobnie najstarsza francuska rasa pasterska. Pierwsze wzmianki pochodzą z XVIII wieku. Wydaje się prawdopodobne, że owczarek pikardyjski jest potomkiem szorstkowłosych owczarków, występujących niegdyś w całej północno-zachodniej Europie. Po raz pierwszy psy te były oceniane, razem z briardami i beauceronami, na wystawie w roku 1863. Za odrębną rasę uznano je w roku 1898, a w 1922 Paul Megnin napisał jej wzorzec. Ostatecznie owczarek pikardyjski uznany został w 1925 roku. Rasa pozostawała w stagnacji aż do okresu po II Wojnie Światowej, kiedy to grupa entuzjastów podjęła starania, aby odszukać typowe psy w Pikardii. Liczba psów podniosła się w 1950 roku, a uznano ja dopiero w roku 1955, dzięki staraniom Roberta Mantenota. Nowy wzorzec zatwierdzony został w 1964 roku. Do tej pory psy te są wykorzystywane do wypasania stad we Francji, lecz liczba psów tej rasy jest niewielka, poza granicami swojej ojczyzny nie jest praktycznie znana.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zdrowie

Przywrócić wzrok

W praktyce weterynaryjnej codziennie spotykamy się z chorobami oczu u psów. Jedną z częściej występujących jest katarakta.

RASY PSÓW

Mały lwi piesek
Sznaucer miniaturowy
Cao da Serra da Estrela
Tosa inu
Grupa 8 FCI: Aportery, płochacze i psy wodne
Wetterhoun
Rosyjski toy
Charcik włoski
Bichon frisé
Chiński grzywacz

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres