Nagi pies peruwiański

Nagi pies peruwiański

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 5 FCI (szpice i rasy prymitywne), sekcja 6 (psy ras pierwotnych). Inne nazwy: perro sin pelo del Peru, inca orchid dog
Wielkość: mały 25-40 cm, średni 40-50 cm, duży 50-65 cm
Waga: mały 4-8 kg, średni 8-12 kg, duży 12-23 kg
Proporcje: wysokość w kłębie do długości tułowia jest jak 1:1, tułów suki może być trochę dłuższy niż psa
Głowa: wydłużona do nosa; łuki brwiowe średnio rozwinięte. Kolor nosa powinien być w harmonii z kolorem skóry
Oczy: bystre i inteligentne, powinny być średnie, migdałowego kształtu
Uszy: stojące, średniej wielkości (u psów owłosionych mogą byc załamane)
Ogon: noszony nisko, długość do stawu skokowego
Zęby: siekacze rozczłonowane w zgryzie. Kły normalnie rozwinięte. Brak jednego lub wszystkich trzonowców i przedtrzonowców jest akceptowany
Szata: bez włosów, ewentualnie z nielicznymi włosami na czubku głowy, czubku ogona i łapach; zdarzają się osobniki owłosione (niewystawowe) z umiarkowanie długą jedwabistą sierścią na całym ciele
Umaszczenie: czarne, wszystkie odmiany szarego, brązowego, ciemny i jasny blong. Wszystkie kolory mogą byc jednolite lub z plamkami na całym tułowiu

SZCZYPTA HISTORII:
Perro sin pelo del Peru, bo tak brzmi oryfinalna nazwa rasy, to pies w typie pierwotnym. Pierwsze dowody na istnienie tych czworonogów na obszarze dzisiejszego Peru można zaobserwować już w sztuce garncarstwa w kulturach Formativo (lata 1000 do 500 p.n.e.), choć istnieje możliwość, że zostały one udomowione o wiele wcześniej. W Chavin de Huantar (miasto istniejące od ok. 1400 do 400 r. p.n.e. na północy górskich obszarów dzisiejszego Peru) zostały odnaleziony kości psów. Peruwiański archeolog Lumbreras mówi: “wydaje się, że jest to jedna z odmian psa typu inca, występującego w dużej populacji w Andach. Jeto to największy pies żyjący w starożytnym Peru, charakteryzujący się małą głową, spiczastym pyskiem, stojącymi, małymi i trójkątnymi uszami oraz krótkimi nogami. Jego wzrost wynosi ok. 2/3 długości ciała, sierść jest długa, koloru żółtawego”. W El Faro en Supe odnaleziono mumię psa z okresu Formativo. Jego cechy odpowiadają cechom wykazanym dla psa z rodzaju inca. Kolejną mumię znaleziono w 1978 roku w jaskini Rosamachay de Ayacucho i był to jeden z 6 typów psów o pochodzeniu peruwiańskim. Zmumifirkowanych ciał psów znaleziono jeszcze więcej. Archeolog Sonia Guilleen udokumentowała 80 przypadków psów pochowanych ponad 1000 lat temu na cmentarzu Chirbaya.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Szkolenie

Handling. Dwie strony medalu

Właściciele psów, którzy mają wątpliwości, czy poradzą sobie z pupilami na ringu, mogą skorzystać z pomocy profesjonalistów

Zdrowie

Cichy zabójca szczeniąt

Wirus herpes, powszechny i coraz łatwiej diagnozowany, okazuje się sprawcą wielu problemów u psów.

RASY PSÓW

Chart hiszpański – galgo
Lhasa apso
Grupa 8 FCI: Aportery, płochacze i psy wodne
Sznaucer olbrzym
Buldog francuski
Basset bretoński
Buldog angielski
Lagotto romagnolo
West highland white terrier
Saarlooswolfhond

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres