Łajka jakucka

Łajka jakucka

DOWÓD OSOBISTY:
Rasa z grupy północnych szpiców zaprzęgowych, nieuznana przez FCI

Wrażenie ogólne: mocny, średniej wielkości szpic zaprzęgowy o gęstej sierści. Sylwetka lekko wydłużona (długość tułowia od stawu barkowego do guza siedzeniowego większa o 10-15 proc. od wysokości w kłębie) i trochę wysokonożna. Wyraźny dymorfizm płciowy – psy są większe i mocniej zbudowane od suk
Wysokość: 55-59 cm (pies), 53-57 cm (suka)
Głowa: klinowata, mózgoczaszka dość szeroka, górą lekko zaokrąglona, stop wyraźnie zaznaczony. Kufa dobrze wypełniona, lekko zwężająca się ku nosowi, krótsza od mózgoczaszki. Nos czarny lub czekoladowy, w zależności od umaszczenia
Oczy: w kształcie migdała, brązowe lub niebieskie (w całości lub w części). Niepigmentowane powieki nie są wadą, gdy oko okolone jest bielą
Uszy: wysoko osadzone, trójkątne, stojące lub załamane na końcach
Tułów: krępy, żebra zaokrąglone. Głębokość tułowia nieco mniejsza od połowy wysokości w kłębie
Ogon: wysoko osadzony, sierpowato zawinięty nad grzbietem
Sierść: średniej długości, bardzo gęsta, prosta i twarda w dotyku. Obfita kryza (zwłaszcza u samców) i portki. Na głowie sierść krótka i gładka
Maść: biała, łaciata w różnych kolorach, trójbarwna

SZCZYPTA HISTORII:
W latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, podczas badań archeologicznych na Wyspie Żochowa w Archipelagu Nowosyberyjskim znaleziono pozostałości uprzęży, sań i kości psów, których wiek określono na około osiem tysięcy lat. Badania etnografów wykazują, że psy zaprzęgowe wykorzystywane były nie tylko do pracy. Składano je też w ofierze w czasie ceremonii religijnych, a ponadto dostarczały ciepłego futra (podobno żadne ubranie nie jest tak ciepłe, jak to, uszyte ze skór łajek zaprzęgowych) i, przynajmniej do czasu udomowienia reniferów, mięsa. Poszczególne typy syberyjskich łajek kształtowały się w drodze niemal naturalnej selekcji i specjalizacji użytkowej. Więcej informacji o psach z Jakucji pochodzi z XVII wieku, gdy rejon ten zaczęli badać Kozacy, a później rosyjscy i europejscy podróżnicy. Ich wyprawy możliwe były tylko dzięki psom zaprzęgowym. W 1742 roku Semen Czeluskin przemierzył saniami drogę z Jakucka do półwyspu Tajmyr i dalej, aż do Cieśniny Beringa, a w tym samym roku Chariton Łaptiew i Nikifor Czekin zakończyli kilkuletnie badania biegu Leny i Jenisieju. W wydanym w roku 1843 „Podręczniku Geografii Imperium Rosyjskiego” Iwana Pawłowskiego znalazł się opis łajek zaprzęgowych…

Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o tej rasie, zapraszamy do zakupu archiwalnych numerów miesięcznika “Przyjaciel Pies” 12/15.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zdrowie

Kamica moczowa u psa

Pies siusia na spacerze często, ale w niewielkich ilościach? Obserwuj go dokładnie, czy ta czynność nie sprawia mu bólu

RASY PSÓW

Cane corso
Nowofundland
Grand basset griffon vendeen
Owczarek belgijski laekenois
Tosa inu
Akita
Shiba
Coton de Tulear
Labrador
Grupa 2 FCI: Pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe rasy
Owczarek francuski beauceron
Bichon frisé
Leonberger
Wyżeł niemiecki krótkowłosy
Spaniel bretoński
Szpic wilczy
Dalmatyńczyk
Lundehund
Owczarek pikardyjski
Duży szwajcarski pies pasterski
Curly coated retriever
Staffordshire bull terrier
Gończy berneński
Gryfoniki
Broholmer
Australian silky terrier
Welsh corgi pembroke
Bedlington terrier
Sznaucer miniaturowy
Welsh corgi cardigan
Bracco italiano
Nova Scotia duck tolling retriever
Czarny terier rosyjski
Airedale terrier
Sealyham terrier
Bokser
Wyżeł burboński
Greystery i eurodogi
Dog niemiecki
Bulmastif
Pekińczyk
Jamniki
Saarlooswolfhond
Akita amerykańska
Chart węgierski (magyar agár)
Buldog francuski
Chart afrykański – azawakh
Ogar polski
Dandie dinmont terrier
Hovawart

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres