Bichon havanais - hawańczyk

Bichon havanais – hawańczyk

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 9 FCI (psy do towarzystwa i ozdobne), sekcja 1 (bichony i rasy pokrewne)
Wzrost: 23-27 cm
Głowa: średniej długości, stop umiarkowanie zaznaczony. Nos czarny lub brązowy
Oczy: dość duże, w kształcie migdała, brązowe, w jak najciemniejszym odcieniu. Łagodne w wyrazie
Uszy: osadzone dość wysoko; opadają wzdłuż policzków, pokryte włosem, tworzącym długie frędzle
Tułów: długość tułowia przekracza nieznacznie wysokość w kłębie. Górna linia prosta, nieznacznie wysklepiona w okolicy lędźwiowej
Ogon: noszony wysoko, bądź w formie pastorału, bądź – lepiej – zawinięty na grzbiecie. Okryty jedwabistą szatą, tworzącą długie, jedwabiste frędzle
Szata: podszerstek wełnisty, słabo rozwinięty; często zupełnie nieobecny. Włos okrywowy bardzo długi (12-18 cm u dorosłego psa), miękki, prosty lub falisty, może tworzyć loki
Umaszczenie: płowe w różnych odcieniach, czarne, koloru hawana (brązowo-rudy kolor cygar), koloru tytoniu, rudawo-brązowe. Również łaciate i podpalane

SZCZYPTA HISTORII:
Nie ma pewności, czy pochodzi ze stolicy Kuby Hawany (elegenda o tym powstała prawdopodobnie ze względu na najczęściej spotykany kolor sierści hawańczyka – przypominający tytoń hawańskich cygar), na pewno jednak pojawił się na Karaibach i żył tam dłuższy czas. Może byc wynikiem krzyżówki bichona maltańskiego z małym pieskiem antylskim, dokonanym przez konkwistadorów hiszpańskich. Jego przodkami mogą również być maltańczyk lub bichon boloński skrzyżowany z pudlem. Większość kynologów jest jednak zgodna, że hawańczyk pochodzi z zachodniej część basenu Morza Śródziemnego (Hiszpania, Włochy), skąd dość wcześnie – na początku XVIII wieku – przywieźli go na Kubę włoscy marynarze. Hiszpanie dawali go w prezencie bogatym rodzinom zamieszkałym na Karaibach. Według innej teorii uciekł ze statków, gdzie był używany do tępienia szczurów, i tak się dostał na wyspy. Nieliczne hawańczyki, które dotarły do Ameryki Północnej, stały się modne wśród dam z wyższych sfer. Rasa ta była bardzo modna aż do XIX wieku, kiedy zaczęła popadać w zapomnienie. Pojawiła się ponownie w latach 60., po dojściu Fidela Castro, kiedy wiele bogatych kubańskich rodów wyemigrowało do Stanów Zjednoczonych, zabierając ze sobą hawanczyki. We Francji pieski te pojawiły się dopiero w 1986 roku, co poświadczają dwa wpisy do LOF (Francuskiej Księgi Rodowodowej).

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zdrowie

Nietrzymanie moczu – tylko u człowieka?

Gdy zauważamy, że nasz pupil posikuje podczas snu, czy odpoczynku, bez pojawienia się dodatkowych bodźców, to zapewne mamy do czynienia z problemem zdrowotnym.

Zdrowie

Dolegliwości wrzodowe u psów

Nazywa się je chorobą cywilizacyjną. Powstawaniu wrzodów przewodu pokarmowego sprzyjają pewne czynniki, które warto poznać

RASY PSÓW

Chart węgierski (magyar agár)
Bulterier
Berneński pies pasterski
Mały münsterländer
Japoński chin
Gończy siedmiogrodzki
Yorkshire terrier
Shiba
Cavalier king charles spaniel
Pies z Kanaanu

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres