Pudel

Pudel

Pudel to nie tylko pies o nienagannej, eleganckiej prezencji, ale też jedna z najbardziej inteligentnych ras psów na świecie. Te ciekawe świata i pełne życia czworonogi cieszą się też dobrym zdrowiem, dlatego rzadko chorują i są rasą psów długowiecznych. Sprawdź, jak wygląda pudel, jakie ma potrzeby i jakie jest jego usposobienie. Poznaj szczegółowy opis rasy.

Pudel – charakterystyka rasy

FCIgrupa IX, sekcja 2, nr wzorca 172
wysokość w kłębiepudel toy 24-28 cm, pudel miniaturowy 28-35 cm, pudel średni 35-45 cm, pudel standardowy (duży) 45-60 cm
masa ciałapudel toy 5 kg, pudel miniaturowy 7 kg, pudel średni 12 kg, pudel duży 22 kg
typ sierścigęsta, kędzierzawa, wełnista, elastyczna
umaszczeniebiały, czarny, srebrny, morelowy, brązowy
długość życia12-15 lat
charakterciekawy świata, lojalny, wierny, przyjacielski, żywiołowy, chętny do pracy
ciekawostkiJednym ze sławnych opiekunów pudla był Ludwig van Beethoven.
zaletynie linieje intensywnie, doskonały pies do towarzystwa, łatwy do ułożenia
wadymoże być hałaśliwy

Jak wygląda pudel?

Pudel występuje w czterech odmianach, które różnią się między sobą masą ciała i wielkością. Najmniejsze są pudle toy, nieco większe od nich są pudle miniaturowe, można też wyróżnić pudle średnie i pudle duże (królewskie). Najbardziej popularne są obecnie pudle średnie i miniaturowe.

Wszystkie pudle mają hajmonijną sylwetkę z proporcjonalną głową o łagodnych konturach, która jest pełna elegancji i wyrazu. Oczy pudla są czarne lub ciemnobrązowe, ewentualnie bursztynowe. Wdzięku dodaje mu ogon noszony wysoko ponad tułowiem.

Pudel – charakter i usposobienie

Kiedyś powszechnie wykorzystywane do polowań na terenach wodnych, dzisiaj to zdecydowanie psy domowe. To jedna z najbardziej inteligentnych ras psów na całym świecie. Potrzebują niewiele powtórzeń, by zapamiętać nową komendę, dlatego praca z nimi daje szybkie rezultaty. Doceniają wyzwania intelektualne i zdecydowanie nie lubią się nudzić. Mają wesołe i żywiołowe, ale zarazem łagodne usposobienie. Odpowiednio poprowadzony w wieku szczenięcym pudel stanie się wiernym i oddanym swojemu opiekunowi pupilem.

Szczypta historii

O dawnej historii pudla niewiele wiadomo, może dlatego, że nie był wtedy żadnym salonowcem, lecz wszechstronnie użytkowym psem wiejskim, po trosze myśliwskim, po trosze pasterskim. Średniej wielkości psy o kosmatym, sznurowatym włosie z pewnością pochodzą z Azji, a do Europy trafiły we wczesnym średniowieczu.

Jeśli chcemy wyobrazić sobie, jak wyglądał pudel przed wiekami, to pewne pojęcie może dać dzisiejszy hiszpański pies wodny, niedawno “odkryty” przez kynologów pies pasterski i aporter. Takie czworonogi występowały w całej Europie.

Na Nizinie Węgierskiej hodowano puli, w Niemczech tzw. owczarskie pudle, we Francji barbety, na Półwyspie Iberyjskim – psy wodne, a w naszym kraju owczarki nizinne. Klasyk polskiego przyrodoznawstwa, ksiądz Kluk, piszący pod koniec XVIII wieku, nazywał trzymane na Podlasiu psy do owiec “pudłami”.

O pochodzeniu pudla od psów tego rodzaju świadczyć mogą jego nazwy: niemiecka – “pudel” – wzięła się od kałuży, a francuskie – “caniche” – od kaczki. Kiedy i dlaczego wiejski pies pracujący przeobraził się w ogólnie lubianego psa do towarzystwa, tego nie wiadomo.

Wiadomo zaś, że w wieku XVIII i XIX we Francji pudle były już powszechnie trzymane w miastach, także przez damy z najlepszego towarzystwa. Oczywiście pudel, by mógł stać się domowym faworytem, musiał zmniejszyć swoje rozmiary, co dokonało się poprzez kojarzenia z bolończykami i maltańczykami.

Wtedy zmienił się jego włos – ze sznurowego, jak u puli, w wełnisty, znacznie łatwiejszy w utrzymaniu. W XIX wieku pudle znane były już w całej Europie i Stanach Zjednoczonych.

Dla kogo pudel?

Pudel to rasa psów, która została doceniona na całym świecie. Ich lojalność, inteligencja i usposobienie sprawiają, że każdy, nawet niedoświadczony opiekun powinien poradzić sobie z wychowaniem czworonoga. Jeśli to Twój pierwszy pies, to warto wybrać się z pupilem na zajęcia organizowane w szkołach dla psów. Dzięki temu będziesz mieć pewność, że pudel zostanie prawidłowo poprowadzony, a dodatkowo skonsultujesz z behawiorystą wszystkie zachowania, które Cię zaniepokoiły. Dowiesz się też, jak nauczyć psa podstawowych komend.

Pudel w domu i bloku

Pudel może mieszkać zarówno w domu, jak i w niewielkim mieszkaniu. Pies tej rasy łatwo dostosowuje się do trybu życia opiekuna i odnajdzie się zarówno w mieście, jak i na wsi, o ile tylko zapewnisz psu ruch i zadbasz o to, by wszystkie jego podstawowe potrzeby fizjologiczne były zaspokojone.

Pies nie może jednak mieszkać na dworze – z dwóch powodów. Po pierwsze, jego sierść nie jest dostosowana do mroźnych dni i nocy na zewnątrz, a po drugie, pudel musi mieć stały kontakt ze swoim opiekunem. To typowy pies rodzinny.

Pudel sam w domu

Pies raczej nie lubi być sam w domu przez wiele godzin. Potrzebuje codziennego spędzania czasu ze swoim opiekunem, najlepiej w tych samych porach dnia. W towarzystwie innych psów lub kotów nieco lepiej znosi czas, gdy opiekun jest poza domem.

Niestety, niektóre pudle mogą bardzo źle znosić samotność. W wyniku frustracji mogą niszczyć meble, ściany i Twoje rzeczy, a także bardzo głośno szczekać. Takie zachowania należy eliminować od razu, zanim się utrwalą. Warto skonsultować się z lekarzem weterynarii, który poleci Ci dobrą szkołę dla psów lub sam zaproponuje odpowiednie ćwiczenia mogące odpowiednio ukierunkować szkolenie.

Pudel a szczekanie

Zazwyczaj pies szczeka, gdy wyczuwa jakieś zagrożenie lub gdy chce zwrócić na siebie uwagę. Jeśli pupil szczeka zbyt często, warto skonsultować się w tej sprawie z doświadczonym behawiorystą lub spróbować pracować nad tym samodzielnie. W pierwszej kolejności zacznij od nauczenia psa samokontroli, później spróbuj go nauczyć komendy „cisza”. Pamiętaj, że szczekanie może też oznaczać, że pudel ma jakąś niezaspokojoną potrzebę i w ten sposób próbuje Ci o tym powiedzieć. Miej też na uwadze, że nie da się całkowicie oduczyć psa szczekania.

Pudel a dzieci

Pudel lepiej odnajdzie się w domu ze starszymi dziećmi, które potrafią już prawidłowo obchodzić się z psami. Chętnie się z nimi bawi i instynktownie się nimi opiekuje. Jest wobec nich wyrozumiały. Kontakt z małymi pociechami powinien być nadzorowany przez dorosłych – pies może żywo reagować na pełnego energii malucha.

Pudel a inne psy

Pudel bez większych problemów akceptuje inne psy, jeśli te nie będą mu się narzucać. Preferuje spokojnych psich kompanów. O wiele lepiej dogaduje się ze starszymi psami, choć nie oznacza to, że nie ma szans na nawiązanie więzi ze szczeniakiem lub młodym psem. Wszystko zależy od wieku pudla i jego usposobienia.

Pudel a koty

Pudel traktuje koty, które z nim mieszkają, jak członków swojego stada. Chętnie je obserwuje i zachęca do  wspólnej zabawy. Nie ma wobec nich złych zamiarów i raczej łatwo nam będzie przyzwyczaić do siebie kota i psa tej rasy. Problem może się pojawić, gdy pudel zobaczy kota na wolności – wówczas może odczuwać wielką potrzebę, by go gonić.

Podstawowe potrzeby fizjologiczne i behawioralne pudla

Pudel ma dużą potrzebę aktywności fizycznej, dlatego każdego dnia musi mieć możliwość wybiegania się na spacerach. Pies lubi też węszyć i tropić, dlatego zadbaj, by wspólne spacery dostarczały mu wielu bodźców. Pudel powinien mieć interesujące psie zabawki, w tym gryzaki, które zaspokoją jego potrzebę żucia i gryzienia.

Poświęcaj mu dużo uwagi w domu i poza nim. Zabieraj go na spacery, ćwicz z nim nowe komendy i utrwalaj te, których się już nauczył. Dbaj też o to, by zawsze znaleźć dla niego czas na pieszczoty. Twój pudel będzie wówczas spokojny i usatysfakcjonowany.

Pudel a alergia na psy

Pudel to jedna z niewielu ras polecanych dla alergików. Niektóre osoby z alergią na psy nie mają objawów, jeśli w ich pobliżu znajduje się pudel. To wszystko za sprawą naskórka, który u tej rasy słabo się łuszczy, oraz bardzo rzadko wypadającej sierści. Dzięki temu pies tej rasy może nieco mniej uczulać alergików.

Pamiętaj jednak, że objawy nadwrażliwości na psy mają tendencję do pogłębiania się i z czasem mogą uniemożliwić Ci normalne funkcjonowanie, gdy pies znajdzie się w pobliżu. Dlatego podejmując decyzję o zaopiekowaniu się pudlem, warto w pierwszej kolejności porozmawiać ze swoim alergologiem.

Wychowanie pudla

Nauka komend i trening z pudlem

Pudel jest inteligentny i sprytny, dlatego nauka nie zajmuje mu dużo czasu. Jego szkolenie raczej nie jest trudne i nie wymaga dużego doświadczenia u opiekuna. Pupil chętnie z nim współpracuje, jeśli jest dobrze stymulowany. Staraj się ćwiczyć z psem, gdy ten jest wypoczęty i zrelaksowany.

Szkolenie rozpocznij już pierwszego dnia pobytu czworonoga w Twoim domu. Wielu opiekunów pobłaża pudlom toy i odmianom miniaturowym ze względu na ich uroczy wygląd. To błąd – psy nigdy nie powinny dostawać taryfy ulgowej z powodu swojego wyglądu.

Pudel lubi spędzać czas w parkach dla psów, w których czekają na niego pełne wyzwań tory przeszkód. Rasa sprawdza się też w agility, frisbee, jak i w obedience.

Pudel na spacerze

Pies trzyma się blisko opiekuna na spacerze. Oczywiście zdarza mu się pobiec za interesującym tropem, ale zazwyczaj oddala się tylko na tyle, by zawsze mieć swojego opiekuna w zasięgu wzroku.

Zabawa z pudlem

Gdy pupil rozładuje już swoją energię na spacerze, zajmij go zabawami logicznymi. Możesz zagrać z nim np. w trzy kubki, czyli grę, która polega na włożeniu pod jeden z nich psiego przysmaku i zmianie kolejności kubków. Wykonuj wszystkie czynności powoli, by pupil widział każdy Twój ruch, i by mógł bacznie obserwować kubek ze smakowitą nagrodą. Pies powinien łapą lub nosem wskazać naczynie z psim przysmakiem. Jeśli pupil znajdzie smakołyk, to oczywiście może go zjeść. Jeśli mu się nie uda, to gracie raz jeszcze.

Możesz też kupić psu zabawki edukacyjne, którymi może bawić się sam. Jeśli uda mu się poznać zasadę działania danej części, to znajdzie ulubiony przysmak. Pamiętaj jednak, że takie zabawki mogą się psu szybko znudzić. Pudlowi należy dostarczać regularnie nowych bodźców, by był zaspokojony.

Na spacer z pudlem zabieraj ulubioną piłkę psa lub szarpak, którym będziecie się mogli przeciągać.

Pielęgnacja pudla

Najczęstsze problemy zdrowotne pudla

To rasa długowieczna. Cieszy się dobrym zdrowiem, choć może być narażona na schorzenia stawów, oczu i układu krążenia. Większe psy są narażone na wystąpienie dysplazji stawowej lub skrętu żołądka. Pudle miniaturowe i pudle toy są z kolei predysponowane do wypadnięcia rzepki i choroby Parthesa (martwicy głowy kości udowej).

Jak dbać o sierść pudla?

Sierść pudli należy przycinać co 2-4 miesiące, a w okolicy jego oczu i palców zaleca się to robić jeszcze częściej. Kilka razy w tygodniu warto też przeczesać ją za pomocą grzebienia z rzadko rozstawionymi ząbkami i tzw. szczotką pudlówką. Psa należy kąpać w miarę potrzeby, czyli wtedy, gdy się ubrudzi.

Oczywiście pielęgnacja sierści wygląda zupełnie inaczej, jeśli masz do czynienia z psem wystawowym. Wówczas wszystkie linie cięcia sierści powinny być wykonane precyzyjnie, pod odpowiednim kątem i w dobrym kierunku- zgodnie z wzorcem rasy.

Jak karmić pudla?

Żywienie szczeniąt pudla

Psy powinny być karmione karmą pełnoporcjową przeznaczoną dla szczeniąt. W przypadku odmiany toy i pudli miniaturowych zaleca się stosować karmę przeznaczoną dla szczeniąt ras małych. Granulki suchej karmy są wówczas dostosowane wielkością do ich mniejszych pyszczków i dzięki temu nie powinny mieć problemu z ich pobraniem.

Żywienie dorosłego pudla

Dieta pudla powinna być bogata nie tylko w podstawowe składniki odżywcze, ale także kwasy omega-3 i omega-6, które bardzo dobrze wpływają na stan sierści i skóry. Wszystkie pudle mogą być karmione 1-3 razy dziennie, oprócz pudli dużych (standardowych). Te, ze względu na ryzyko wystąpienia rozszerzenia i skrętu żołądka, powinny być żywione 2-4 razy w ciągu dnia. Po posiłku powinny też unikać wszystkich aktywności fizycznych przez minimum 30 minut.

Żywienie starszego pudla

Zaleca się, by starsze psy otrzymywały mniejszą dawkę tej samej karmy, którą dostawały wcześniej  lub karmę przeznaczoną dla psów seniorów. Seniorzy potrzebują mniej kalorycznego pożywienia, ponieważ mają tendencję do przybierania na wadze. Sytuacja wygląda zupełnie inaczej w przypadku bardzo starych pudli, które mają tendencję do niedowagi.

Żywienie seniorów i bardzo starych psów powinno opierać się o indywidualne potrzeby organizmu i o wyniki badań profilaktycznych. Warto zasięgnąć opinii lekarza weterynarii, który podpowie, czym i jak często należy karmić pupila, by otrzymywał kompozycję składników odżywczych, które zaspokoją wszystkie jego potrzeby.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 4.7 / 5. Liczba głosów 44

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres