Pekińczyk

Pekińczyk

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI): 
Grupa: 9 FCI (psy ozdobne i do towarzystwa), sekcja 8 (chin japoński i pekińczyk)
Wrażenie ogólne: piesek o lwim wyglądzie, z czujnym i inteligentnym wyrazem, harmonijny, przysadzisty, z wielką godnością i klasą
Waga: 5 kg (psy), 5,4 kg (suki)
Głowa: duża, czaszka szeroka, nie wypukła, stop wyraźny, profil płaski, z nosem wysoko między oczami, nos czarny, krótki i szeroki, nozdrza duże, rozwarte
Oczy: duże, okrągłe, ciemne i błyszczące
Uszy: małżowiny uszne w kształcie sercowatym, osadzone w poziomie czaszki, noszone przylegle przy głowie i nie dłuższe niż do linii rozcięcia pyska; długie, obfite pióra
Tułów: front krótki i cięższy niż partia zadu, z wyraźną talią; linia grzbietu prosta; klatka piersiowa szeroka, z dobrze wysklepionymi żebrami, zawieszona między kończynami przednimi
Ogon: wysoko osadzony, przylegający do grzbietu i lekko zagięty w kierunku jednego z boków, długie pióra
Szata: włos długi, prosty, z obfitą grzywą opadającą poniżej barków, tworzący kryzę wokół szyi, włos okrywowy twardy, z gęstym, miększym podszyciem, pióra na uszach, tylnych partiach kończyn, ogonie i palcach
Umaszczenie: wszystkie kolory i znaczenia dopuszczalne z wyjątkiem umaszczenia albinotycznego i wątrobianego; u psów łaciatych łaty powinny być równo rozmieszczone

SZCZYPTA HISTORII:
Już w starożytnych Chinach strażnika domostw i obrońcę świętego miasta przedstawiano pod postacią świętego psa Fo. Nawet najstarsze jego wizerunki żywo przypominają znane nam dziś pekińczyki. Do połowy XIX stulecia psów tych nie wolno było wywozić poza obręb Zakazanego Miasta pod karą śmierci. Za panowania dynastii mandżurskiej zwykli chińscy śmiertelnicy mieli niewielkie szanse na posiadanie takiego pieska. Przywilej bycia ich właścicielem ograniczał się do wysoko urodzonych członków dworu. W pałacu cesarskim było mnóstwo pekińczyków. Do hodowli wykorzystywano większe egzemplarze, ale jako towarzystwo w cenie były najmniejsze pieski – „rękawowe”. Z pekińczykami Europejczycy mieli okazję zapoznać się dopiero po 1860 roku, kiedy Zakazane Miasto padło łupem Anglików. Inwazja nieprzyjaciela zmusiła dwór do opuszczenia pałacu. W apartamentach cesarskich znaleziono kilka piesków, które trafiły do Europy. Jednego z nich  otrzymała królowa Wiktoria. Pierwsi właściciele europejskich pekińczyków wydawali się równie zazdrośni o swych nowych pupili jak Chińczycy. Nie chcieli pokazywać ich na wystawach ani sprzedawać szczeniąt. Boom wystawowy zaczął się dopiero wtedy, gdy zwykli śmiertelnicy znaleźli sposób na wydostanie z pałacu cesarskiego większej liczby piesków. Po prostu wykorzystano chciwość eunuchów, którzy wyżej niż ryzyko cenili sobie wysokie sumy. Moda na Daleki Wschód i jego kulturę sprzyjała rozwojowi rasy, więc bardzo szybko stała się ona popularna w całej Europie i poza nią. Samodzielny klub rasy powstał w Anglii w 1902 roku, a już w 1919 stała się ona najbardziej popularną rasą ozdobną. Do Polski pierwszy pekińczyk przyjechał w 1928 roku z Australii, jego właścicielką była Maria Brunner z Warszawy.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 4.3 / 5. Liczba głosów 4

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zdrowie

Rak to nie wyrok

Onkolodzy zwierzęcy coraz częściej ratują naszych czworonożnych przyjaciół i dają nadzieję

Szkolenie

Handling. Dwie strony medalu

Właściciele psów, którzy mają wątpliwości, czy poradzą sobie z pupilami na ringu, mogą skorzystać z pomocy profesjonalistów

Zdrowie

Cichy zabójca szczeniąt

Wirus herpes, powszechny i coraz łatwiej diagnozowany, okazuje się sprawcą wielu problemów u psów.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres