Lhasa apso

Lhasa apso

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 9 FCI (psy ozdobne i do towarzystwa), sekcja 5 (rasy tybetańskie)
Wrażenie ogólne: pies harmonijnie zbudowany, bogato owłosiony, wesoły, opanowany
Wzrost: 25,5 cm (pies), suki nieco mniejsze
Głowa: mózgoczaszka dość wąska, stop umiarkowany, kufa długości około 4 cm, nie powinna być graniasta, ścisły przodozgryz
Oczy: owalne, średniej wielkości, ciemne, ustawione frontalnie
Uszy: wiszące, bardzo obficie owłosione
Tułów: prostokątny
Ogon: wysoko osadzony, zakręcony nad grzbietem, często załamany na końcu
Szata: włos długi, prosty, cięzki, długa broda i wąsy, łapy dobrze owłosione
Umaszczenie: dowolne, jednolite lub łaciate

SZCZYPTA HISTORII:
Tybetańscy przodkowie lhasa apso jako czujni stróże mieli alarmować obronne mastify o tym, że mnichom buddyjskim grozi niebezpieczeństwo. Tak opisują zadania tych piesków XIX- i XX-wieczni podróżnicy i tak zapewne wyglądało to kilka wieków wcześniej. Hodowano je więc w klasztorach, a izolacja Tybetu umożliwiła utrwalenie typu. Zdaniem Mukhandi Lala, indyjskiego hodowcy lhasa apso z pierwszej połowy XX wieku i uatora wzorca rasy, najabrdziej typowe psy hodowano w okolicach Lhasy (zbudowanej w 1645 r. siedziby dalajlamów i stolicy Tybetu), a do Indii trafiły za pośrednictwem kupców z Sikkimy, Bhutanu i Nepalu. Już za czasów Lala znalezienie dobrego egzemplarza nie było łatwe. Psów nie sprzedawano, można było jedynie dostać je w prezencie. Pierwsze psy tybetańskie przywieziono do Wielkiej Brytanii w 1854 r. Nazywano je terierami z Lhasy, z Bhutanu lub tybetańskimi. Upłynęło około pół wieku, zanim doszło do rozróżnienia pomiędzy większymi terierami tybetańskimi a mniejszymi apso. Na początku minionego wieku właściciele psów w typie dzisiejszych lhasa apso prezentowali je na wystawach, w dwóch kategoriach wielkości, a w 1908 r. rasa, pod nazwą lhasa terrier, uzyskała prawa do championatu. Najbardziej zaangażowanymi hodowcami byli wtedy państwo McLaren-Morrison i panna Wild. Jej hodowla, o przydomku Cotsvale działała ponad 60 lat i odegrała największą rolę w rozwoju lhasa apso w Wielkiej Brytanii.

Zapisz

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Choroba lokomocyjna - Pies siedzący w samochodzie
Zdrowie

Choroba lokomocyjna u psa

Niestety, często zapominamy o trudnościach związanych z transportem psa, które powoduje choroba lokomocyjna.

Szkolenie

Nauka chodzenia przy nodze

Ćwiczenie wygląda może mało efektownie: pies idzie sobie obok opiekuna, i już. Ale to nie takie proste.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres