Bichon havanais – hawańczyk

Bichon havanais - hawańczyk

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 9 FCI (psy do towarzystwa i ozdobne), sekcja 1 (bichony i rasy pokrewne)
Wzrost: 23-27 cm
Głowa: średniej długości, stop umiarkowanie zaznaczony. Nos czarny lub brązowy
Oczy: dość duże, w kształcie migdała, brązowe, w jak najciemniejszym odcieniu. Łagodne w wyrazie
Uszy: osadzone dość wysoko; opadają wzdłuż policzków, pokryte włosem, tworzącym długie frędzle
Tułów: długość tułowia przekracza nieznacznie wysokość w kłębie. Górna linia prosta, nieznacznie wysklepiona w okolicy lędźwiowej
Ogon: noszony wysoko, bądź w formie pastorału, bądź – lepiej – zawinięty na grzbiecie. Okryty jedwabistą szatą, tworzącą długie, jedwabiste frędzle
Szata: podszerstek wełnisty, słabo rozwinięty; często zupełnie nieobecny. Włos okrywowy bardzo długi (12-18 cm u dorosłego psa), miękki, prosty lub falisty, może tworzyć loki
Umaszczenie: płowe w różnych odcieniach, czarne, koloru hawana (brązowo-rudy kolor cygar), koloru tytoniu, rudawo-brązowe. Również łaciate i podpalane

SZCZYPTA HISTORII:
Nie ma pewności, czy pochodzi ze stolicy Kuby Hawany (elegenda o tym powstała prawdopodobnie ze względu na najczęściej spotykany kolor sierści hawańczyka – przypominający tytoń hawańskich cygar), na pewno jednak pojawił się na Karaibach i żył tam dłuższy czas. Może byc wynikiem krzyżówki bichona maltańskiego z małym pieskiem antylskim, dokonanym przez konkwistadorów hiszpańskich. Jego przodkami mogą również być maltańczyk lub bichon boloński skrzyżowany z pudlem. Większość kynologów jest jednak zgodna, że hawańczyk pochodzi z zachodniej część basenu Morza Śródziemnego (Hiszpania, Włochy), skąd dość wcześnie – na początku XVIII wieku – przywieźli go na Kubę włoscy marynarze. Hiszpanie dawali go w prezencie bogatym rodzinom zamieszkałym na Karaibach. Według innej teorii uciekł ze statków, gdzie był używany do tępienia szczurów, i tak się dostał na wyspy. Nieliczne hawańczyki, które dotarły do Ameryki Północnej, stały się modne wśród dam z wyższych sfer. Rasa ta była bardzo modna aż do XIX wieku, kiedy zaczęła popadać w zapomnienie. Pojawiła się ponownie w latach 60., po dojściu Fidela Castro, kiedy wiele bogatych kubańskich rodów wyemigrowało do Stanów Zjednoczonych, zabierając ze sobą hawanczyki. We Francji pieski te pojawiły się dopiero w 1986 roku, co poświadczają dwa wpisy do LOF (Francuskiej Księgi Rodowodowej).

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 4.2 / 5. Liczba głosów 6

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres