Gryfoniki

Gryfoniki

DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca)  
Grupa: 9 FCI, sekcja 3 (małe psy belgijskie)
Wrażenie ogólne: mały pies do towarzystwa, inteligentny, proporcjonalny, czujny, dumny, mocny, o prawie kwadratowej sylwetce, z mocnym kośćcem, elegancki w ruchu i budowie, przykuwający uwagę niemal ludzkim wyrazem
Waga: 3,5–6 kg
Głowa: dość duża w proporcji do tułowia, mózgoczaszka szeroka, zaokrąglona, stop bardzo wyraźnie zaznaczony, kufa bardzo krótka, nos czarny, osadzony na poziomie oczu, żuchwa wygięta ku górze, szeroka, wyraźny przodozgryz
Oczy: szeroko rozstawione, duże i okrągłe, nigdy wytrzeszczone, brązowe, możliwie jak najciemniejsze, obwódki oczu czarne
Uszy: niegdyś cięte, niecięte noszone półuniesione i opadające ku przodowi, małe, osadzone wysoko i w dostatecznej odległości od siebie
Ogon: osadzony i noszony wysoko, niegdyś cięty
Tułów: długość równa wysokości w kłębie, grzbiet krótki, prosty, mocny, zad szeroki i płaski, klatka piersiowa szeroka i głęboka, żebra wysklepione, brzuch lekko podciągnięty
Szata: GRYFONIK BRUKSELSKI i BELGIJSKI – włos okrywowy szorstki, niemal prosty, wymaga trymowania, podszerstek miękki, niezbyt obfity; BRABANTCZYK – włos krótki, twardy, płasko leżący, błyszczący, o długości najwyżej 2 cm; u gryfonika GRYFONIKA BRUKSELSKIEGO i BELGIJSKIEGO wyraźnie dłuższy włos na głowie tworzy brodę i wąsy, nad oczami dłuższy włos tworzy grzywkę
Umaszczenie: GRYFONIK BRUKSELSKI – rude, rdzawe, niewielka ilość czerni jest dozwolona w okrywie włosowej głowy; GRYFONIK BELGIJSKI – czarne, czarne podpalane; BRABANTCZYK – takie jak u pozostałych; występuje ciemna maska
Wszystkie trzy odmiany są wystawiane oddzielnie, każdej z nich przysługuje CACIB, ale można je ze sobą kojarzyć bez ograniczeń. To jedyna rasa, w której w jednym miocie mogą się urodzić szczenięta trzech odmian.

SZCZYPTA HISTORII
Choć są rasą o długiej historii nie można znaleźć konkretnych dat z ich przeszłości i wszystko, co o nich wiadomo, to czyste spekulacje. Gryfoniki najpewniej pochodzą z tej samej grupy psów, które dały początek sznaucerom i małpim pinczerom. Psy takie powszechnie występowały w całej Europie Zachodniej i hodowane były w stajniach, gdzie miały tępić gryzonie; w Belgii w XVII wieku nazywano je gryfonami stajennymi. Ich późniejszy wygląd: okrągła głowa z dużymi oczami i pomniejszone rozmiary, jest skutkiem kojarzeń z mopsami, które w XVII stuleciu stały się bardzo popularne w Holandii. Niektórzy autorzy sugerują, choć nie mają na to dowodów, udział miniaturowych spanieli. W 1883 roku w księgach rodowodowych Królewskiego Towarzystwa św. Huberta zarejestrowano pierwsze gryfoniki brukselskie: Topsy i Foxine. Belgia traktowała jednak swoją rasę trochę po macoszemu i jej drugą ojczyzną stała się pod koniec XIX wieku Wielka Brytania, a potem USA, gdzie pierwszego gryfonika, sprowadzonego właśnie z Anglii, zarejestrowano w 1910 roku. Po obydwu wojnach światowych w swojej ojczyźnie wyginęły doszczętnie. Do dzisiaj pozostają w Belgii rasą nieliczną, podczas gdy w Wielkiej Brytanii i USA na większych wystawach można zobaczyć nawet kilkadziesiąt psów, pokazywanych razem pod nazwą gryfon brukselski. Prawdziwym potentatem hodowli gryfoników stała się Rosja.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 1 / 5. Liczba głosów 1

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zdrowie

Endoskopia u psa

Endoskopia umożliwia zbadanie wnętrza organizmu bez konieczności przeprowadzania skomplikowanej operacji.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres