Coton de Tulear

Coton de Tulear

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca):
Grupa: 9 FCI (psy ozdobne i do towarzystwa), sekcja 1 (biszony)
Wrażenie ogólne: mały, wydłużony, długowłosy pies o charakterystycznej sylwetce i sierści o strukturze bawełny. Bardzo energiczny i bystry
Wzrost: psy 26–28 cm, suki 23–25 cm (-1 i +2 cm)
Waga: 4–6 kg (psy), 3,5–5 kg (suki)
Głowa: krótka, oglądana z góry trójkątna, czaszka szeroka, zaokrąglona, stop nieznaczny, kufa dłuższa od mózgoczaszki. Zgryz dowolny, o ile tylko stykają się siekacze Nos: czarny lub czekoladowy Oczy: okrągłe, szeroko rozstawione, ciemne Uszy: wysoko osadzone, wiszące, trójkątne, nie za ciężkie
Tułów: grzbiet lekko wysklepiony, zad ścięty
Ogon: nisko osadzony, w ruchu zawinięty nad grzbietem
Sierść: bardzo ważna cecha rasy – miękka, delikatna, gęsta, prosta lub troszkę falista, w żadnym razie nie twarda ani szorstka. Czesana tak, aby podkreślić wysklepioną linię grzbietu
Umaszczenie: białe, uszy mogą być przesiane szarymi lub płowymi włosami. Barwne znaczenia na tułowiu nie są pożądane

SZCZYPTA HISTORII:
W 1653 roku Etienne de Flacourt, gubernator fortu Dauphin i geograf, zamieścił w swym opisie regionu następującą wzmiankę: „Żyje tu wiele małych psów o krótkich nogach i długich pyskach, które sylwetką przypominają lisa. Niektóre z nich są białe. Mówi się, że pochodzą od psów przywiezionych z Francji”. I to chyba najpewniejsza wiadomość o genezie cotonów, nazywanych najpierw coton de Reunion (podobno tam hodowano najlepsze okazy), a potem – coton de Tulear (od miasta i portu, gdzie miały występować szczególnie licznie).  Gdy na początku XIX wieku doszło do scalenia terytorium wyspy pod berłem króla z plemienia Merina, coton stał się „królewskim psem Madagaskaru”, hodowanym przez najznakomitsze rody malgaskie. Przez prawie pół wieku bez dolewek krwi europejskiej, gdyż panująca w latach 1828–1861 królowa Ranavalona I Okrutna wyrzuciła z wyspy niemal wszystkich Europejczyków. Na ostateczny kształt rasy wpłynęły importowane w drugiej połowie XIX wieku, przez powracających na Madagaskar Francuzów, psy europejskie, w szczególności dandie dinmont i bedlington terrier. Właśnie im coton zawdzięcza charakterystyczną „wygarbioną” linię grzbietu, wyraźnie odróżniającą go od pozostałych biszonów. Równie dobrze może być ona jednak skutkiem izolacji geograficznej.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Czego nie może jeść pies
Zdrowie

Czego nie może jeść pies? Lista produktów

Czy pies może jeść orzechy, czekoladę albo surowe mięso? Przeczytaj więcej o produktach zakazanych dla czworonogów. Jakie są objawy zatrucia? Kliknij i zobacz.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres