Bichon frisé

Bichon frisé

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI): 
Grupa: 9 FCI (psy ozdobne i do towarzystwa), sekcja 1 (bichony i rasy pokrewne)
Wrażenie ogólne: radosny i figlarny piesek o żwawym chodzie, długiej, korkociągowato skręconej sierści
Wzrost: nie więcej niż 30 cm
Głowa: raczej płaska, sprawiająca wrażenie okrągłej za sprawą okrywy włosowej, noszona dumnie i wysoko, stop słabo zaznaczony, nos zaokrąglony, czarny i lśniący
Oczy: okrągłe, z ciemną obwódką, wesołe, niezbyt duże, nieukazujące białkówek, oczodół nie może być płytki
Uszy: zwisające, obficie okryte delikatną, skręconą, długą sierścią, ustawione nieco do przodu, gdy pies nasłuchuje, płat ucha nie może sięgać nosa, lecz połowy długości kufy
Tułów: lędźwie szerokie, dobrze umięśnione, lekko wysklepione, zad lekko zaokrąglony, klatka piersiowa dobrze rozwinięta, głęboka
Ogon: osadzony poniżej linii grzbietu, noszony w linii kręgosłupa, wysoko, wdzięcznie zagięty, nie może być zakręcony ani cięty, nie może dotykać grzbietu
Szata: delikatna, jedwabista, bardzo luźne, korkociągowate loki długości 7–10 cm, nie może leżeć płasko ani też być sznurowata
Umaszczenie: czysto białe

SZCZYPTA HISTORII:
Małe białe długowłose pieski z basenu Morza Śródziemnego były znane już w średniowieczu. Stanowiły dość różnorodną rodzinę bichonów, do których zaliczamy obecnie: maltańczyka, bolończyka, hawańczyka, lwiego pieska, cotona de Tuléar i właśnie bichona frisé, dawniej zwanego bichonem z Teneryfy. Pochodzenie każdej z tych ras nie jest jasne, gdyż były one do siebie podobne i kojarzone między sobą. Bichon frisé jest prawdopodobnie krzyżówką maltańczyka z pudlem. Przyjęto, że powstał na Teneryfie, skąd został przewieziony przez marynarzy do Hiszpanii i Francji. Te małe kędzierzawe pieski były bardzo lubiane i hołubione na dworach królewskich już za panowania Franciszka I i Henryka III (późne średniowiecze). Jednak po okresie wielkiego powodzenia prawie całkowicie popadły w zapomnienie. Dopiero w latach 20. XX wieku powróciły do świetności dzięki zaangażowaniu pewnego belgijskiego hodowcy. Francuski kynolog Megnin uważał bichona frisé za potomka pudla miniaturowego. Na wystawie w Duisburgu w 1928 r. pokazano kilka tych piesków pod nazwą „jedwabistowłose pudle z Teneryfy”, jednak arbiter od pudli wyraził zdecydowaną dezaprobatę dla tej rasy. Mimo tego przykrego incydentu piesek z Teneryfy zdołał utrzymać popularność. Rasa została uznana przez FCI w 1972 r. jako francusko-belgijska.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 4.3 / 5. Liczba głosów 3

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres