Labrador

Labrador

Labrador retriever to jedna z najbardziej popularnych ras na świecie. Te wesołe psy, należące do dużych ras, zyskały uznanie ze względu na swoją łagodność i cierpliwość w stosunku do ludzi, w tym także dzieci. Łatwo je ułożyć, dlatego to dobra rasa nawet dla kogoś, kto nigdy z psami nie miał do czynienia. Ich pracowitość, inteligencja i oddanie zostały także docenione w policji i wojsku, gdzie pomagają w akcjach ratunkowych. Chcesz wiedzieć, jak wygląda labrador i jaki ma temperament? Poznaj szczegółowy opis rasy.

Labrador – charakterystyka rasy

FCIgrupa VIII, sekcja 1, nr wzorca 122
wysokość w kłębiesamica 55-60 cm, samiec 57-62 cm
masa ciałasamica 25-32 kg, samiec 29-36 kg
typ sierścikrótki
umaszczenieczarny, biszkoptowy, czekoladowy
długość życia10-14 lat
charakterprzyjacielski, pomocny, łagodny
ciekawostkiJednym z najbardziej znanych labradorów jest Marley, bohater filmu „Marley i ja”, którego scenariusz oparto na powieści Johna Grogana „Marley i ja. Życie, miłość i najgorszy pies świata”.
zaletyinteligentny, szybko się uczy, nadaje się dla osób, które nie mają doświadczenia z psami, lubi dzieci
wadyma tendencję do tycia, intensywnie gubi sierść przez cały rok

Jak wygląda labrador?

Labrador to pies rasy dużej. Ma prostokątny tułów, bardzo mocny, gruby ogon, który zwęża się ku końcowi, dużą głowę z przylegającymi wargami, szerokim nosem i ciemnymi oczami. Jego spojrzenie jest łagodne, pełne ciepła i troski. Labrador sprawia wrażenie wesołego, energicznego oraz miłego psa i taki właśnie jest.


Labrador – charakter i usposobienie

Labrador retriever jest psem pojętnym, inteligentnym, otwartym, ufnym i opanowanym. Dobrze radzi sobie w nowych sytuacjach, nie jest podatny na stres, jeśli został prawidłowo poprowadzony przez opiekuna.

Jest zadziwiająco wszechstronny – to nie tylko wierny przyjaciel człowieka i pies rodzinny, ale także dobry tropiciel i pies pracujący. Jego inteligencja, odwaga i zapał do pracy są wykorzystywane np. do wyszukiwania narkotyków, materiałów wybuchowych i w ratownictwie medycznym do poszukiwania zaginionych ludzi. Wiele labradorów pracuje też z osobami niepełnosprawnymi podczas zajęć z dogoterapii lub jako osobiste psy asystujące – psi przewodnicy.

Historia rasy labrador

Drzewo genealogiczne tej rasy nie jest stare. Nic w przeszłości nie predystynowało go do sławy. Skromny pies rybaków, o nieznanym pochodzeniu i trudnym pracowitym życiu, dzięki troskliwej selekcji, w ciągu paru dziesięcioleci “podbił” terytorium brytyjskie.

Następnie osiągnął status psa “szykownego”, by wreszcie stać się psem popularnym. Czy naprawdę wywodzi się z Labradoru? Był pomocnikiem rybaków, poławiających dorsze u wybrzeży Nowej Fundlandii. Jego zadanie polegało głównie na skakaniu do wody, szukaniu ryb i wyciąganiu ich na pokład. Nazywany był w owym czasie psem Saint-John’s (od nazwy stolicy Nowej Fundlandii), następnie nowofundlandem z Saint-John’s.

Wśród miłośników psów mieszkających w Poole – głównym porcie Nowej Fundlandii – znaleźli się myśliwi, którzy poszukiwali psów zdolnych do odnajdywania na bagnach i wodzie ustrzelonych kaczek. Nie potrzebowali do tego celu psów wielkich i zupełnie ich nie obchodziło, czy będą  one rasowe, czy też nie. Liczyło się, by były sumienne i krzepkie.

Pomocnik rybaków świetnie nadawał się do tej roli. W pewnym momencie trzeba było zacząć go od odróżniać od nowofundlandów. Nazwa labrador przyjęła się najpierw w Anglii, w hrabstwie Malmesbury, dokąd przybywali kupcy z Kanady i z Nowej Fundlandii. Utrzymywali oni, że u nich ten pies jest określany mianem “psa z labradoru”.

Czy labrador pochodzi z półwyspu Labrador czy też z wyspy Nowej Fundlandii, nie jest istotne. W dalszych dziejach rasy pozostaje tajemnicą, czy krzyżowano ją z rasami psów myśliwskich, tak jak to było w wypadku innych retrieverów.

Dla kogo labrador?

Labrador to doskonały pies zarówno dla doświadczonych opiekunów, jak i tych, którzy nigdy nie zajmowali się czworonogiem. Pupil nie sprawia na ogół problemów wychowawczych, jest posłuszny i podatny na szkolenie.

Labrador w domu i bloku

Labrador może mieszkać zarówno w bloku, jak i w dużym domu. Ważne, by miał swoje ciepłe psie legowisko, w którym czuje się bezpiecznie, a także aby był blisko opiekuna, który dba o zaspokojenie jego indywidualnych potrzeb.

Pies jest żywiołowy i ma dużą potrzebę aktywności. Jeśli troskliwy opiekun zadba o to, by labrador załatwiał na spacerze nie tylko swoje podstawowe potrzeby fizjologiczne, ale też miał okazję pobawić się, pobiegać i spędzić czas z innymi psami, pupil powinien czuć się dobrze w każdym domu, niezależnie od jego metrażu, ponieważ w pomieszczeniach pies powinien przede wszystkim odpoczywać i jeść.

Labrador sam w domu

Pies może pozostawać sam przez kilka godzin, gdy Ty jesteś w pracy. Musisz jednak wiedzieć, że labradory mają dużą potrzebę bliskości ze swoim opiekunem. Czują się najlepiej, gdy wszyscy domownicy są w domu razem z nimi.

Czworonóg powinien być przyzwyczajany do pozostawania w domu samemu od pierwszych dni w Twoim domu. Zadbaj o to, by pupil miał zajęcie podczas Twojej nieobecności. Zostawiaj mu gryzaki, pluszowe zabawki dla psów i kule smakule, w których ukryjesz psie przysmaki. Znudzony i pozbawiony bodźców pupil może skupić swoją uwagę w nieodpowiednim miejscu. Skutkiem tego mogą być poszarpane zasłony, pogryzione meble, a nawet ściany.

Szczekanie jest formą komunikacji czworonoga z otoczeniem. W ten sposób psy informują o zagrożeniu, wyrażają niezadowolenie lub po prostu chcą zwrócić na siebie uwagę. Labradory nie szczekają często, ale musisz zdawać sobie sprawę z tego, że przynajmniej od czasu do czasu go usłyszysz.

Nie można całkowicie oduczyć psa szczekania. Niektóre czworonogi mogą jednak wymagać szkolenia, które pomoże nieco zmniejszyć częstość wokalizacji. Przydatną komendą do nauki będzie też na pewno „cisza”. Warto skonsultować się z doświadczonym behawiorystą lub zapisać pupila do szkoły dla psów. Dzięki pomocy specjalistów niepożądane zachowania można wyeliminować zanim się utrwalą.

Labrador a skłonność do ucieczek

Psy uciekają najczęściej dlatego, że czują frustrację, która wynika z niezaspokojenia którejś z ich podstawowych potrzeb. Jeśli labrador będzie miał zaspokojone swoje wszystkie psie potrzeby, to nie będzie chciał uciekać z posesji, na której mieszka, ani na spacerach po spuszczeniu ze smyczy. Każdy pies jest inny i trzeba go dobrze poznać, by wiedzieć, czego potrzebuje.

Labrador a dzieci

Labradory to łagodne psy rodzinne, które dobrze tolerują dzieci i lubią z nimi przebywać. Nie przeszkadzają im nawet pociechy, które nie mają jeszcze obycia z czworonogami i w kontaktach z nimi mogą być niedelikatne. Psy w takich sytuacjach są cierpliwe i łagodne. Opiekun powinien jednak czuwać nad ich kontaktami, tak aby dziecko traktowało psa w odpowiedni sposób i nie wyrządziło mu niechcący krzywdy.

Labrador a ślinienie się

Psy tej rasy ślinią się umiarkowanie. Musisz jednak liczyć się z tym, że gdy labrador potrząśnie swoją głową, to część jego śliny wyląduje na meblach czy podłodze.

Labrador a inne psy

Labradory mają dużą potrzebę socjalizacji z innymi czworonogami. Lubią wspólne spacery z innymi psami i chętnie uczestniczą w grupowych szkoleniach. Labradory mogą być trzymane w domu w pojedynkę, ale będą się czuły nieco mniej osamotnione po Twoim wyjściu do pracy, jeśli będą mieszkać pod jednym dachem z innym czworonogiem. Są ugodowe i nie szukają konfliktów, dlatego dogadają się prawie z każdym psem.

Labrador a koty

Czworonóg jest łagodny nie tylko w stosunku do ludzi, ale także w kontaktach z innymi gatunkami zwierząt. Ma silny instynkt opiekuńczy, dlatego sprawuje pieczę nad wszystkimi domownikami, w tym także nad kotami, które mieszkają razem z nim w domu.

Podstawowe potrzeby fizjologiczne i behawioralne labradora

Labrador uwielbia spędzać czas aktywnie. Lubi spacery, dobrze aportuje i jest świetnym pływakiem. Jego niespożyta energia musi codziennie znaleźć upust. W przeciwnym razie labrador staje się psem sfrustrowanym i nieposłusznym. Czworonóg, oprócz aktywności fizycznej, potrzebuje też wyzwań intelektualnych i poczucia bliskości ze swoim opiekunem.

Labrador a alergia na psy

Psy gubią dużą ilość sierści przez cały rok. Szczyt linienia przypada na koniec lata i zimy, gdy czworonogi zmieniają szatę na zimową lub letnią. Z tego powodu labrador nie nadaje się do domu, w którym któryś z domowników ma nawet łagodne objawy alergii na psy.

Wychowanie labradora

Nauka komend i trening z labradorem

Labrador retriever wymaga szkolenia przynajmniej na poziomie podstawowym. Jest łatwy do ułożenia, szybko się uczy i chętnie współpracuje z opiekunem, dlatego praca z nim to zazwyczaj sama przyjemność. Bardzo dobrze motywują go psie smakołyki, dla których jest w stanie zrobić prawie wszystko.

Dobre efekty przynoszą w ich przypadku szkolenia grupowe, na których mają świetną okazję doskonalić koncentrację i samokontrolę.

Zabawa z labradorem

Labradory uwielbiają zabawę. Potrafią zająć się same sobą, ale równie chętnie bawią się ze wszystkimi domownikami i innymi psami. Lubią biegać za piłką, bawić się w wodzie i pływać lub gonić się z opiekunem na spacerach. Potrzebują nie tylko atrakcji, które zaspokoją ich potrzebę aktywności, ale też takich, które pobudzą ich logiczne myślenie. Dlatego dobrym pomysłem jest zakup psich zabawek edukacyjnych. Labradory pobudzone aromatycznym zapachem smakołyków, które znajdują się pod elementami łamigłówki dla psów, są tym bardziej zmotywowane do ich wydobycia.

Pielęgnacja labradora

Labradory są łatwe w pielęgnacji. Rzadko chorują, zazwyczaj cieszą się dobrym zdrowiem przez większość życia. Największym zagrożeniem jest dla nich wystąpienie dysplazji biodrowej lub łokciowej. Schorzenie jest uwarunkowane genetycznie, dlatego osobniki, u których stwierdza się wadę, powinny być wyeliminowane z dalszej hodowli.

Łatwo przybierają na wadze, jeśli są karmione w sposób niewłaściwy. Pamiętaj, że nadwaga prowadzi do otyłości, która jest poważną chorobą ograniczającą normalne funkcjonowanie psa – tymczasem odchudzić psa już jest nieco trudniej.

Najczęstsze problemy zdrowotne labradora

U labradorów najczęściej diagnozuje się schorzenia takie, jak:

  • dysplazja biodrowa;
  • dysplazja łokciowa;
  • alergie pokarmowe;
  • nadwaga i otyłość;
  • dziedziczna parakeratoza nosa;
  • dysplazja siatkówki;
  • postępujący zanik siatkówki;
  • katarakta (zaćma);
  • wrodzone zwichnięcie rzepki.

Jak dbać o sierść labradora?

Labrador gubi sierść codziennie i wbrew pozorom nie są to pojedyncze włosy. Dodatkowo, krótka sierść czworonogów wbija się między włókna dywanów i ubrań, dlatego trudno się ją usuwa. Sierść tych psów jest krótka, dlatego nie wymaga strzyżenia ani trymowania.

Psa należy czesać codziennie, np. za pomocą grzebienia lub furminatora. Narzędzie powinno łatwo i szybko wyczesywać martwe włosy. Większość czworonogów lubi czesanie, dlatego może to być element wieczornych pieszczot lub okazja do zrobienia przerwy po intensywnej zabawie na zewnątrz.

Jeśli chodzi o kąpiele, czworonoga należy kąpać według uznania, gdy stwierdzisz, że jest brudny. Większość labradorów lubi wodę, ale niekoniecznie tę w wannie czy pod prysznicem. Do kąpieli psa warto poprosić drugą osobę, która przytrzyma niecierpliwego pupila. Używaj tylko szamponów przeznaczonych dla ras z krótką sierścią lub innych zaleconych przez lekarza weterynarii.

Jak dbać o uszy labradora?

Zaglądaj do uszu pupila raz na dwa tygodnie lub częściej, jeśli Twój pies cierpi na nawracające infekcje uszu. Pamiętaj, by dokładnie je osuszać po każdej kąpieli, także tej w jeziorze lub morzu. Po konsultacji z lekarzem weterynarii, możesz też profilaktycznie płukać zewnętrzny kanał słuchowy labradora za pomocą płynów do tego przeznaczonych, które dostaniesz w gabinetach weterynaryjnych. Nie wkładaj do środka patyczków do uszu czy wacików kosmetycznych, które mogą podrażnić kanał słuchowy czworonoga.

Jak żywić labradora?

Dzienną dawkę kalorii dla psa oblicza się na podstawie jego masy ciała i stopnia aktywności. Labrador to wielki łakomczuch, ale niestety ma tendencję do tycia, dlatego nie wolno go przekarmiać. Pamiętaj, że wszystkie psie smakołyki, które podajesz pupilowi np. podczas nauki nowej komendy, należy uwzględnić w dziennej dawce kalorii.

Żywienie szczeniąt labradora

Czworonogi powinny dostawać pokarm pełnoporcjowy przeznaczony dla szczeniąt ras dużych. Może to być np. PEDIGREE Junior Zdrowy Start z kurczakiem w galaretce, dla szczeniąt 1-12 miesięcy, czy inna mokra oraz sucha karma. Ważne, by była bogata w białko i zaspokajała wysokie potrzeby energetyczne pupila.

Żywienie dorosłego labradora

Labradory mogą mieć tendencję do rozszerzenia i skrętu żołądka, dlatego nie powinny dostawać jednego dużego posiłku w ciągu dnia. Dzienna porcja pokarmu powinna być podzielona na 3 porcje. Warto podawać pupilowi karmę w misce spowalniającej jedzenie lub za pomocą zabawek edukacyjnych, które spowolnią pobieranie pokarmu i dodatkowo je urozmaicą. Dodatkowo zwierzę nie będzie w ten sposób połykało obfitych ilości powietrza, co zmniejsza prawdopodobieństwo skrętu żołądka.

Żywienie starszego labradora

Żywienie psa seniora wymaga dostosowania ilości kalorii do zmieniających się potrzeb jego organizmu. Senior powinien dostawać mniejsze porcje dotychczasowej karmy lub specjalną karmę dla seniorów ras dużych.

Jeżeli masz wątpliwości co do sposobu karmienia swojego psa seniora, skonsultuj się z lekarzem weterynarii, który doradzi Ci, jaką karmę wybrać. Lekarz oceni też ewentualną zasadność suplementacji diety pupila.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 4.9 / 5. Liczba głosów 63

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

2 komentarze do wpisu „Labrador”

Leave a Reply

O AUTORZE

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres