Barbet

Barbet

Barbet- Dowód osobisty (na podstawie wzorca):

Grupa: 8 FCI (aportery, płochacze i psy dowodne), sekcja 3 (psy dowodne)
Wrażenie ogólne: pies nieco więcej niż średniej wielkości, cały pokryty wełnistym długim włosem, który na pysky tworzy charakterystyczną brodę
Wzrost: 58-65 cm (psy), 53-61 cm (suki)
Głowa: mózgoczaszka zaokrąglona, stop wyraźny, kufa trochę krótsza od mózgoczaszki, mocna. Cała głowa porośnięta długim włosem
Oczy: okrągłe, możliwie ciemne
Uszy: nisko osadzone, na wysokości oka lub niżej, długie i szerokie, płasko przylegające, obficie owłosione
Tułów: solidny, o mocnej linii grzbietu. Lędźwie krótkie i mocne, zad zaokrąglony, klatka piersiowa głęboka i pojemna
Ogon: nisko osadzony, w ruchu noszony poniżej grzbietu, na końcu haczykowato zagięty
Szata: włos długi, wełnisty i kędzierzawy, może tworzyć większe kosmyki
Umaszczenie: jednolite – czarne, czekoladowe, płowe, piaskowe, szare, białe lub łaciate.

Barbet- Szczypta historii:

Niektórzy twierdza, że barbety, a szerze psy wodne, znane były już w VI wieku p.n.e. w Persji. Związane były z kultem boga dobra i światła Ormuzda i cieszyły się wielkim poważaniem jego wyznawców; wspomina o nich święta księga Awesty. Wraz z kupcami fenickimi miały się dostać do krajów basenu Morza Śródziemnego Nazwa “pies wodny” po raz pierwszy użyta została przez rzymskiego przyrodnika Boecjusza. Kolejne wzmianki są znacznie późniejsze. W 1561 roku opis psa wodnego podał Francuz Jacques du Fouilloux, a naturalista angielski dr Caius w wydanym w 1570 roku traktacie “De canibus britannicus” zalicza psa wodnego do ras myśliwskich; używany był on do polowania na ptactwo wodne. W 1622 roku Gervase Markham pisze o psie wodnym jako rasie ogólnie już znanej, twierdząc wręcz, że “pies ten jest tak powszechnie wykorzystywany do polowania w Anglii, że nie ma potrzeby dokładniej go opisywać”. Ciekawe, że mimo tak wielkiej popularności po psach wodnych nie zostało w Anglii ani śladu, a jedynym ich potomkiem może być rzadki dziś irlandzki spaniel wodny. Znacznie popularniejsze były wówczas psy wodne we Francji i stamtąd właśnie pochodzi nazwa “barbet” (brodacz), stosowana wymiennie z określeniem “pudel”. Według ówczesnych opisów “łapy psa wodnego są krótkie, a sierść długa, kędzierzawa, maści czarnej lub czarnej z brązowym nalotem. Wysokość w kłębie wynosi od 46 do 51 cm”. W XVIII wieku barbeta opisywali wybitni przyrodnicy: Szwed Linneusz i Francuz Buffon. W owych czasach nie istniało jeszcze pojęcie rasy w dzisiejszym tego słowa znaczeniu i barbetem nazywano każdego psa o długiej sierści i z brodą. Według opisu z 1752 roku “barbety i pudle to właściwie węgierskie psy wodne o skręconym i sfilcowanym włosie, zazwyczaj kruczoczarne, wyższe lub niższe (…). Chętnie wchodzą do wody i przynoszą każdą strzeloną zwierzynę, nawet i kamienie. Używa się ich do poowania na wydry, a także lisy i zające, szukają i aportują również dzikie bażanty, kuropatwy i przepiórki:. Z czasem nazwa “barbet” zachowała się w odniesieniu do psów trzymanych przez myśliwych. Te, które trafiły do miast, stały się pudlami. Ale to już inna historia.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 4.3 / 5. Liczba głosów 3

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Żywienie

Czy pies może jeść chleb?

Czy psy mogą jeść chleb bez szkody dla zdrowia? Sprawdźmy, co uważają na ten temat eksperci do spraw żywienia zwierząt.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres