Seter szkocki gordon

Seter szkocki gordon

Grupa: 7 FCI (wyżły), sekcja 2 (wyżły brytyjskie: setery i pointer. Obowiązują próby pracy)
Wzrost: 66 cm (pies), 62 cm (suka)
Waga: 29,5 kg (pies), 25,5 kg (suka)
Głowa: raczej głęboka niż szeroka, czaszka trochę zaokrąglona, szersza od kufy, wyraźny stop, kufa długa i niemal prostokątna, wargi przylegające
Oczy: ciemne, o bystrym wyrazie
Uszy: cienkie, wiszące, przylegające do głowy
Sierść: na głowie i przednich stronach kończyn krótka i delikatna, na tułowiu średniej długości, obficie owłosione uszy, wyraźne portki, długie pióra na kończynach i ogonie. Włos nie powinien być falisty ani kędzierzawy
Umaszczenie: nasycone, lśniące, czysta czerń z intensywnym, kasztanowym, dobrze odgraniczonym podpalaniem

SZCZYPTA HISTORII:
Powszechnie przyjmuje się, że najważniejszą rolę w utworzeniu rasy odegrał Aleksander IV, książę Gordon (1743–1827), właściciel zamku w Fochabers w Szkocji. Niesłusznie! Hodował on co prawda psy do polowania, ale ich przydatność była oceniana różnie, a wygląd nie odznaczał się niczym specjalnym. Czworonogi w psiarni monarchy były zarówno maści czarnej, czarnej podpalanej, jak i łaciatej. Wśród 11 osobników wystawionych na licytacji w londyńskiej Tattersall po śmierci syna Aleksandra, ostatniego księcia Gordon (1836), tylko jeden był maści czarnej podpalanej. Gdy hodowla została ostatecznie zlikwidowana przez kolejnego spadkobiercę władcy w 1907 roku, nie było w niej żadnego psa tej maści. Czarne podpalane setery nie są zatem „wynalazkiem” księcia Gordon – hodowano je w Szkocji i Anglii już wcześniej. Gervase Markham w 1625 roku wspomina o „czarnych podpalanych legawcach, zdolnych wytrzymać nawet największe trudy polowania”. Dodaje on, że były to najcięższe ze znanych wówczas seterów. Anonimowy autor książki „A Treatise on Field Diversion” (1776) pisał, że w XVIII wieku wyróżniano już dwie odmiany seterów – czarne podpalane i nakrapiane. Psy, które dały początek hodowli księcia, zostały zakupione od Thomasa Williama Coke (późniejszego Hrabiego Leicester). Właściwie nie wiadomo, dlaczego dzisiejszym seterom maści czarnej podpalanej nadano nazwę gordonów – nastąpiło to zresztą dopiero w roku 1923.
Ujednolicenie i utrwalenie typu rasy dokonało się w drugiej połowie XIX wieku. Na pierwszej wystawie seterów w Newcastle (1859) czarny podpalany pies uzyskał pierwszą lokatę w swej klasie. Na pierwszych oficjalnych próbach polowych dla seterów z 1863 roku osobniki takiej maści zajęły trzy pierwsze miejsca. Wtedy też pojawiły się spekulacje na temat pochodzenia tej odmiany barwnej. Idstone (pseudonim pastora Pearce’a, który hodował te czworonogi) pisał w 1867 roku: „Głowa tego setera jest mniej subtelna niż innych i sprawia wrażenie, jakby zdradzała domieszkę krwi bloodhounda”. Kilkanaście lat później tezę o udziale bloodhoundów w powstaniu czarnych podpalanych seterów powtórzył Stonehenge w kolejnym wydaniu swej książki „Dogs of the British Isles” (1882).

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 0 / 5. Liczba głosów 0

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Rasa psa do charakteru
Ciekawostki

Jaka rasa psa pasuje do Twojej osobowości?

Twardo stąpasz po ziemi, czy raczej bujasz w obłokach i myślisz o niebieskich migdałach? Wybierając rasę psa, nie należy kierować się wyłącznie wyglądem pupila, lecz

Czego nie może jeść pies
Zdrowie

Czego nie może jeść pies? Lista produktów

Czy pies może jeść orzechy, czekoladę albo surowe mięso? Przeczytaj więcej o produktach zakazanych dla czworonogów. Jakie są objawy zatrucia? Kliknij i zobacz.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres