Bracco italiano

Bracco italiano

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):Grupa: 7 FCI (wyżły), sekcja 1.1 (wyżły kontynentalne)
Wzrost: 58-67 cm (pies), 55-63 cm (suka)
Waga: 25 do 40 kg w zależności od wielkości
Głowa: kanciasta i wąska. Guz czołowy i łuki brwiowe dobrze widoczne, stop mało wydatny. Grzbiet nosa lekko wysklepiony lub prosty. Wargi górne dobrze rozwinięte, cienkie i zwisające, ale nie obwisłe. Zgryz nożycowy, tolerowany jest zgryz cęgowy
Oczy: ustawione półbocznie, o łagodnym i uległym wyrazie, tęczówka brązowa
Uszy: długie, sięgają przednim brzegiem do trufli nosowej. Osadzone z tyłu głowy, giętkie, z wyraźnie do wewnątrz zawiniętymi przednimi brzegami
Tułów: długość tułowia odpowiada wysokości w kłębie lub jest nieco większa. Klatka piersiowa obszerna, głęboka i sięgająca do stawów łokciowych
Ogon: mocny u nasady, prosty, z lekką tendencją do zwężania się. Gdy pies jest w ruchu, noszony poziomo
Szata: włos krótki, gęsty i błyszczący, delikatniejszy i krótszy na głowie, na uszach, na przednich powierzchniach kończyn i na łapach
Umaszczenie: białe; białe z różnej wielkości, więcej lub mniej ciemnopomarańczowymi, bursztynowymi lub kasztanowatymi plamami; biało-bladopomarańczowe cętkowane (melato); białe kasztanowato cętkowane (roano-marrone)

SZCZYPTA HISTORII:
Bracco italiano uważany jest za najstarszego z europejskich wyżłów, istnieje teoria, że jest protoplastą wszystkich wyżłów kontynentalnych. Początkowo we Włoszech hodowano dwie odmiany wyżłów: cięższe bracco nobile i lżejsze bracco comune, zwane inaczej brachetto. Pierwszy typ był faworyzowany przez szlachtę i rody królewskie, trzymano je głównie w dworskich psiarniach. Były one duże i dosyć ciężkie, a co za tym idzie wolniejsze od swoich mniejszych kuzynów. Aby uzyskać psa lżejszego i szybszego, postanowiono krzyżować bracco z pointerami. Z czasem ten właśnie typ zaczął zdobywać uznanie i wypierać cięższą odmianę. Chociaż pierwszy opis rasy autorstwa hrabiego Delor de Ferrabone powstał pod koniec XIX w. i dotyczył odmiany cięższej, można zauważyć, że poza niewielkimi niuansami budowy (osadzenie uszu, kształt warg) i wzrostu nie przedstawiał większych różnic między dwiema odmianami bracco. Delor dużą wagę przykładał do umaszczenia, ceniąc psy czysto białe z dużymi pomarańczowo-żółtymi łatami. Psy z czarnym pigmentem uważane były za mieszańce pointera lub innych ras wyżłów, przez co nie traktowano ich jak rasowych. W latach 30. XX w. założono we Włoszech Związek Amatorów Bracco Italiano (SABI), który do dziś pieczołowicie opiekuje się rasą i dba, by wyżły włoskie zachowały czystość eksterierową i walory użytkowe.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Dzieci bawiące się z psem
Zachowanie

A ja mam psa! O dzieciach i psach

Zanim rodzice zadadzą sobie pytanie, czy ich dziecko jest wystarczająco odpowiedzialne, powinni zastanowić się, czy sami są gotowi na zwierzę

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres