Bracco italiano

Bracco italiano

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):Grupa: 7 FCI (wyżły), sekcja 1.1 (wyżły kontynentalne)
Wzrost: 58-67 cm (pies), 55-63 cm (suka)
Waga: 25 do 40 kg w zależności od wielkości
Głowa: kanciasta i wąska. Guz czołowy i łuki brwiowe dobrze widoczne, stop mało wydatny. Grzbiet nosa lekko wysklepiony lub prosty. Wargi górne dobrze rozwinięte, cienkie i zwisające, ale nie obwisłe. Zgryz nożycowy, tolerowany jest zgryz cęgowy
Oczy: ustawione półbocznie, o łagodnym i uległym wyrazie, tęczówka brązowa
Uszy: długie, sięgają przednim brzegiem do trufli nosowej. Osadzone z tyłu głowy, giętkie, z wyraźnie do wewnątrz zawiniętymi przednimi brzegami
Tułów: długość tułowia odpowiada wysokości w kłębie lub jest nieco większa. Klatka piersiowa obszerna, głęboka i sięgająca do stawów łokciowych
Ogon: mocny u nasady, prosty, z lekką tendencją do zwężania się. Gdy pies jest w ruchu, noszony poziomo
Szata: włos krótki, gęsty i błyszczący, delikatniejszy i krótszy na głowie, na uszach, na przednich powierzchniach kończyn i na łapach
Umaszczenie: białe; białe z różnej wielkości, więcej lub mniej ciemnopomarańczowymi, bursztynowymi lub kasztanowatymi plamami; biało-bladopomarańczowe cętkowane (melato); białe kasztanowato cętkowane (roano-marrone)

SZCZYPTA HISTORII:
Bracco italiano uważany jest za najstarszego z europejskich wyżłów, istnieje teoria, że jest protoplastą wszystkich wyżłów kontynentalnych. Początkowo we Włoszech hodowano dwie odmiany wyżłów: cięższe bracco nobile i lżejsze bracco comune, zwane inaczej brachetto. Pierwszy typ był faworyzowany przez szlachtę i rody królewskie, trzymano je głównie w dworskich psiarniach. Były one duże i dosyć ciężkie, a co za tym idzie wolniejsze od swoich mniejszych kuzynów. Aby uzyskać psa lżejszego i szybszego, postanowiono krzyżować bracco z pointerami. Z czasem ten właśnie typ zaczął zdobywać uznanie i wypierać cięższą odmianę. Chociaż pierwszy opis rasy autorstwa hrabiego Delor de Ferrabone powstał pod koniec XIX w. i dotyczył odmiany cięższej, można zauważyć, że poza niewielkimi niuansami budowy (osadzenie uszu, kształt warg) i wzrostu nie przedstawiał większych różnic między dwiema odmianami bracco. Delor dużą wagę przykładał do umaszczenia, ceniąc psy czysto białe z dużymi pomarańczowo-żółtymi łatami. Psy z czarnym pigmentem uważane były za mieszańce pointera lub innych ras wyżłów, przez co nie traktowano ich jak rasowych. W latach 30. XX w. założono we Włoszech Związek Amatorów Bracco Italiano (SABI), który do dziś pieczołowicie opiekuje się rasą i dba, by wyżły włoskie zachowały czystość eksterierową i walory użytkowe.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 0 / 5. Liczba głosów 0

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zapalenie spojówek u psa
Zdrowie

Jak leczyć zapalenie spojówek u psa?

Zapalenie spojówek to choroba, która atakuje nie tylko ludzi, ale także psy. Nieleczona może doprowadzić do częściowej lub całkowitej utraty wzroku, dlatego należy reagować od

Szkolenie

Mata węchowa dla psa

Matę węchową każdy może zrobić sam i wykorzystywać ją w każdym miejscu i wielu sytuacjach.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres