Seter szkocki gordon

Seter szkocki gordon

Grupa: 7 FCI (wyżły), sekcja 2 (wyżły brytyjskie: setery i pointer. Obowiązują próby pracy)
Wzrost: 66 cm (pies), 62 cm (suka)
Waga: 29,5 kg (pies), 25,5 kg (suka)
Głowa: raczej głęboka niż szeroka, czaszka trochę zaokrąglona, szersza od kufy, wyraźny stop, kufa długa i niemal prostokątna, wargi przylegające
Oczy: ciemne, o bystrym wyrazie
Uszy: cienkie, wiszące, przylegające do głowy
Sierść: na głowie i przednich stronach kończyn krótka i delikatna, na tułowiu średniej długości, obficie owłosione uszy, wyraźne portki, długie pióra na kończynach i ogonie. Włos nie powinien być falisty ani kędzierzawy
Umaszczenie: nasycone, lśniące, czysta czerń z intensywnym, kasztanowym, dobrze odgraniczonym podpalaniem

SZCZYPTA HISTORII:
Powszechnie przyjmuje się, że najważniejszą rolę w utworzeniu rasy odegrał Aleksander IV, książę Gordon (1743–1827), właściciel zamku w Fochabers w Szkocji. Niesłusznie! Hodował on co prawda psy do polowania, ale ich przydatność była oceniana różnie, a wygląd nie odznaczał się niczym specjalnym. Czworonogi w psiarni monarchy były zarówno maści czarnej, czarnej podpalanej, jak i łaciatej. Wśród 11 osobników wystawionych na licytacji w londyńskiej Tattersall po śmierci syna Aleksandra, ostatniego księcia Gordon (1836), tylko jeden był maści czarnej podpalanej. Gdy hodowla została ostatecznie zlikwidowana przez kolejnego spadkobiercę władcy w 1907 roku, nie było w niej żadnego psa tej maści. Czarne podpalane setery nie są zatem „wynalazkiem” księcia Gordon – hodowano je w Szkocji i Anglii już wcześniej. Gervase Markham w 1625 roku wspomina o „czarnych podpalanych legawcach, zdolnych wytrzymać nawet największe trudy polowania”. Dodaje on, że były to najcięższe ze znanych wówczas seterów. Anonimowy autor książki „A Treatise on Field Diversion” (1776) pisał, że w XVIII wieku wyróżniano już dwie odmiany seterów – czarne podpalane i nakrapiane. Psy, które dały początek hodowli księcia, zostały zakupione od Thomasa Williama Coke (późniejszego Hrabiego Leicester). Właściwie nie wiadomo, dlaczego dzisiejszym seterom maści czarnej podpalanej nadano nazwę gordonów – nastąpiło to zresztą dopiero w roku 1923.
Ujednolicenie i utrwalenie typu rasy dokonało się w drugiej połowie XIX wieku. Na pierwszej wystawie seterów w Newcastle (1859) czarny podpalany pies uzyskał pierwszą lokatę w swej klasie. Na pierwszych oficjalnych próbach polowych dla seterów z 1863 roku osobniki takiej maści zajęły trzy pierwsze miejsca. Wtedy też pojawiły się spekulacje na temat pochodzenia tej odmiany barwnej. Idstone (pseudonim pastora Pearce’a, który hodował te czworonogi) pisał w 1867 roku: „Głowa tego setera jest mniej subtelna niż innych i sprawia wrażenie, jakby zdradzała domieszkę krwi bloodhounda”. Kilkanaście lat później tezę o udziale bloodhoundów w powstaniu czarnych podpalanych seterów powtórzył Stonehenge w kolejnym wydaniu swej książki „Dogs of the British Isles” (1882).

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres