Posokowiec bawarski

Posokowiec bawarski

DOWÓD OSOBISTY
Grupa: 6 FCI (psy gończe, posokowce i rasy pokrewne), sekcja 2 (posokowce, objęte próbami pracy)
Wzrost: 47–52 cm (pies), 44–48 cm (suka)
Głowa: część mózgowa stosunkowo szeroka, płasko wysklepiona, czoło wyraźnie zaznaczone, dobrze rozwinięte łuki brwiowe, guz potyliczny mało wyrazisty, stop wyraźny
Nos: czarny lub ciemnoczerwony
Oczy: nie za duże i nie za okrągłe, ciemnobrązowe lub nieco jaśniejsze, powieki dobrze przylegające i prawidłowo pigmentowane
Uszy: sięgające najwyżej do czubka nosa, ciężkie, wysoko i szeroko osadzone, u dołu zaokrąglone
Tułów: linia górna od kłębu do kończyn tylnych lekko się wznosi, kłąb mało wyraźny, lędźwie stosunkowo krótkie, szerokie, bardzo dobrze umięśnione; klatka piersiowa umiarkowanie szeroka, dobrze rozwinięte przedpiersie; brzuch lekko podciągnięty
Ogon: średniej długości, wysoko osadzony, noszony poziomo lub lekko skośnie
Szata: sierść gęsta, gładko przylegająca, umiarkowanie szorstka, z niewielkim połyskiem
Umaszczenie: czerwień jelenia, soczysta czerwień, czerwonożółte, czerwień brunatna, również bladożółte do pszenicznego, czerwonoszare, także podpalane lub ciemno pręgowane, kufa i uszy ciemne, ogon przeważnie ciemno pręgowany, mała jasna plama na piersi jest dopuszczalna.

SZCZYPTA HISTORII
Na dworze dynastii hanowerskiej trzymano psy gończe nazywane po niemiecku die Bracken. Odznaczały się bardzo dobrym węchem i wielką pasją łowiecką. Początkowo włączano je do pracy w całej sforze podczas polowania, a z czasem zaczęto wykorzystywać je jedynie do tropienia. Poruszały się niezbyt szybko i nie miały skłonności do gonienia zwierzyny. Pracowały dolnym wiatrem. Właśnie one były bezpośrednimi przodkami posokowców. Rozwój broni palnej sprawił, że pojawiło się zapotrzebowanie na psy służące do odszukiwania postrzelonej zwierzyny. Wyhodowano rasę pracującą na krwawym tropie, którą nazwano posokowcem; skrzyżowano tropowca z czerwonorudym gończym hanowerskim. Początkowo hodowano posokowce w trzech odmianach różniących się mało istotnymi szczegółami budowy i umaszczenia, a na początku XIX wieku powstała rasa myśliwska o wyrównanym pokroju. Wzrosło zapotrzebowanie na nią w różnych regionach Europy. Pies hodowany na nizinach okazał się za ciężki w terenie górzystym, zwłaszcza w Alpach. Skrzyżowano więc posokowca z lżejszym gończym górskim i ogarem tyrolskim. Tak powstał bawarski posokowiec górski. Obecnie trudno stwierdzić, jakie dokładnie psy i rasy przyczyniły się do powstania posokowca bawarskiego. W 1885 roku na Zjeździe Miłośników Upowszechniania Psa Myśliwskiego dotąd hodowanemu cięższemu posokowcowi, w odróżnieniu od lekkiego bawarskiego, dano nazwę posokowiec hanowerski. Prawidłową hodowlę posokowca na Śląsku nadzorował Związek Nemrod, który jako pierwszy przeprowadził dla posokowców próby polowe. Przed II wojną światową trzymano w Polsce posokowce, ale ich hodowlą zaczęto poważniej zajmować się dopiero po niej. Mieli w tym swoje zasługi znany fotografik przyrody Leszek Krzysztof Sawicki oraz ksiądz Benedykt Gierszewski, hodowla z Kaszubskiej Kniei. Przez lata rasa była popularna jedynie wśród myśliwych, dopiero w końcu ubiegłego stulecia zyskała szeroką popularność wśród ludzi niemających nic wspólnego z polowaniem. Teraz uważa się, że najpiękniejsze posokowce bawarskie mieszkają w Polsce. Zdobywają najważniejsze tytuły na wystawach światowych.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 4 / 5. Liczba głosów 3

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres