Ogar polski

Ogar polski

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca):
Grupa:
6 FCI (psy gończe  i rasy pokrewne), sekcja 1.2 (średnie psy gończe). Wymagane próby pracy
Wrażenie ogólne: pies średniej wielkości, o mocnej, muskularnej, raczej ciężkiej budowie, dającej mu znaczną wytrzymałość, ale nie szybkość
Wzrost: 56–65 cm (psy), 55–60 cm (suki)  Waga: 25–32 kg (psy), 20–25 kg (suki)
Głowa: dość ciężka, z profilu ma wygląd średniej długości prostokąta. Stop dobrze zaznaczony. Kufa długa, z profilu głęboka i tępo zakończona, nie klinowata ani nie spiczasta. Uzębienie pełne, zgryz nożycowy Nos: duży, szeroki i ciemny Oczy: nieco skośne, niezbyt głęboko osadzone, ciemnobrązowe, o łagodnym wyrazie, u starszych psów powieki dolne mogą być obwisłe Uszy: wiszące, dość nisko osadzone, średniej długości i szerokości, na końcach lekko zaokrąglone, przednimi brzegami, zawiniętymi ku policzkom, szczelnie do nich przylegają
Tułów: górna linia prosta. Kłąb wyraźnie zaznaczony. Grzbiet długi, szeroki, dobrze umięśniony. Lędźwie stosunkowo krótkie. Zad szeroki, muskularny, dość długi, lekko zaokrąglony. Klatka piersiowa głęboka Ogon: gruby, stosunkowo nisko osadzony, opuszczony w dół sięga nieco poniżej stawu skokowego, lekko wygięty
Sierść: włos na głowie, kufie, uszach i nogach krótki, gładki, na pozostałych częściach ciała średniej długości, gruby i twardy. Podszerstek gęsty i miękki
Umaszczenie: czarny lub ciemnoszary czaprak nachodzi na szyję, a nawet na tył głowy oraz na wierzchnią stronę ogona, podpalanie  w odcieniu od ciemnożółtego po mahoniowy, uszy zawsze ciemniej umaszczone. Dopuszczalna biała strzałka na głowie, plamka na piersi, łapach i końcu ogona

SZCZYPTA HISTORII:
Ogar polski prawdopodobnie wywodzi się od psów św. Huberta, które już w średniowieczu zamieszkiwały całą Europę. W naszym kraju pojawiły się ponoć w wieku XII. Po raz pierwszy nazwa „ogar” została odnotowana w „Księgach o gospodarstwie”, wydanych w roku 1549 w Krakowie. Rok 1608 przyniósł dzieło wyjątkowe, a mianowicie „Myślistwo z ogary” Jana hrabiego Ostroroga, w którym autor nie tylko opisuje żywienie i układanie tych psów, ale podaje najbardziej stosowne dla nich imiona, w większości odnoszące się do ich melodyjnego głosu.  W XIX wieku ogary cięższego typu hodowano na nizinach, w największej liczbie na Polesiu i Litwie, wyłącznie w celach użytkowych. Tam też przetrwały lata międzywojenne i II wojnę światową – po niej znalazły się poza granicami Polski. Ponownie sprowadził je dopiero w 1959 roku pułkownik Piotr Kartawik. Do roku 1969 (kiedy zginął w wypadku na polowaniu) w jego hodowli Z Kresów przyszło na świat 21 miotów. Szczenięta były umieszczane u aktywnych myśliwych i selekcjonowane pod kątem użytkowości. Wzorzec rasy powstał w roku 1964. W końcu zeszłego wieku ogary zaczęli hodować ludzie niezajmujący się myślistwem. Dziś trzymane są one jako zwierzęta do towarzystwa. Najdłużej działa w Polsce hodowla Z Gończaków Magdaleny Musiał z Krakowa (od 1971 roku). Chociaż psy tej rasy trafiły do innych krajów Europy i Ameryki, to ich popularność poza naszą ojczyzną jest znikoma.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

1 komentarz do wpisu “Ogar polski”

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zdrowie

Operacja: ratunek niosący ryzyko

Niektóre zabiegi chirurgiczne są bardzo potrzebne, a nawet przedłużają życie czworonogom. Ale każda operacja może być obciążona ryzykiem powikłań

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres