Mały gończy anglo-francuski

Mały gończy anglo-francuski

DOWÓD OSOBISTY (wg wzorca FCI):
Grupa:
6 FCI (psy gończe), sekcja 1.2 (psy gończe średniej wielkości)
Wrażenie ogólne: pies mocnej, ale nie ciężkiej budowy, o typowej sylwetce gończych francuskich
Wielkość: 48–56 cm,  z tolerancją +/–2 cm
Głowa: wydłużona, niezbyt szeroka. Guz potyliczny słabo zaznaczony (inaczej niż u gończych francuskich). Stop niewielki, mózgoczaszka wysklepiona, kufa spiczasta, grzbiet nosa może być wypukły
Oczy: duże, brązowe, o łagodnym wyrazie
Uszy: osadzone nisko, wiszące, długie, zawinięte przednią krawędzią ku głowie
Szata: sierść krótka, gładka i gęsta
Umaszczenie: trójbarwne (biało-czarno-rude) lub dwubarwne biało-czarne albo biało-pomarańczowe  (z brązowym nosem)

SZCZYPTA HISTORII:
Dopiero na początku XX wieku entuzjaści polowań z gończymi zaczęli odtwarzać dawne rasy francuskie, kojarząc ze sobą ocalałe osobniki,  a także krzyżując je z gończymi angielskimi. Precyzyjnej klasyfikacji istniejących ras  i odmian dokonano znacznie później,  w 1957 roku; między innymi rozdzielono wtedy gończe francuskie i „anglo-francuskie” różniące się od siebie głównie kształtem głowy. U pierwszych jest ona kanciasta, z wydatnym guzem potylicznym i głęboką kufą, u drugich – płytsza i klinowata. Powstanie małych gończych anglo-francuskich jest prawdziwą zagadką. Za twórcę tej rasy uważany jest niejaki pan Daubigne, a wszystko zaczęło się od skojarzenia psa harrier (rasa angielska) z suką typu briquet (średniej wielkości gończy francuski).  Później, jak pisałem wyżej, krzyżowano „wszystko ze wszystkim”, a swój udział w tych działaniach na pewno miały też  beagle. W 1957 roku rasę zarejestrowano we francuskim Société Centrale Canine,  a jej obecny wzorzec pochodzi z 1978 roku, gdy została uznana przez FCI.  Małe gończe anglo-francuskie, podobnie jak i inne gończe z Francji, raczej nie występują jako psy do towarzystwa. Hodowane są w sforach liczących kilkadziesiąt osobników, toteż na ich utrzymanie pozwolić sobie mogą jedynie bogaci właściciele ziemscy, potomkowie starych rodów francuskich albo lokalne stowarzyszenia myśliwych. Na zamkach organizowane są pokazy, nawiązujące do dawnych wielkich łowów, podczas których przewodnicy popisują się tym, że potrafią zapanować nad kilkudziesięcioma psami. Rzeczywiście, widok takiej sfory reagującej na każde polecenie, robi wielkie wrażenie. W sezonie czasem urządza się polowania w starym stylu: konne – na jelenia, z dużymi gończymi, piesze – na dzika, z mniejszymi. Podczas tych polowań jelenie są, tak jak kiedyś, zaganiane na śmierć, a dziki wręcz rozrywane przez sforę małych gończych. Mimo pięknej oprawy i akompaniamentu rogów to odrażający widok. Poza Francją małe gończe anglo-francuskie, podobnie jak większość ich francuskich kuzynów, są praktycznie nieznane – jedynie w USA trzymane są w kilku klubach łowieckich.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 2 / 5. Liczba głosów 1

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Kiedy uśpić psa
Zdrowie

Nie przekraczać progu bólu

Jeśli zwierzę jest ciężko chore, chcielibyśmy, by odeszło godnie, by nie czuło przy tym ogromnego bólu

Żywienie

Jak odchudzić psa z nadwagą?

Ile powinien jeść pies i jak go odchudzić, jeśli za dużo waży. Kiedy można mówić, że pies ma nadwagę?

Szkolenie

Dobra relacja to nie dominacja

Pożądane zachowania można wypracować pozytywnymi wzmocnieniami. Nawet jeśli będzie to trwało nieco dłużej, da lepsze efekty.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres