Bloodhound

Bloodhound

DOWÓD OSOBISTY (wg wzorca):
Grupa: 6 FCI (psy gończe), sekcja 1 (duże psy gończe)
Wrażenie ogólne: pies rosły i potężny, największy spośród wszystkich gończych. Tułów wydłużony i głęboki (bez podkasania), luźna skóra, wygląd pełen godności, ruchy niespieszne. Bloodhound odznacza się bardzo masywnym kośćcem, którego waga jest proporcjonalnie największa wśród wszystkich psów
Wzrost: 68 cm (pies) i 62 cm (suka), dopuszczalna rozpiętość 4 cm
Waga: 46–54 kg (pies) i 40–48 kg (suka)
Głowa: długa, wąska i głęboka, z wyraźnie zaznaczonym guzem potylicznym, kanciasta, po bokach płaska. Stop nieznaczny, kufa tej samej długości, co mózgoczaszka. Wargi bardzo długie i grube, luźno wiszące (co najmniej 5 cm poniżej żuchwy)
Oczy: owalne, orzechowe lub brązowe, dolna powieka może być obwisła. Wyraz łagodny i rozmarzony
Uszy: bardzo nisko osadzone, wiszące i długie – muszą sięgać co najmniej końca nosa, cienkie, pofałdowane, delikatne
Ogon: długi, noszony szablasto, ze szczotką dłuższej sierści
Skóra: luźna na całym ciele, na głowie tworzy wyraźne zmarszczki i fałdy, na szyi – podgardle
Sierść: krótka, przylegająca i twarda, tylko na głowie oraz uszach miękka i delikatna
Umaszczenie: płaszczowe czarne z podpalaniem i czekoladowe z podpalaniem, rude

SZCZYPTA HISTORII:
Bloodhound jest potomkiem psów gończych azjatyckiego pochodzenia, znanych w krajach śródziemnomorskich na długo przed nastaniem naszej ery. W średniowiecznej Europie, głównie w klasztorach (bo duchowni namiętnie oddawali się wtedy polowaniom), hodowano dwa typy dużych psów gończych – czarne podpalane, nazwane psami św. Huberta (od klasztoru w Ardenach), i białe, które pod nazwą talbotów przetrwały w Anglii do XVIII wieku. Te pierwsze cieszyły się wielką sławą od VIII wieku n.e. i dały początek wszystkim zachodnim psom gończym. Po rewolucji francuskiej praktycznie wyginęły. Na Wyspy Brytyjskie trafiły w latach podboju normańskiego (XI wiek). Kiedyś były to zwierzęta dość krwiożercze, wykorzystywane nie tylko do tropienia, ale i w bezpośredniej walce. Za Henryka VIII brały udział w wojnie z Francuzami, a Elżbieta II wysłała 800 bloodhoundów do tłumienia rebelii w Irlandii. Uważa się jednak, że nazwa rasy pochodzi nie od zajadłości jej przedstawicieli, lecz od ich zdolności tropienia po śladach krwi, a nawet od tego, że były to czworonogi ludzi szlachetnie urodzonych, a więc „błękitnej krwi”. Księga hodowlana bloodhoundów została założona w Wielkiej Brytanii w roku 1874, a klub hodowców powstał trzy lata później. Wszystko to działo się wcześniej niż w Belgii, która nominalnie pozostaje ojczyzną rasy, zarejestrowanej w FCI pod podwójną nazwą: pies św. Huberta/bloodhound. Po II wojnie na Wyspach zwierzęta te niemal całkowicie wymarły, a i dziś spotyka się je rzadko. Znacznie lepiej powodzi się im w USA, gdzie hodowane są od XVIII wieku, przede wszystkim do celów użytkowych.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 0 / 5. Liczba głosów 0

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Szkolenie

Oswajanie lękliwego psa z ludźmi

Gdy spotykamy znajomego z psem, zwykle podchodzimy energicznie i witając się, nachylamy się nad psiakiem, aby go pogłaskać. Lękliwy pies takie zachowanie potraktuje jak atak.

Rasa psa do charakteru
Ciekawostki

Jaka rasa psa pasuje do Twojej osobowości?

Twardo stąpasz po ziemi, czy raczej bujasz w obłokach i myślisz o niebieskich migdałach? Wybierając rasę psa, nie należy kierować się wyłącznie wyglądem pupila, lecz

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres