Västgötaspets

Västgötaspets

DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca):
Grupa: 5 FCI (szpice i psy pierwotne); sekcja 3 (nordyckie psy pasterskie i stróżujące)
Wrażenie ogólne: pies w roboczym typie, mały, krótkonogi, o mocnej budowie  i wydłużonej sylwetce (proporcja wysokości  w kłębie do długości jak 2:3)
Wzrost: pies – 33 cm, suka – 31 cm,  z tolerancją 2 cm w górę i 1 cm w dół
Waga: od 12,5 do 17,5 kg
Głowa: dość długa, wąska i sucha, mózgoczaszka prawie płaska, stop wyraźny, kufa nieco krótsza od mózgoczaszki
Oczy: owalne, średniej wielkości, brązowe
Uszy: trójkątne, nie za duże, ostro zakończone, stojące
Ogon: długi lub w rozmaitym stopniu skrócony. Wzorzec wyraźnie stwierdza, że sposób jego noszenia jest dowolny
Sierść: dwuwarstwowa, z gęstym, miękkim podszerstkiem i średniej długości, prostym, twardym i przylegającym włosem okrywowym. Niewielka kryza i portki
Umaszczenie: szare, szarobrunatne, szarożółte i szaroczerwonawe, zawsze  z ciemniejszymi końcówkami włosów. Bardzo pożądana jasna maska. Białe znaczenia mogą występować na łapach, szyi i w postaci wąskiej strzałki na głowie.

SZCZYPTA HISTORII:
Przez lata spekulowano, czy szwedzki krótkonogi szpic pasterski jest przodkiem welsh corgi, czy też jego potomkiem. Dziś jednak, dzięki przeprowadzonym badaniom genetycznym wiemy, że pokrewieństwo między tymi rasami jest odległe, a podobna budowa jest skutkiem pełnienia podobnych funkcji użytkowych.  W latach dwudziestych zeszłego wieku Karl Gustav Zettersten, hodowca szkockich terierów, objął posadę dyrektora szkoły w miasteczku Vara, w południowo-zachodniej Szwecji. Uwadze doświadczonego hodowcy nie umknął fakt, że w okolicy powszechnie występowały niewielkie, krótkonogie, wszechstronne psy, trzymane w gospodarstwach do pasienia, stróżowania i tępienia gryzoni, ani to, że w ciągu kilkunastu następnych lat liczebność tych psów wyraźnie spadła. Rok 1942 był decydujący dla przyszłości rasy; wtedy to hrabia Björn von Rosen, sędzia kynologiczny zaangażowany w ratowanie szwedzkich psów myśliwskich, opublikował w lokalnej gazecie artykuł o wiejskich szpicach z Västergötland, na który Zettersten zareagował natychmiast… i tak przyszło mu stać się hodowcą rasy, którą von Rosen nazwał västgötaspets. W następnych miesiącach obaj panowie przemierzyli na rowerach setki kilometrów, z umiarkowanym sukcesem, bo psy wiejskie były w większości najróżniejszymi mieszańcami. Przełomem stało się znalezienie suki o imieniu Topsy, szarej, krótkoogoniastej i już niemłodej – według niektórych źródeł miała ona niemalże 12 lat. Kolejnym znaleziskiem był pies Mopsen, bardzo typowy, ale… jednostronny wnęter. Niemniej, z braku innych możliwości, to on stał się „ojcem zało życielem” rasy, kryjąc Topsy i jeszcze dwie inne suki o imionach Lessi i Vivi, przy czym ta druga była córką Topsy z wcześniejszego miotu.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 4 / 5. Liczba głosów 2

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Parwowiroza
Zdrowie

Parwowiroza znów groźna

Wirus atakuje młode psiaki, zwykle w wieku od sześciu tygodni do pół roku, a także zwierzęta starsze, które straciły odporność

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres