Islandzki szpic pasterski

Islandzki szpic pasterski

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca):
Grupa: 5 FCI (szpice i psy pierwotne), sekcja 3 (północne psy pasterskie  i stróżujące)
Wrażenie ogólne: pies w typie szpica, średniej wielkości, lekkiej budowy,  o prostokątnej sylwetce. Jego charakterystyczną cechą są podwójne wilcze pazury na tylnych łapach. Psy i suki wyraźnie różnią się wyglądem
Wzrost: 46 cm (pies), 42 cm (suka)
Głowa: mocna, sucha, klinowata, czaszka lekko wysklepiona, szeroka, stop zaznaczony, kufa krótsza od mózgoczaszki
Oczy: średniej wielkości, kształtu migdała, barwy stonowanej z umaszczeniem
Uszy: trójkątne, stojące, ruchliwe
Tułów: masywny, trochę wydłużony, pojemna klatka piersiowa, grzbiet mocny  i prosty
Ogon: wysoko osadzony, zawinięty, dotyka końcem grzbietu
Sierść: odmiana krótkowłosa  – z podszerstkiem, bardzo gęsta, z niewielką kryzą i portkami. Odmiana długowłosa  – włos na tułowiu dłuższy, obfita grzywa, pióra i portki
Umaszczenie: najczęściej płowe,  w odcieniach od kremowego do rudego, rzadziej czekoladowe, szare i czarne, zawsze z białymi znaczeniami

SZCZYPTA HISTORII:
Pierwsza wzmianka o psach islandzkich pochodzi z 880 roku. W późnym średniowieczu, gdy Islandczycy zaczęli utrzymywać ożywione kontakty handlowe z Anglią, ich zwierzęta stały się dobrze znane. Sam Szekspir w jednym ze swoich dramatów wspomina o „prick earíd cur of Iceland” – ostrouchym psie z Islandii. Angielskie teksty poświadczają, że czworonogi te importowano z wyspy i powszechnie sądzono, iż pochodzą ze skrzyżowania psów z lisami. Szwedzki przyrodnik Linneusz (1707–1778, twórca systematyki roślin i zwierząt) tak opisał psa islandzkiego: „Uszy szpiczaste, na końcach załamane, włos wszędzie jednakowej długości, z wyjątkiem pyska, gdzie jest krótki”.  Rasa zachowała się w czystej postaci aż do XX wieku, bo w Islandii już w roku 930 wprowadzono zakaz importu jakichkolwiek psów i koni. Nie było tam żadnych większych ssaków, które mogłyby zagrażać owcom. Nie było też na co polować, więc nie potrzebowano psów myśliwskich. Owce mogły paść się swobodnie na rozległych pastwiskach, nie trzeba było ich pilnować, by nie weszły w szkodę, zatem na nic się zdawały również czworonogi stróżujące. Ale jesienią, przed nastaniem śniegów i mrozów, należało spędzić stada do obejść i tu właśnie pole do popisu miały (i tak jest do dzisiaj) psy. Są one w tej pracy niezastąpione, zwłaszcza że wykonują ją w terenie praktycznie niedostępnym dla człowieka – niezmordowanie przemierzają kamienne rumowiska i płaty zastygłej lawy, dopóki wszystkie owce nie znajdą się w dolinach. Równie dobrze radzą sobie z półdzikimi kucami islandzkimi i nielicznie hodowanymi na wyspie krowami.  W bardziej współczesnych czasach psy islandzkie dwukrotnie znalazły się o krok od wyginięcia: w latach 1855–66 przetrzebiła je epidemia choroby, powodującej masowe padanie szczeniąt, a w roku 1930 zostały uznane za roznosicieli epidemii kołowacizny u owiec i zapalenia wątroby u ludzi. Władze nakazały wówczas wybicie większości psów i zakazały trzymania ich w miastach oraz na większych osiedlach. Przetrwały tylko żyjące w oddalonych gospodarstwach wiejskich. Zostało ich tak niewiele, że w późniejszych latach konieczne było sprowadzenie tych szpiców z Danii. To właśnie ten kraj stał się przybraną ojczyzną psów islandzkich – tam też założono ich pierwsze księgi rodowodowe.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Kiedy uśpić psa
Zdrowie

Nie przekraczać progu bólu

Jeśli zwierzę jest ciężko chore, chcielibyśmy, by odeszło godnie, by nie czuło przy tym ogromnego bólu

Szkolenie

Dobra relacja to nie dominacja

Pożądane zachowania można wypracować pozytywnymi wzmocnieniami. Nawet jeśli będzie to trwało nieco dłużej, da lepsze efekty.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres