Chow-chow

chow-chow

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 5 FCI (szpice i psy pierwotne), sekcja 5 (szpice azjatyckie i rasy pokrewne)
Wrażenie ogólne: zwarty, dobrze wyważony pies o lwim wyglądzie, dumny i pełen godności
Wielkość: 48–56 cm (psy), 46–51 cm (suki)
Ogon: wysoko osadzony, noszony zdecydowanie nad grzbietem
Głowa: czaszka płaska, szeroka, stop niewyraźny, kufa umiarkowanej długości, szeroka. Fafle i podniebienie czarne, dziąsła i język niebieskoczarne
Oczy: ciemne, owalne, średniej wielkości, głęboko osadzone
Uszy: małe, grube, lekko zaokrąglone na końcach, szeroko rozstawione i noszone pochylone ku przodowi
Tułów: krótki, zwarty i mocny, klatka piersiowa szeroka i głęboka
Szata: włos długi lub krótki. Długi: bujny, prosty i odstający, włos okrywowy sztywny, podszerstek miękki, wełnisty. Wokół szyi wyraźna grzywa, na zadzie wyraźne portki.
Ogon: krótki, gęsty, sterczący, o strukturze podobnej do pluszu
Umaszczenie: jednolicie czarne, rude, błękitne, płowe, kremowe lub białe, często z nalotem

SZCZYPTA HISTORII:
Chow-chow to jedna z najstarszych znanych ras psów. Pierwsze zapiski o ich przodkach pochodzą z czasów dynastii Han (II w. p.n.e.). Psy z wyglądu przypominające lwa, z charakterystycznym niebieskawo-czarnym językiem towarzyszyły mongolskim Tatarom podczas najazdów na Chiny. Najbardziej oryginalna z teorii o pochodzeniu tych psów głosi, jakoby wywodziły się one od Lemicyona, który był formą pośrednią pomiędzy przodkiem wszystkich psowatych i przodkiem niedźwiedzi. O pokrewieństwie z niedźwiedziem ma świadczyć unikalna barwa języka. Bardziej realistyczna teorie zakładają, że przodkowie chow-chow przywędrowali aż zza kręgu polarnego poprzez Mongolię do Chin. W starożytnych Chinach chow-chow były niesłychanie popularne. Stanowiły bardzo wszechstronną rasę użytkową. Podczas polowań pracowały jako psy gończe, tropiące, ale i aportery. Zimą na północy Chin służyły za psy pociągowe, w wielu rejonach pełniły rolę psa pasterskiego. Kiedy przeminęły czasy największej popularności, chow-chow wręcz groziło wyginięcie. Ocalały jedynie dzięki pracy garstki zapaleńców. Do dziś w prowincji Yunnan psy te służą do polowania na bażanty, a w Kantonie uznawane są za zwierzęta rzeźne, których mięso jest cenionym przysmakiem. Sama nazwa chow-chow podobno pochodzi od chińskiego “chou”, które jest slangowym określeniem czegoś do zjedzenia. Co prawda handlu psim mięsem i jego spożywania zabroniono w Chinach już w 1915 r., ale zakaz ten jest nadal nagminnie łamany. Wzmianki o chińskich psach dotarły do Europy już w XVIII w., ale pierwsze egzemplarze trafiły do Anglii dopiero w roku 1820. Europejską howodlę zapoczątkowano około 1860 r. Do popularności rasy przyczyniło się włączenie w poczet psiarni królowej Wiktorii chow-chow przywiezionego prosto z Chin. Moda na chińszczyznę, jaka zapanowała w Anglii na przełomie wieków, tylko zwiększyła zainteresowanie tymi psami. Do Ameryki i na kontynent europejski trafiły one około 1904 r. Dziś są doskonale znane na całym świecie.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zdrowie

Gruby, chudszy… szczupły

Z powodu nadwagi i otyłości cierpią domowe zwierzęta. Przekarmiamy je w imię źle pojętej miłości.

Zdrowie

Operacja: ratunek niosący ryzyko

Niektóre zabiegi chirurgiczne są bardzo potrzebne, a nawet przedłużają życie czworonogom. Ale każda operacja może być obciążona ryzykiem powikłań

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres