Alaskan malamute

Alaskan malamute

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 5 FCI (szpice i psy w typie pierwotnym), sekcja 1 (północne szpice zaprzęgowe)
Wzrost: 63,5 cm (psy), 58,5 cm (suki)
Waga: około 38 kg (psy), około 35 kg (suki)
Głowa: duża, kształtna, o lekko zaokrąglonej, szerokiej czaszce, proporcjonalna do tułowia
Oczy: ciemne, migdałowego kształtu
Uszy: stojące, trójkątne, stosunkowo niewielkie
Tułów: zwarty, mocny i muskularny; klatka piersiowa mocna i głęboka, grzbiet niezbyt krótki, prosty, lekko opadający w kierunku zadu, lędźwie dobrze umięśnione i niezbyt krótkie
Kończyny: o mocnym kośćcu, muskularne, prawidłowo ukątowane i o prawidłowej postawie; powinny zdradzać niezwykłą siłę i ogromną moc napędową
Ogon: osadzony w linii grzbietu, noszony powyżej linii grzbietu, obficie owłosiony, nie tworzy ścisłego pierścienia
Szata: włos okrywowy gruby, zwarty, szorstki, szczególnie obfity wokół szyi, na łopatkach i udach; podszerstek bardzo obfity, wełnisty i miękki
Umaszczenie: od jasnoszarego do czarnego przez wszystkie pośrednie odcienie; włos zawsze biały na spodniej stronie brzucha, części kończyn, białe znaczenia tworzą maskę; niedopuszczalne są łaty.

SZCZYPTA HISTORII:
Alaska zasiedlana była kilkakrotnie przez plemiona z Kamczatki i Syberii, ale najnowsze badania wskazują, że przodkami dzisiejszych psów z Alaskii i Grenlandii były te, które przybyły z plemionami Inuitów około 1000 roku. Ze względu na to, że lud ten żywił się głównie rybami i ssakami morskimi, rzadko wykorzystywał swoje psy do polowania, częściej jako zwierzęta pociągowe i juczne (latem zaprzęgano je do łodzi). Bezlitosna selekcja (psy mniej sprawne trafiały do garnka) i klimat doprowadziły do powstania czworonogów niezwykle wytrzymałych, którym do przeżycia wystarczała minimalna ilość byle jakiego pożywienia. W wyniku izolacji geograficznej doszło do wyodrębnienia różniących się od siebie lokalnych odmian; w czasach, gdy na Alaskę przybywali już biali, psy plemienia Mahlemut znad Zatoki Kotzebuego wyróżniały się jednolitością typu i wielkością. Po odkryciu złota (koniec XIX wieku) zwierzęta zaprzęgowe ogromnie zyskały na znaczeniu, a te, które dzisiaj noszą nazwę alaskan malamute, były wykorzystywane do przewożenia najcięższych ładunków; dla zwiększenia masy i siły kojarzono je z czworonogami ras europejskich. Z czasem zaprzęgi zostały zastąpione pojazdami mechanicznymi, a wyścigi psów stały się jedynie sportem wiele emocji.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres