Akita

Akita

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 5 FCI (szpice)
Wzrost: 64-70 (pies), 58-64 (suka)
Waga: 25 do około 40 kg
Głowa: szeroka czaszka. Stop wyraźnie zaznaczony. Kufa zwężająca się ku końcowi. Uszy małe, grube, stojące, lekko nachylone ku przodowi
Tułów: długość tułowia nieco większa od wysokości w kłębie. Lędźwie szerokie, muskularne. Głęboka klatka piersiowa, brzuch podkasany, ale nie przesadnie
Ogon: osadzony wysoko, silnie skręcony na grzbiecie lub biodrze
Szata: sztywna, krótka, nastroszona, z gęstym podszerstkiem
Umaszczenie: rude, pręgowane, białe, sezamowe
U dużego psa japońskiego występuje umaszczenie czerwone, płowe, białe, pręgowane, a ponadto czarna maska i czarny nalot oraz maść łaciata – niedopuszczalne u akit.

SZCZYPTA HISTORII:
Można stwierdzić z całą pewnością, że historia psów japońskich sięga zamierzchłej przeszłości. Blisko 2300 lat temu koreańskim najeźdźcom, którzy za cel swych wojennych wypraw wybrali Kraj Kwitnącej Wiśni, towarzyszyły Jindo – słynne psy w typie ratlerów, używane do polowań na dziki. Od nich wywodzą się rasy japońskie, które z biegiem lat uległy przekształceniom i przyjęły nazwę regionów, w których się zadomowiły. Typowym przykładem jest tu akita inu, największy z psów japońskich. Zawdzięcza on nazwę prowincji Akita, leżącej na głównej wyspie Honsiu, w północnej Japonii (inu znaczy po prostu pies). W XVIII wieku był on symbolem szczęścia i zdrowia, zwierzęciem niemal świętym, a przywilej jego posiadania należał do osób szlachetnie urodzonych. Wydaje się, że rasa została zidentyfikowana w początkach ery Edo (1603-1868). Mowa tu o akitas matagis – bardzo cenionych i szanowanych psach średniego wzrostu, używanych do polowania na niedźwiedzie. W 1700 r. Tsunavoshi Tokugawa, piąty szogun (dowódca wojskowy i cywilny Japonii), wydał nawet ustawę zobowiązującą do ochrony tych psów. To prawo litości dla istot żyjących, jak je nazywano, przewidywało ciężkie kary dla tych, którzy je łamali. Gdy minęła era Edo, akitę starano się ulepszyć, dodając krwi tosas (psów pochodzących od szpiców i skrzyżowanych z mastifami i owczarkami). W końcu XIX w. zmienił się zupełnie jego wygląd i rola, do jakiej był przeznaczony. Stał się psem do walk (równie popularnych na Dalekim Wschodzie, jak i w Europie), dopóki cesarz nie zabronił tego procederu, uznając akitę za dobro narodowe…
Do Polski pierwsza akita przyjechała w 1990 r. z Norwegii. Natomiast pierwsze importy z rodzimej Japonii trafiły do nas w 2000 i 2001 roku. Od tego czasu z Kraju Kwitnącej Wiśni przybyło wiele akit, które z powodzeniem wzbogaciły rodzimą hodowlę.

Zapisz

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zdrowie

Cichy zabójca szczeniąt

Wirus herpes, powszechny i coraz łatwiej diagnozowany, okazuje się sprawcą wielu problemów u psów.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres