Terier walijski

Welsh terrier

Terier walijski- Dowód osobisty (na podstawie wzorca):

Grupa: 3 FCI (teriery), sekcja 3.2 (teriery średniej wielkości); próby pracy dla tej rasy mogą być wprowadzone na mocy decyzji danego kraju
Wrażenie ogólne: roboczy terier o harmonijnej i zwartej sylwetce
Temperament: cięty, o silnie rozwiniętym instynkcie łowieckim, nie powinien być agresywny, ale potrafi mieć swoje zdanie i bronić go do upadłego
Wzrost: do 39 cm
Waga:  9–9,5 kg
Głowa: czaszka płaska i dość szeroka, mocne szczęki, stop słabo zaznaczony
Oczy: małe, głęboko osadzone, ciemne, o żywym wyrazie
Uszy: małe, wysoko osadzone, załamane do przodu nosa
Tułów: dobrze umięśniony i dość krępy
Szata: twarda, szorstka, gęsta i przylegająca, u psów wystawowych wymaga starannego trymowania
Umaszczenie: czaprakowe czarno-rude, może być też ciemnoszare z rudym, poniżej nadgarstka i stawu skokowego nie powinno być czerni

Terier walijski- Szczypta historii:

Angielscy kynolodzy uważają terriery walijskie za jedną z najstarszych ras tej grupy, najbardziej zbliżoną do dawnych broken haired, czyli szorstkowłosych terierów trzymanych do polowania ze sforą gończych na borsuki, lisy i wydry. Ujednolicone w typie psy już ok. 1750 roku hodowała rodzina Jonesów w walijskim Ynosfor. Pierwsza wystawa, na której je pokazano (w liczbie 21), wówczas jeszcze pod nazwą staroangielskie teriery czarne podpalane, odbyła się w Pwllheli w Caernavon w 1885 roku. W następnym roku powstał w Walii klub rasy, a dwa lata później, już jako teriery walijskie, uznał je brytyjski Kennel Club. Wielka moda na teriery, jaka nastała na początku XX wieku, kiedy to foksy, sky i sealyhamy wystawiano setkami, ominęła welshe. Trzeba jednak przyznać, że całkiem długo stanowiły one dość zróżnicowaną zbieraninę różnych psów szorstkowłosych i czarnych podpalanych. Także nazwa “walijski” nie przyjęła się od razu. Twórcą obecnego typu rasowego był Walter Glynn, ziemianin z Criccieth, który aby nadać swoim psom bardziej atrakcyjny, wystawowy wygląd, kojarzył je z szorstkowłosymi foksami, airedale i manchester terrierami, a ponoć nawet z bedlingtonami i yorkami. Cel został osiągnięty i w latach 50. popularność rasy wzrosła, do czego przyczynił się w pewnością tytuł Best in Show zdobyty w 1951 roku na Cruftsie przez jej przedstawiciela o imieniu Twinstar Dima Fi. Rejestrowano wtedy ponad 400 psów rocznie, dzisiaj ta liczba nie przekracza setki. Ale poziom rasy jest bardzo wysoki, gdyż zajmują się nią oddani i doświadczeni hodowcy. Nierzadko teriery walijskie zajmują pierwsze miejsce w grupie czy otrzymują tytuł BIS. W całej Europie jest podobnie – walijczyki nigdzie nie są liczne, ale na ogół reprezentują bardzo wysoki poziom. Psy użytkowe hodowane są najliczniej w Niemczech, Czechach i Rosji. Przykładem solidnej hodowli jest istniejąca od ponad 50 lat w Niemczech von Hohen Flur.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 3 / 5. Liczba głosów 2

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Żywienie

Czy pies może jeść chleb?

Czy psy mogą jeść chleb bez szkody dla zdrowia? Sprawdźmy, co uważają na ten temat eksperci do spraw żywienia zwierząt.

Zdrowie

Kto kogo zaraża?

O bakteriach, wirusach, grzybach i innych drobnoustrojach, którymi możemy się zarazić od psa… A także, które pies może złapać od nas

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres