Irish glen of Imaal terrier

Irish glen of Imaal terrier

DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca):
Grupa: 3 FCI (teriery), sekcja 1 (teriery duże i średniej wielkości)
Wrażenie ogólne: Irish glen of Imaal terrier to niski, krótkonogi pies o wydłużonej sylwetce i bezpretensjonalnym wyglądzie roboczego teriera. Ma sprawiać wrażenie najsilniejszego i najbardziej masywnego przy swojej wielkości
Wzrost: wysokość w kłębie nie więcej niż 35,5 cm
Waga: około 16 kg (większość „wystawowych” psów potrafi ważyć nawet ponad 20 kg)
Głowa: mózgoczaszka szeroka, stop wyraźny, kufa mocna, zwężająca się ku nosowi, silne szczęki i uzębienie
Oczy: okrągłe, ciemne, szeroko rozstawione
Uszy: małe, załamane i noszone w „płatek róży”
Tułów: masywny, mocno umięśniony, klatka piersiowa szeroka, żebra dobrze wysklepione. Zad trochę przebudowany. Typowe dla tego teriera są nieco krzywe przednie kończyny z łapami rozstawionymi na zewnątrz
Sierść: średniej długości, szorstka, z gęstym podszerstkiem. Lekko trymowana, ale nie wymodelowana
Umaszczenie: szaroniebieskie pręgowane w różnych odcieniach, płowe od pszenicznego do rudawego.

Irish glen of Imaal terrier – szczypta historii

Glen, podobnie jak i inne teriery ze Szmaragdowej Wyspy, to „pies bez historii”. Nie dlatego, że rasa ta pojawiła się niedawno, przeciwnie. Jednak tam, gdzie występowała, była czymś tak oczywistym, że nikt o niej nie pisał. Jedynym tropem jest wzmianka w księdze George Tuberville’a „The Noble Art of Venerie and Hunting” (1575) o myśliwskich psach z górzystego rejonu Wicklow, które „są długie, krępe i nadzwyczaj użyteczne”. Już wtedy wykorzystywane były do polowania na lisy i borsuki, ale też do tępienia gryzoni i walk psów. Pamiętać trzeba, że jeszcze do niedawna Irlandia była biednym krajem i tamtejsze psy musiały być niewybredne i zaradne, bo na posiłek, który dostawały od opiekuna, składało się trochę otrąb i kartofli, co najwyżej polanych mlekiem. Po raz pierwszy teriery te (jeszcze bez nazwy) pokazano na wystawie psów w Dublinie w 1876 roku, ale był to epizod jednorazowy, bez żadnych konsekwencji. Dopiero w roku 1933 powstał klub rasy i nastąpiło jej oficjalne uznanie. Poza tym nic się jednak nie zmieniło – irish glen of imaal terrier pozostał pracującym psem wiejskim, żyjącym w cieniu swoich bardziej efektownych kuzynów, w dodatku mało znanym poza granicami hrabstwa, z którego się wywodził. Tylko dwóch właścicieli, Paddy Brennan i Willie Kane, prowadziło udokumentowaną hodowlę tych zwierząt. W 1971 roku kilku entuzjastów ponownie powołało do życia klub, który  trzy lata później zorganizował pierwszą wystawę. Zgłoszono na nią 31 psów.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 0 / 5. Liczba głosów 0

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Parwowiroza
Zdrowie

Parwowiroza znów groźna

Wirus atakuje młode psiaki, zwykle w wieku od sześciu tygodni do pół roku, a także zwierzęta starsze, które straciły odporność

Szkolenie

Dobra relacja to nie dominacja

Pożądane zachowania można wypracować pozytywnymi wzmocnieniami. Nawet jeśli będzie to trwało nieco dłużej, da lepsze efekty.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres