Irish glen of Imaal terrier

Irish glen of Imaal terrier

DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca):
Grupa: 3 FCI (teriery), sekcja 1 (teriery duże i średniej wielkości)
Wrażenie ogólne: Irish glen of Imaal terrier to niski, krótkonogi pies o wydłużonej sylwetce i bezpretensjonalnym wyglądzie roboczego teriera. Ma sprawiać wrażenie najsilniejszego i najbardziej masywnego przy swojej wielkości
Wzrost: wysokość w kłębie nie więcej niż 35,5 cm
Waga: około 16 kg (większość „wystawowych” psów potrafi ważyć nawet ponad 20 kg)
Głowa: mózgoczaszka szeroka, stop wyraźny, kufa mocna, zwężająca się ku nosowi, silne szczęki i uzębienie
Oczy: okrągłe, ciemne, szeroko rozstawione
Uszy: małe, załamane i noszone w „płatek róży”
Tułów: masywny, mocno umięśniony, klatka piersiowa szeroka, żebra dobrze wysklepione. Zad trochę przebudowany. Typowe dla tego teriera są nieco krzywe przednie kończyny z łapami rozstawionymi na zewnątrz
Sierść: średniej długości, szorstka, z gęstym podszerstkiem. Lekko trymowana, ale nie wymodelowana
Umaszczenie: szaroniebieskie pręgowane w różnych odcieniach, płowe od pszenicznego do rudawego.

Irish glen of Imaal terrier – szczypta historii

Glen, podobnie jak i inne teriery ze Szmaragdowej Wyspy, to „pies bez historii”. Nie dlatego, że rasa ta pojawiła się niedawno, przeciwnie. Jednak tam, gdzie występowała, była czymś tak oczywistym, że nikt o niej nie pisał. Jedynym tropem jest wzmianka w księdze George Tuberville’a „The Noble Art of Venerie and Hunting” (1575) o myśliwskich psach z górzystego rejonu Wicklow, które „są długie, krępe i nadzwyczaj użyteczne”. Już wtedy wykorzystywane były do polowania na lisy i borsuki, ale też do tępienia gryzoni i walk psów. Pamiętać trzeba, że jeszcze do niedawna Irlandia była biednym krajem i tamtejsze psy musiały być niewybredne i zaradne, bo na posiłek, który dostawały od opiekuna, składało się trochę otrąb i kartofli, co najwyżej polanych mlekiem. Po raz pierwszy teriery te (jeszcze bez nazwy) pokazano na wystawie psów w Dublinie w 1876 roku, ale był to epizod jednorazowy, bez żadnych konsekwencji. Dopiero w roku 1933 powstał klub rasy i nastąpiło jej oficjalne uznanie. Poza tym nic się jednak nie zmieniło – irish glen of imaal terrier pozostał pracującym psem wiejskim, żyjącym w cieniu swoich bardziej efektownych kuzynów, w dodatku mało znanym poza granicami hrabstwa, z którego się wywodził. Tylko dwóch właścicieli, Paddy Brennan i Willie Kane, prowadziło udokumentowaną hodowlę tych zwierząt. W 1971 roku kilku entuzjastów ponownie powołało do życia klub, który  trzy lata później zorganizował pierwszą wystawę. Zgłoszono na nią 31 psów.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 0 / 5. Liczba głosów 0

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres