Tosa inu

Tosa inu

DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca)  
Grupa: 2 FCI (pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła), sekcja 2.1 (molosy w typie mastifa)
Wrażenie ogólne: tosa inu to duży pies o imponujących rozmiarach i krzepkiej budowie, z wiszącymi uszami, krótką sierścią, graniastą kufą i wiszącym, grubym u nasady ogonem
Wzrost: 60 cm (psy), 55 cm (suki)
Głowa: mózgoczaszka szeroka, z mocno zaznaczonym stopem, kufa średniej długości, nos duży, czarny, zgryz nożycowy
Oczy: raczej małe, barwy ciemnobrązowej, o pełnym godności wyrazie
Uszy: stosunkowo małe i cienkie, osadzone wysoko po bokach głowy, wiszące blisko policzków
Tułów: grzbiet mocny i prosty, kłąb wysoki, lędźwie szerokie i umięśnione, zad lekko wysklepiony
Ogon: gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, opuszczony sięga stawu skokowego
Szata: krótka, twarda i gęsta
Umaszczenie: czerwone, płowe, morelowe, czarne, pręgowane; dopuszczalne niewielkie białe znaczenia na piersi i łapach

Tosa inu – szczypta historii

Tosa inu wywodzi się z regionu Japonii zwanego niegdyś Tosa (dzisiejsze Kochi), na wyspie Sikoku. Rasę zwano też mastifem japońskim, japońskim psem bojowym albo sumo inu, czyli psem do walk sumo. W połowie XIX w., wraz z otwarciem tego kraju na świat, na wyspę zaczęły napływać rasy europejskie. Rodzimego bojowego psa japońskiego zaczęto krzyżować m.in. z buldogiem, mastifem, bernardynem i pointerem, dogiem i bulterierem. Na przełomie wieków walki psów w wielu miejscach utraciły rangę szlachetnego sportu i zapewne dlatego zostały w Japonii zakazane, a na właścicieli tych psów nałożono wysokie podatki. Pod koniec lat 20. XX w. został określony wzorzec tosy, a hodowle rozwijały się dynamicznie – na początku lat 30. w Japonii było około 5 tys. przedstawicieli tej rasy. Prawdziwy kataklizm na hodowle tos sprowadziła II wojna światowa. Ich przetrwanie zawdzięczamy powstałej w 1928 r. organizacji ochrony ras japońskich Nippo, która wybrała 12 najlepszych osobników i przeniosła je na północ kraju, do prefektury Aormi, gdzie bezpiecznie przeżyły wojnę i dały początek odradzającej się populacji. Przy udziale psów z Korei i Tajwanu oraz ocalałych osobników japońskich ujednolicono wygląd tos i doprowadzono je do poprzedniej świetności. Prawdopodobnie użyto przy tym także ras europejskich, np. doga de Bordeaux. Poza Japonią psy tej rasy hodowane są m.in. w USA, Meksyku, Kanadzie i niektórych krajach europejskich (np. w Polsce, Czechach, na Słowacji, w Holandii, Francji, Portugalii, Grecji, we Włoszech, w Rumunii, Rosji) oraz w Korei Pd. i na Tajwanie.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 5 / 5. Liczba głosów 1

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Szkolenie

Dobra relacja to nie dominacja

Pożądane zachowania można wypracować pozytywnymi wzmocnieniami. Nawet jeśli będzie to trwało nieco dłużej, da lepsze efekty.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres