Sznaucer miniaturowy

Sznaucer miniaturowy

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 2 FCI (pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy pasterskie), sekcja 1 (pinczery i sznaucery)
Wrażenie ogólne: sznaucer miniaturowy to niewielki, ale mocny, zwarty, grubokościsty pies o kwadratowej sylwetce
Wzrost: 30-35 cm
Waga: 4-8 kg
Głowa: mocna, długa, lekko zwężająca się w kierunku nosa. Guz potyliczny słabo zaznaczony. Obecność obfitych brwi sprawia, że stop wydaje się mocniej  zaznaczony, niż w rzeczywistości
Uszy: wysoko osadzone, widzące, w kształcie litery V
Tułów: sylwetka kwadratowa, klatka piersiowa głęboka, umiarkowanie szeroka. Grzbiet krótki, lekko spadzisty, kłąb wyraźnie zaznaczony
Szata: włos składa się z gęstego podszerstka i twardego, krótkiego, przylegającego włosa okrywowego. Na ciele, czole i uszach krótki, na łapach i głowie dłuższy, formujący charakterystyczną brodę i brwi
Umaszczenie: jednolicie czarne, pieprz i sól, czarno-srebrne, białe.

Sznaucer miniaturowy – szczypta historii

Sznaucery są potomkami najrozmaitszych pinczerów stajennych, znanych na terenie dzisiejszych Niemiec, Belgii i Holandii od kilku stuleci. Trzymano je dla tępienia gryzoni. Najmniejsze z nich nazywane były pinczerami małpimi i szczurzymy. Być może niewielki wzrost zawdzięczały kojarzeniom z angielskimi toy terrierami. Tworzenie rasy miało miejsce w końcu XIX wieku; wcześniej małe szorstkowłose pinczery wyglądały nader rozmaicie. Te z krótkimi pyskami dały początek bardzo dzisiaj nielicznym pinczerom małpim, pinczery o włosie jedwabistym wymarły całkowicie. Największe i funkcjonalnie zbudowane psy nazwano sznaucerami miniaturowymi, by podkreślić ich podobieństwo do najstarszej odmiany sznaucerów – średnich. Najważniejszym animatorem wszelkich działań, które doprowadziły do powstania sznaucerów miniaturowych, był niemiecki kynolog Johann Berta. Wystawowy debiut sznaucerów miał miejsce we Frankfurcie w roku 1906. Rasa dość szybko wzbudziła zainteresowanie i w okresie międzywojennym była już licznie hodowana w Niemczech. Warto dodać, że sznaucery występowały wówczas w rozmaitych umaszczeniach i dopiero w okresie powojennym za jedyne dopuszczalne uznano maści pieprz z solą i czarną. Sznaucery czarne dalej jednak płatały niespodzianki i w ich miotach pojawiały się szczenięta o innych umaszczeniach, kolejno więc uznana została maść czarno-srebrzysta (genetycznie jest to maść czarna podpalana rozjaśniona genem chinchilla), a całkiem niedawno także biała. W roku 1925 pierwsze sznaucery miniaturowe sprowadzone zostały do USA. Rozwój rasy poszedł tam nieco inną drogą – sznaucery zostały zaliczone do terierów. Z czasem nabrały zdecydowanie terierowatych linii i wyraźnie obfitszego włosa. Kiedy takie sznaucery sprowadzono ponownie do Europy, co na większą skalę nastąpiło w latach 80. zeszłego wieku, nie obeszło się bez dyskusji i konfliktów. Dzisiaj uznać już można, że pomieszanie typu amerykańskiego z tradycyjnym niemieckim wyszło sznaucerom miniaturowym zdecydowanie na dobre. W Polsce przed wojną nie hodowano miniatur, pojawiły się u nas dopiero w latach 60. XX wieku, sprowadzone z ówczesnej Czechosłowacji i NRD. Dzisiaj należą do najliczniej hodowanych ras.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 3 / 5. Liczba głosów 1

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Choroba lokomocyjna - Pies siedzący w samochodzie
Zdrowie

Choroba lokomocyjna u psa

Niestety, często zapominamy o trudnościach związanych z transportem psa, które powoduje choroba lokomocyjna.

Dlaczego pies je odchody
Zachowanie

Dlaczego pies je odchody?

Na czym polega koprofagia, jakie są jej rodzaje? Jak skutecznie oduczyć psa jedzenia odchodów?

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres