Sarplaninac

Sarplaninac

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca):
Grupa:
2 FCI (pinczery, molosy, sznaucery i szwajcarskie psy do zaganiania bydła); sekcja 2.2 (molosy typu górskiego)
Wzrost: pies ok. 62 cm (co najmniej 56 cm), suka ok. 58 cm (co najmniej 54 cm)
Waga: pies 35–45 kg, suka 30–40 kg
Głowa: mózgoczaszka szeroka, lekko wysklepiona, z wyraźną bruzdą czołową. Stop niewielki, kufa mocna, krótsza od mózgoczaszki. Linie profilu zbieżne, grzbiet nosa prosty
Oczy: kształtu migdała, niewielkie, w różnych odcieniach brązu
Uszy: wiszące, płasko przylegające do policzków
Tułów: dobrze wypełniony
Ogon: długi, szablasty, przy pobudzeniu wzniesiony ponad linię grzbietu
Sierść: na głowie, uszach i przednich krawędziach nóg krótka, na tułowiu dłuższa, tworzy kryzę, portki i pióra
Umaszczenie: sarplaninac to pies o jednolitym umaszczeniu, w różnych odcieniach szarości (najbardziej pożądane), płowoszarym, niemal czarnym oraz białym. Białe znaczenia są niepożądane, a łaty dyskwalifikują

Sarplaninac – szczypta historii

Pies pasterski z Szar Płaniny, zwany też sarplaninac, jest reprezentantem licznej grupy psów górskich, których przodkami były dogi tybetańskie. Do Europy dotarły one we wczesnym Średniowieczu razem z plemionami migrującymi z Azji Centralnej na zachód. W przypadku sarplaninaca było to najprawdopodobniej plemię Kumanów. Koczownicy osiedlali się na nowych terenach i zajmowali przede wszystkim hodowlą owiec i kóz, których pilnowały duże, śmiałe i ostre psy, zdolne poradzić sobie nawet z wilkami i niedźwiedziem. Z czasem, wskutek izolacji geograficznej i kojarzeń w pokrewieństwie, lokalne populacje psów zaczęły się nieco różnić. Opisywano je jako odrębne, choć bardzo podobne do siebie typy. Kynologia zainteresowała się nimi dopiero niedawno, a nadanie im statusu odrębnych ras było i jest w większości przypadków kwestią narodowych ambicji, a nie faktycznej odmienności. Tak też było w przypadku sarplaninaca, zarejestrowanego w roku 1939 w Jugosławii, wtedy jeszcze razem z bardzo do niego podobnym pasterskim psem ze Słowenii, dzisiaj noszącym nazwę owczarka z Krasu. Sarplaninac pochodzi natomiast z Macedonii i Serbii – oba kraje były wówczas częścią Jugosławii. Dzisiejsza nazwa rasy powstała od pasma górskiego Szar Płanina, obecnie rozdzielonego pomiędzy Serbię, Macedonię i Kosowo. W okresie powojennym pewną popularność przyniósł tym zwierzętom fakt, że trzymał je w swojej posiadłości długoletni przywódca Jugosławii – Josip Broz Tito. Poza krajami bałkańskimi i Czechami te psy pasterskie są mało znane, czemu trudno się dziwić, bo na czworonogi tego rodzaju nie ma w Europie Zachodniej zapotrzebowania. Z rzadka hodowane są we Francji, Belgii i Niemczech. Do Polski pierwszy egzemplarz, bardzo pięknego psa Grizzly od Pece, sprowadzono w 1993 roku i choć był on wielokrotnie i z powodzeniem wystawiany, nie przysporzył sarplaninacom nowych entuzjastów. W latach późniejszych pojawiło się jeszcze kilka osobników tej rasy, jednak do dzisiaj nie zaistniały w świadomości polskich kynologów i psiarzy. Prawdopodobnie dlatego, że są zbyt podobne do popularnych u nas owczarków kaukaskich.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zdrowie

Usunięcie kamienia nazębnego

Usunięcie kamienia nazębnego przypomina wielkie sprzątanie. Ale to nie zagwarantuje, że znów nie zrobi się kamień, jeśli nie nauczymy się dbać o zęby

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres