Rottweiler

Rottweiler

DOWÓD OSOBISTY (wg wzorca rasy):
Grupa: 2 FCI, sekcja 2 molosy, 2.1 dogowate
Wzrost: 61–68 cm (idealny: 65–66 cm) – pies, 56–63 cm (idealny: 60–61 cm) – suka
Waga: około 50 kg – pies, około 42 kg – suka
Głowa: czaszka średniej długości, szeroka między uszami. Czoło lekko wypukłe, stop dobrze zaznaczony. Kufa nie jest ani za krótka, ani za długa w stosunku do czaszki. Wargi czarne, dziąsła możliwie jak najciemniejsze. Szczęki szerokie i potężne. Łuki jarzmowe dobrze zaznaczone. Uzębienie mocne i kompletne (42 zęby). Oczy średniej wielkości, powinny być jak najciemniejsze. Uszy trójkątne, średniej wielkości, osadzone wysoko
Tułów: obszerna klatka piersiowa, lędźwie krótkie, zad zaokrąglony i szeroki
Ogon: obcięty krótko lub normalnej długości, nie powinien być załamany, zakręcony nad linię grzbietu ani skręcony na bok
Sierść: średniej długości, mocno przylegająca do ciała, gęsty podszerstek
Umaszczenie: rottweiler jest czarny podpalany z płowymi znaczeniami na kufie, policzkach, nad oczami, na łapach (w dolnej ich części), na piersi i w okolicy odbytu. Znaczenia te różnią się nieco u każdego psa. Podpalania powinny być intensywnie brązoworude. Nie mogą zlewać się z kolorem szaty.

Rottweiler – szczypta historii

Powszechnie rottweilery uważa się za jedną z najstarszych ras psów. Jej korzenie sięgają jeszcze czasów Cesarstwa Rzymskiego. Używano ich do pasienia i zaganiania bydła, towarzyszyły też legionom w wyprawach za Alpy. Miały wówczas za zadanie bronić obozów i pilnować bydła. Rzymianie odeszli, psy pozostały. W południowej Bawarii, w dolinie Neckaru doszło do wymieszania tych czworonogów z miejscowymi. Pełniły one te same funkcje – pilnowały dobytku, pasły i zaganiały bydło. W razie potrzeby zaprzęgano je do wózków, były bowiem wystarczająco silne, by poradzić sobie ze sporymi ciężarami.  W okolicach miasta Rottweil szczególnie upodobali je sobie rzeźnicy, więc zaczęto je nazywać psami rzeźnickimi z Rottweil, a w końcu rottweilerami. W początkach XX wieku zainteresowała się nimi oficjalnie kynologia, a także policja. Okazały się znakomitymi psami służbowymi. Zostały oficjalnie uznane w 191o roku. Charakter i cechy użytkowe szybko zjednały im grono gorących miłośników i stały się znane poza granicami Niemiec.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 5 / 5. Liczba głosów 1

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres