Pirenejski pies górski

Pirenejski pies górski

DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca)  
Grupa: 2 FCI (molosy), sekcja 2 (molosy typu górskiego)
Wrażenie ogólne: pirenejski pies górski jest imponujący, ale niepozbawiony elegancji, mimo przynależności do molosów nie jest ciężko zbudowany ani limfatyczny
Wzrost: 70–80 cm (pies), 65–75 cm (suka), z tolerancją 2 cm w górę i w dół
Waga: 55–70 kg
Głowa: niezbyt duża w stosunku do wielkości psa, czaszka trochę wysklepiona, zaokrąglona, stop niewielki, kufa krótsza od czaszki, szeroka, zwęża się ku nosowi
Oczy: kształtu migdała, trochę skośne, bursztynowobrązowe, o kontemplacyjnym wyrazie
Uszy: osadzone nisko (na wysokości oczu), małe, płasko wiszące
Kończyny: charakterystyczna cecha rasy to podwójne wilcze pazury, czyli w pełni rozwinięte dwa dodatkowe palce na tylnych kończynach, ich brak uznawany jest za bardzo poważną wadę, także przednie kończyny mogą mieć po dodatkowym, szóstym palcu
Ogon: długi, z haczykiem na końcu, w ruchu zakręcony nad grzbietem tak, że tworzy koło
Szata: obfita, dość długa, na szyi tworzy kryzę, a na udach wyraźne portki
Umaszczenie: czysto białe lub z niedużymi łatami szarymi, żółtymi albo pomarańczowymi, najczęściej na głowie i przy nasadzie ogona, rzadziej na tułowiu

Pirenejski pies górski – szczypta historii

Z 1407 roku pochodzi wzmianka o tym, że pirenejczyki stróżowały na zamku w Lourdes, a już w 1675 były psami królewskimi, trzymanymi w Wersalu i innych siedzibach władców Francji. To oczywiście sprawiło, że stały się bardzo poszukiwane przez największe rodziny magnackie. Jednak w XIX wieku ich liczebność znacznie spadła, gdyż po rewolucji arystokracja bardzo zubożała. Ale też w samych Pirenejach, gdzie broniły stad owiec przed atakiem niedźwiedzi i watah wilków psy te przestały być tak potrzebne jak dawniej, bo te drapieżniki zostały niemal całkiem wytępione. W 1907 roku kilku hodowców, kierowanych przez księcia de Bylandt, wybrało się na wyprawę w góry, gdzie udało im się kupić kilkanaście typowych pirenejczyków. Założyli oni Club du Chien des Pyrenées; niezależnie, w tym samym roku, powstał klub w Lourdes. Duże straty w hodowli rasy spowodowała pierwsza, a potem druga wojna światowa; o przyszłości pirenejskich psów górskich zadecydowała nie ich ojczyzna, ale Wielka Brytania i USA. Do dziś są one w tych krajach liczniejsze niż we Francji.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Szkolenie

Nauka chodzenia przy nodze

Ćwiczenie wygląda może mało efektownie: pies idzie sobie obok opiekuna, i już. Ale to nie takie proste.

Zdrowie

Endoskopia u psa

Endoskopia umożliwia zbadanie wnętrza organizmu bez konieczności przeprowadzania skomplikowanej operacji.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres