Pirenejski pies górski

Pirenejski pies górski

DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca)  
Grupa: 2 FCI (molosy), sekcja 2 (molosy typu górskiego)
Wrażenie ogólne: pirenejski pies górski jest imponujący, ale niepozbawiony elegancji, mimo przynależności do molosów nie jest ciężko zbudowany ani limfatyczny
Wzrost: 70–80 cm (pies), 65–75 cm (suka), z tolerancją 2 cm w górę i w dół
Waga: 55–70 kg
Głowa: niezbyt duża w stosunku do wielkości psa, czaszka trochę wysklepiona, zaokrąglona, stop niewielki, kufa krótsza od czaszki, szeroka, zwęża się ku nosowi
Oczy: kształtu migdała, trochę skośne, bursztynowobrązowe, o kontemplacyjnym wyrazie
Uszy: osadzone nisko (na wysokości oczu), małe, płasko wiszące
Kończyny: charakterystyczna cecha rasy to podwójne wilcze pazury, czyli w pełni rozwinięte dwa dodatkowe palce na tylnych kończynach, ich brak uznawany jest za bardzo poważną wadę, także przednie kończyny mogą mieć po dodatkowym, szóstym palcu
Ogon: długi, z haczykiem na końcu, w ruchu zakręcony nad grzbietem tak, że tworzy koło
Szata: obfita, dość długa, na szyi tworzy kryzę, a na udach wyraźne portki
Umaszczenie: czysto białe lub z niedużymi łatami szarymi, żółtymi albo pomarańczowymi, najczęściej na głowie i przy nasadzie ogona, rzadziej na tułowiu

Pirenejski pies górski – szczypta historii

Z 1407 roku pochodzi wzmianka o tym, że pirenejczyki stróżowały na zamku w Lourdes, a już w 1675 były psami królewskimi, trzymanymi w Wersalu i innych siedzibach władców Francji. To oczywiście sprawiło, że stały się bardzo poszukiwane przez największe rodziny magnackie. Jednak w XIX wieku ich liczebność znacznie spadła, gdyż po rewolucji arystokracja bardzo zubożała. Ale też w samych Pirenejach, gdzie broniły stad owiec przed atakiem niedźwiedzi i watah wilków psy te przestały być tak potrzebne jak dawniej, bo te drapieżniki zostały niemal całkiem wytępione. W 1907 roku kilku hodowców, kierowanych przez księcia de Bylandt, wybrało się na wyprawę w góry, gdzie udało im się kupić kilkanaście typowych pirenejczyków. Założyli oni Club du Chien des Pyrenées; niezależnie, w tym samym roku, powstał klub w Lourdes. Duże straty w hodowli rasy spowodowała pierwsza, a potem druga wojna światowa; o przyszłości pirenejskich psów górskich zadecydowała nie ich ojczyzna, ale Wielka Brytania i USA. Do dziś są one w tych krajach liczniejsze niż we Francji.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 0 / 5. Liczba głosów 0

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Ciekawostki

Umowa, która chroni

Warto być przezornym i zapewnić sobie narzędzia prawne, gdy dokonujemy różnych transakcji, z zakupem wymarzonego zwierzęcia włącznie.

Szkolenie

Dobra relacja to nie dominacja

Pożądane zachowania można wypracować pozytywnymi wzmocnieniami. Nawet jeśli będzie to trwało nieco dłużej, da lepsze efekty.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres