Owczarek środkowoazjatycki

Owczarek środkowoazjatycki

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 2 FCI: pinczery, sznaucery i molosy
Sekcja: psy górskie
Wzrost: co najmniej 65 cm (pies), 62 cm (suka)
Głowa: masywna, o szerokiej mózgoczaszce. Kufa graniasta, stop lekko zaznaczony
Oczy: ciemne, okrągłe, szeroko rozstawione
Uszy: małe, nisko osadzone
Tułów: masywny, dobrze umięśniony, długość trochę większa od wysokości w kłębie, dobrze wysklepione żebra, zas ustawiony niemal poziomo
Ogon: wysoko osadzony, na ogół cięty
Szata: sierść prosta i twarda, z gęstym podszerstkiem. Rozróżnia się dwa typu owłosienia – krótkie (3 do 5 cm) i dłuższe (7 do 8 cm)
Umaszczenie: białe, czarne, szare, piaskowe, rude, bure, pręgowane i łaciate

Owczarek środkowoazjatycki – szczypta historii

Owczarek środkowoazjatycki to jedna ze starszych ras psów. Powstała i rozwijała się przez wieki w sposób naturalny, bez większego udziału człowieka. Zgodnie z prawami przyrody, w której przeżywa tylko osobnik najsilniejszy i najlepiej przystosowany. Za przodka azjaty i kilku innych ras o zbliżonym pokroju uważa się doga tybetańskiego. Ze względu na rozległy obszar występowania – od Pamiru po niziny nadkaspijskie i os Afganistanu po Kazachstan – w obrębie rasy wyróżnić można wiele lokalnych typów, niekiedy pośrednich pomiędzy azjatą a owczarkiem kaukaskim. Dopiero niedawno ujednolicono rasę w wyniku celowej hodowli. A ta zaczęła się po rewolucji październikowej, w latach 20. ubiegłego wieku. Hodowla psów służbowych stała się wówczas jednym z zadań sowieckiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Pierwszy ośrodek hodowlany powstał w 1928 roku w Aszchabadzie – miejscowe psy nazywano wówczas “stepniakami”. Obecna nazwa, zaproponowana przez wybitnego kynologa radzieckiego A.P. Mazowiera, przyjęta została dopiero po II wojnie światowej, gdy wiodącym ośrodkiem hodowlanym stał się turkmeński sowchoz Samsonowo. Azjaty trzymano tam do pilnowania ogromnych stad owiec karakułowych. W 1955 roku było tam 190 psów. Z Samsonowa pochodzą pierwsze opisy rasy w naturalnych warunkach opublikowane w fascynującej książeczce pierwszego cywilnego odkrywcy rasy – A. Łabuńskiego z Charkowa.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zachowanie

Życie po stracie

Utrata czworonożnego przyjaciela jest przeżyciem niepowtarzalnym i jedynym w swoim rodzaju.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres