Mastino napoletano

Mastino napoletano

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa:
2 FCI (molosy)
Wzrost: 65-75 cm (pies), 60-68 cm (suka)
Waga: 60-70 kg, a nawet więcej (pies), 50-60 kg (suka)
Głowa: duża, krótka i masywna z luźną, pomarszczoną skórą; czaszka szeroka na wysokości łuków jarzmowych, stop zaznaczony
Uszy: małe trójkątne, przylegające
Oczy: u mastino napoletano są szeroko rozstawione, gałki oczne głęboko osadzone. Tęczówki ciemniejsze od koloru szaty (tylko u psów o umaszczeniu błękitnym oczy mogą być rozjaśnione)
Wargi: mięsiste, grube i luźne
Szczęki: mocne, dobrze rozwinięte, zgryz nożycowy
Tułów: masywny, przysadzisty
Klatka piersiowa: szeroka i głęboka, umięśniona
Ogon: szeroki i gruby u nasady, zwęża się lekko ku końcowi, sięga stawu skokowego; przycinany w 1/3 długości
Sierść: krótka i delikatna
Umaszczenie: czarne, szare, płowe, pręgowane (wszystkich odcieni).

Mastino napoletano – szczypta historii

Mastino napoletano był od wieków powszechny w środkowych Włoszech, na terenie całej Kampanii. Najczęściej mieszkał na dużych farmach, gdzie służył do pilnowania. Pochodzi od rzymskich molosów, które prawdopodobnie przybyły z Azji (Sumeru i Mezopotamii) najpierw do Grecji wraz z Aleksandrem Macedońskim. Nie można wykluczyć, że w Rzymie krzyżowano je z lokalnymi rasami odziedziczonymi po etruskich i italskich przodkach. Unieśmiertelnił je Columella, rzymski agronom z I wieku naszej ery, w swoim dziele z zakresu rolnictwa i hodowli zatytułowanym “De re rustica”. Wspomniał w nim o imponującej głowie przodków późniejszego mastina napoletana (tak charakterystycznej dla jego sylwetki). Przeciwstawił psy o maści ciemnej, przeznaczone do pilnowania nocą domów, tym o sierści jasnej, pomocnym przy wypasie bydła. Rasa długo pozostawała niezauważona w swym rodzinnym kraju. Włoski Kennel Club, założony w 1882 roku, interesował się głównie psami myśliwskimi. O mastinie wspominali nieliczni autorzy. Jeden z nich, Enrico Tecce, w 1897 roku przedstawił tego psa jako nieodłącznego towarzysza czṕmlw neapolitańskiej mafii – camorry. Ale w rzeczywistości mastino nie był wyłącznie stróżem bandytów; świadczą o tym lokalne nazwy, które nosił: psa górskiego, pasterza kóz lub psa notariusza. Jeden okaz tej rasy został pokazany na wystawie w Mediolanie w 1914 roku, ale potem długie lata nie było słychać o mastifie z Neapolu. Aż do roku 1946. Wtedy to w mieście u stop Wezuwiusza podczas konkursu psich piękności zaprezentowano osiem mastifów z tego rejonu, co pozwoliło przedstawić go światu.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Żywienie

Jak odchudzić psa z nadwagą?

Ile powinien jeść pies i jak go odchudzić, jeśli za dużo waży. Kiedy można mówić, że pies ma nadwagę?

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres