Mastino napoletano

Mastino napoletano

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa:
2 FCI (molosy)
Wzrost: 65-75 cm (pies), 60-68 cm (suka)
Waga: 60-70 kg, a nawet więcej (pies), 50-60 kg (suka)
Głowa: duża, krótka i masywna z luźną, pomarszczoną skórą; czaszka szeroka na wysokości łuków jarzmowych, stop zaznaczony
Uszy: małe trójkątne, przylegające
Oczy: u mastino napoletano są szeroko rozstawione, gałki oczne głęboko osadzone. Tęczówki ciemniejsze od koloru szaty (tylko u psów o umaszczeniu błękitnym oczy mogą być rozjaśnione)
Wargi: mięsiste, grube i luźne
Szczęki: mocne, dobrze rozwinięte, zgryz nożycowy
Tułów: masywny, przysadzisty
Klatka piersiowa: szeroka i głęboka, umięśniona
Ogon: szeroki i gruby u nasady, zwęża się lekko ku końcowi, sięga stawu skokowego; przycinany w 1/3 długości
Sierść: krótka i delikatna
Umaszczenie: czarne, szare, płowe, pręgowane (wszystkich odcieni).

Mastino napoletano – szczypta historii

Mastino napoletano był od wieków powszechny w środkowych Włoszech, na terenie całej Kampanii. Najczęściej mieszkał na dużych farmach, gdzie służył do pilnowania. Pochodzi od rzymskich molosów, które prawdopodobnie przybyły z Azji (Sumeru i Mezopotamii) najpierw do Grecji wraz z Aleksandrem Macedońskim. Nie można wykluczyć, że w Rzymie krzyżowano je z lokalnymi rasami odziedziczonymi po etruskich i italskich przodkach. Unieśmiertelnił je Columella, rzymski agronom z I wieku naszej ery, w swoim dziele z zakresu rolnictwa i hodowli zatytułowanym “De re rustica”. Wspomniał w nim o imponującej głowie przodków późniejszego mastina napoletana (tak charakterystycznej dla jego sylwetki). Przeciwstawił psy o maści ciemnej, przeznaczone do pilnowania nocą domów, tym o sierści jasnej, pomocnym przy wypasie bydła. Rasa długo pozostawała niezauważona w swym rodzinnym kraju. Włoski Kennel Club, założony w 1882 roku, interesował się głównie psami myśliwskimi. O mastinie wspominali nieliczni autorzy. Jeden z nich, Enrico Tecce, w 1897 roku przedstawił tego psa jako nieodłącznego towarzysza czṕmlw neapolitańskiej mafii – camorry. Ale w rzeczywistości mastino nie był wyłącznie stróżem bandytów; świadczą o tym lokalne nazwy, które nosił: psa górskiego, pasterza kóz lub psa notariusza. Jeden okaz tej rasy został pokazany na wystawie w Mediolanie w 1914 roku, ale potem długie lata nie było słychać o mastifie z Neapolu. Aż do roku 1946. Wtedy to w mieście u stop Wezuwiusza podczas konkursu psich piękności zaprezentowano osiem mastifów z tego rejonu, co pozwoliło przedstawić go światu.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 0 / 5. Liczba głosów 0

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Leave a Reply

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Ciekawostki

13 przesądów o psach

Przesądy są tak silnie zakorzenione w każdej kulturze, że nawet osoba, która uważa się za światłą i nieprzesądną, odruchowo wzdryga się, gdy czarny kot przebiega jej przez drogę

Czego nie może jeść pies
Zdrowie

Czego nie może jeść pies? Lista produktów

Czy pies może jeść orzechy, czekoladę albo surowe mięso? Przeczytaj więcej o produktach zakazanych dla czworonogów. Jakie są objawy zatrucia? Kliknij i zobacz.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres