Mastif hiszpański

Mastif hiszpański

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 2 FCI (pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy pasterskie), sekcja 2.2 (molosy typu górskiego)
Wrażenie ogólne: mastif hiszpański to pies wielkich rozmiarów, prostokątnego formatu, bardzo mocny, o masywnym ciężkim kośćcu. Ważne, aby był harmonijny i sprawny
Wielkość: pies co najmniej 77 cm, suka co najmniej 72 cm. Pożądane znaczne przekroczenie tych wymiarów. Wzorzec nie podaje górnej granicy wzrostu. Waga około 100 kg i powyżej nie należy do rzadkości
Głowa: duża, mocna i kanciasta. Stop słabo zaznaczony, kufa głęboka, w żadnym rasie nie zaostrzona, bardzo obfite i grube fafle
Oczy: małe, kształtu migdała, ciemnoorzechowe, głęboko osadzone. Dolna powieka trochę obwisła, odsłaniająca częściowo spojówkę, co nie jest wadą
Uszy: wiszące, trójkątnego kształtu i średniej wielkości, osadzone powyżej linii oka. Nie powinny zbyt blisko przylegać do głowy
Tułów: prostokątny i bardzo masywny. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, żebra dobrze zaokrąglone, brzuch prawie nie podciągnięty
Szata: przylegająca, gęsta, średniej długości. Najkrótsza na głowie i uszach, najdłuższa na ogonie
Umaszczenie: bez znaczenia, o ile tylko nos i wargi są czarne; najczęściej płowe, wilczaste i pręgowane, także łaciate
Skóra: charakterystyczna cecha rasy: gruba, luźna, na szyi tworzy bardzo obfite, wiszące podgardle
Ogon: długi, nisko noszony, może być na końcu wygięty. Nigdy nie podnoszony powyżej grzbietu

Mastif hiszpański – szczypta historii

Psy pasterskie z Półwyspu Iberyjskiego są najprawdopodobniej potomkami walecznych molosów, które na te tereny dostały się w czasach rzymskich. W Hiszpanii z czasów Cesarstwa Rzymskiego na wielką skalę hodowano owce i bydło. Już Wergiliusz (I wiek p.n.e.) i Pliniusz (I wiek n.e.) wspominają o mastifie iberyjskim, strzegącym stad przed drapieżnikami i rabusiami. Wzmianki w średniowiecznej literaturze i ludowych tekstach hiszpańskich nie pozostawiają wątpliwości co do występowania takich psów, najliczniej spotykanych w Kastylii i Estremadurze. Hodowla owiec była tam przez stulecia wysoce zorganizowaną gałęzią gospodarki. Przepędzanym dwa razy w roku na znaczne odległości ogromnym stadom merynosów towarzyszyły małe kudłate owczarki i potężne mastify. Trasa wędrówki pomiędzy letnimi i zimowymi pastwiskami liczyła nawet pięćset kilometrów. Ówczesne mastify z pewnością były mniejsze i lżejsze od dzisiejszych, zwłaszcza że wykorzystywano je także jako psy do polowania. Z roku 1740 pochodzi całkiem już dokładny opis rasy, według którego mastif hiszpański powinien być psem dużym i mocnym, o dużej głowie, wiszących faflach i donośnym, przerażającym głosie. Cechą charakterystyczną były dodatkowe palce.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 3 / 5. Liczba głosów 1

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres