Duży szwajcarski pies pasterski

Duży szwajcarski pies pasterski

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 2 FCI (pinczery, sznaucery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie), sekcja 3 (szwajcarskie psy pasterskie)
Wrażenie ogólne: duży szwajcarski pies pasterski to mocny pies o masywnym kośćcu, dobrze umięśniony
Wielkość: 65-72 cm (pies), 60-68 cm (suka)
Głowa: masywna; mózgoczaszka szeroka i płaska, stop ledwie zaznaczony, kufa mocna i kanciasta
Oczy: kształtu migdała, barwy od orzechowej do kasztanowej
Uszy: trójkątne, wysoko osadzone, wiszące i przylegające do policzków
Tułów: dobrze umięśniony, trochę dłuższy niż wysokość w kłębie, klatka piersiowa szeroka i głęboka, raczej zaokrąglona niż płaska, z wyraźnym przedpiersiem
Ogon: długi, wiszący, w ruchu podniesiony, ale nie zakręcony nad grzbietem
Szata: krótka, gęsta, z gęstym podszerskiem, który powinien być szary, a najlepiej czarny
Umaszczenie: czarne z symetrycznym podpalaniem i białymi znaczeniami w następujących miejscach: biała kufa i strzałka na głowie, na spodzie szyi i klatce piersiowej, na łapach i na końcu ogona. Biała łata na szyi lub biały kołnierz tolerowane

Duży szwajcarski pies pasterski – szczypta historii

O tym, jak powstały rasy psów pastersko-zaganiających, wiemy niewiele. Zapewne są one potomkami molosów, które towarzyszyły rzymskim legionom w wyprawach do Galii Zaalpejskiej, i bliżej nieznanych lokalnych psów pasterskich, żyjących na terenie obecnej Szwajcarii już w epoce brązu. Z czasem w odizolowanych od siebie dolinach górskich rozwinęły się lokalne odmiany psów wykorzystywanych do pilnowania bydła, zagród i ciągnięcia wózków, na których chłopi wozili mleko i sery. Popularne stały się w XIX w. wśród handlarzy i domokrążców i dopiero z tego okresu pochodzą pierwsze wzmianki o nich. Jak pisze Hans Raeber w “Encyklopedii psów rasowych”, los psów pociągowych nie był lekki, toteż już wtedy władze lokalne ustanawiały przepisy regulujące ich wykorzystywanie. Choć brzmi to szokująco, jeszcze w XX w. szwajcarskim chłopom zdarzało się te psy tuczyć… i zjadać.
Jak pisze profesor Heim: “Na wystawie w Langenthal we wrześniu 1908 roku pan Schertenleib (…) wraz z berneńczykami wyprowadził po raz pierwszy na ring dużego psa szwajcarskiego. Zobaczył go w Schoenentannen i kupił jako niespotykanie silnego, lecz przypadkiem krótkowłosego berneńczyka, a teraz chciał zobaczyć, co powie na to sędzia”. Założycielkami dzisiejszej rasy stały się znalezione gdzieś przez Schertenleiba: Anni i Flora, ale jeszcze do 1936 r. do księgi rodowodowej wpisano najrozmaitsze znajdy, byle krótkowłose i czarne podpalane. Po II wojnie światowej populacja była tak mała, że w roku 1956 oficjalnie dokonano kojarzenia z berneńczykiem, a większość psów z tej krzyżówki wykorzystana została w dalszej hodowli, co przyczyniło się między innymi do wyraźnej poprawy umaszczenia.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Ciekawostki

Aktywne inaczej. Stereotypy ras psów

Obiegowe opinie o rasach zwykle „szufladkują” poszczególne psy  i przyczyniają się do powstawania stereotypów. I tak do policji nadają się tylko owczarki, do terapii labradory,

Kiedy uśpić psa
Zdrowie

Nie przekraczać progu bólu

Jeśli zwierzę jest ciężko chore, chcielibyśmy, by odeszło godnie, by nie czuło przy tym ogromnego bólu

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres