Dog niemiecki

Dog niemiecki

DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 2 FCI (pinczery, molosy i szwajcarskie psy pasterskie), sekcja 2.1 (molosowate)
Wrażenie ogólne: dog niemiecki to bardzo duży pies, atletyczny, harmonijny, szlachetnie i elegancko zbudowany
Wzrost: min. 80 cm (pies), min. 72 cm (suka)
Waga: 65–90 kg (pies), 50–75 kg (suka)
Głowa: duża, wydłużona, wyrazista i subtelnie wyrzeźbiona, kufa tej samej długości co mózgoczaszka, nos duży, kufa głęboka, szczęki mocne, szerokie
Oczy: ciemne, migdałowe, średniej wielkości, u arlekinów dopuszczalne są oczy porcelanowe lub różnobarwne
Uszy: z natury wiszące, wysoko osadzone, średniej wielkości. Przednie krawędzie przylegają do policzków
Tułów: krótki i sprężysty, grzbiet prosty, nieznacznie opada ku tyłowi, mocny i szeroki, klatka piersiowa głęboka, dobrze wysklepiona, ogon wysoko osadzony, szeroki u nasady, długi
Szata: włos bardzo krótki, gęsty, gładko i równo przylegający, z połyskiem
Umaszczenie: żółte, pręgowane, arlekin (białe w czarne poszarpane łatki), czarne, płaszczowe (czarne z białymi znaczeniami), błękitne

Dog niemiecki – szczypta historii

Bezpośrednim przodkiem doga był pies zwany „bullenbeisserem”, w dawnych wiekach służący do polowań na dziki. Sforę takich psów utrzymywano podobno na dworze heskim do 1866 roku. Były to dosyć duże, silne zwierzęta maści żółtej, o ciętych uszach. Prawdopodobnie skojarzono je z większymi, bardziej wysokonożnymi psami z Anglii. W Europie nazywano je: dog duński, ulmski czy angielski. Nazwa dog niemiecki po raz pierwszy została użyta w 1876 roku. Ale na zorganizowanej w tym samym roku wystawie psów w Hamburgu zgłoszone były jeszcze dogi ulmskie i dogi duńskie, zresztą w nomenklaturze angielskiej i francuskiej do dziś doga niemieckiego nazywa się wielkim duńczykiem (great dane). Pierwszy wzorzec rasy został napisany w Niemczech w 1880 roku, a w 1888 powstał niemiecki klub rasy. Do popularyzacji dogów przyczynił się w dużej mierze kanclerz Niemiec Otto von Bismarck. Jego pies o imieniu Tyras zyskał wielką sławę, gdy bez pardonu powalił na ziemię dyplomatę rosyjskiego, nadmiernie wymachującego rękami podczas audiencji u kanclerza. Tyras nie był jedynym dogiem Żelaznego Kanclerza, który pozostał wierny rasie do końca życia. Jeszcze przed I wojną światową dogi niemieckie zyskały sporą popularność w Europie i tak jest do dziś.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 0 / 5. Liczba głosów 0

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Choroba lokomocyjna - Pies siedzący w samochodzie
Zdrowie

Choroba lokomocyjna u psa

Niestety, często zapominamy o trudnościach związanych z transportem psa, które powoduje choroba lokomocyjna.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres