Mastif tybetański

Mastif tybetański

Mastif tybetański to wierny pies stróżujący. Ma dużą potrzebę przebywania blisko swojego opiekuna, ale nie lubi mu się narzucać. To indywidualista, który podobnie jak koty chodzi własnymi ścieżkami. Silny temperament mastifa odzwierciedla jego potężna i monumentalna postura. Chcesz wiedzieć, dla kogo mastif tybetański będzie idealnym psem? Poznaj szczegółowy opis rasy.

Mastif tybetański – charakterystyka rasy

FCIgrupa II, sekcja 2, nr wzorca 230
wysokość w kłębiesamica 61-70 cm, samiec 66-76 cm
masa ciałasamica 34-54 kg, samiec 45-73 kg
typ sierścidługi włos okrywowy i gęsty podszerstek
umaszczenieczarny, podpalany, brązowy, szary podpalany
długość życia12-15 lat
charakteruparty, spokojny, opiekuńczy
ciekawostkiWierzono niegdyś, że podpalane znaczenia nad oczami psa tej rasy są dodatkową parą oczu, która strzeże domowników przed zagrożeniem, gdy pies wypoczywa.
zaletyjest bardzo oddany rodzinie, z którą mieszka
wadyma silny temperament, który nie zawsze łatwo da się okiełznać, potrzebuje doświadczonego opiekuna, jest indywidualistą

Jak wygląda mastif tybetański?

To potężny i masywny pies z dużą głową, silną szyją i mocnymi kończynami. Ma długi, zakręcony nad zadem ogon, średniej wielkości brązowe oczy i opadające uszy w kształcie serca. Porusza się godnie i dumnie. Jego sierść jest podwójna – oprócz włosów okrywowych ma też gęsty podszerstek, który skutecznie chroni go przed zimnem, wiatrem i deszczem.

Mastif tybetański – charakter i usposobienie

To spokojny, inteligentny i zrównoważony czworonóg. Przywiązuje się do swojej rodziny i pilnie strzeże wszystkich domowników, ale rzadko okazuje swoje uczucia opiekunowi i reszcie rodziny. Nie lubi zmian, jest nieufny w stosunku do obcych, a w nowych sytuacjach zachowuje dużą czujność i ostrożność.

Trudno rozszyfrować jego intencje i aktualne samopoczucie. Pupil prawie wszystkie emocje chowa głęboko w sobie, co niektórym opiekunom może nieco utrudniać pracę z czworonogiem.

Mastif tybetański zdecydowanie nie jest psem dla niedoświadczonych lub niekonsekwentnych opiekunów. Potrzebuje stanowczego mentora, któremu niestraszny będzie jego silny temperament.

Mastif tybetański – szczypta historii

Najwcześniejsze wzmianki o wyjątkowo dużych psach z Tybetu pochodzą z roku 1121 p.n.e. O psach wielkości osła ze Środkowej Azji wspominał Marco Polo, choć jego zapiski nie są do końca wiarygodne ani dokładne. Niemniej wyłaniający się z nich wizerunek czworonoga funkcjonował w powszechnej wyobraźni do XVIII wieku, kiedy w Indiach zaczęli osiedlać się Anglicy. Wówczas okazało się, że psy owszem są wielkości osła, tyle że tybetańskiego, który jest wyjątkowo mały. Pierwsze mastify tybetańskie w Europie pojawiły się w 1830 roku. Były prezentem od wicekróla Indii dla królowej Wiktorii. Dalszy los tych czworonogów nie jest znany.

Pierwszy europejski miot przyszedł na świat w berlińskim ZOO w roku 1895, ale i tym razem hodowla nie miała dalszego ciągu. Kolejny sławny import to przywieziony w roku 1904 pies Lhassa. Po osiemnastu latach życia został wystawiony jako eksponat w Muzeum historii naturalnej. Możemy go tam oglądać do dziś. Rozwój rasy przerwała II wojna światowa, a następujące po niej przemiany polityczne skutecznie uniemożliwiły import psów z Tybetu. W latach 50., po inwazji Chin na Nepal, wiele mastifów wyginęło. Pierwszy miot w USA urodził się w 1975 roku po parze rodziców sprowadzonych z Nepalu.

Od 1979 roku sporadycznie pojawiały się mioty w Europie – najpierw w Holandii, a później w Niemczech, Szwajcarii, Szwecji i Francji. Oficjalny wzorzec rasy powstał w 1982 roku. Zmieniono go osiem lat później. Wówczas sprowadzono pierwsze psy tej rasy do Polski.

Dla kogo mastif tybetański?

To raczej nie jest rasa dla osoby, która nigdy wcześniej nie miała okazji wychowywać psa. Mastif tybetański potrzebuje opiekuna, który nie pozwoli sobie wejść na głowę – będzie konsekwentny i stanowczy i nie będzie pupilowi pobłażał, jednocześnie troszcząc się o ich relację.

Mastif tybetański w domu i bloku

Nie jest to najlepsza rasa psa do małego mieszkania w bloku. Jego duże rozmiary i niezależność sprawiają, że może mu być trudno znaleźć swój własny kąt, w którym nikt nie będzie mu przeszkadzał. O wiele lepiej będzie czuł się w domu z ogrodem, do którego będzie miał stały dostęp.

Mastif nie powinien jednak mieszkać wyłącznie na zewnątrz. Zaleca się, by pies miał stały kontakt z opiekunem i wszystkimi domownikami. Najlepszym rozwiązaniem jest wypuszczanie go na większość dnia do ogrodu i zabieranie wieczorem do domu. Oczywiście w tym czasie należy również zabrać psa na przynajmniej  jeden spacer poza Twoją posesję.

Mastif tybetański sam w domu

Mastif tybetański lubi spokój, dlatego nie przeszkadza mu, gdy zostaje sam przez kilka godzin. W tym czasie odpoczywa, ale jednocześnie pozostaje czujny, bo cały czas pilnie strzeże domu i całej posesji. Najlepiej czuje się, gdy w zasięgu wzroku ma wszystkich domowników. Łatwiej jest mu wtedy sprawować nad nimi opiekę. Nie ma tendencji do niszczenia rzeczy – ten pies dobrze sobie radzi sam w domu.

Mastif tybetański a szczekanie

Czworonóg czasem traktuje pracę stróża zbyt poważnie, co może się wiązać z nadmierną wokalizacją. Mastify szczekają donośnie, by w ten sposób odstraszyć potencjalnego intruza. Dla jednych opiekunów to duża zaleta, bo jego szczekanie działa lepiej niż niejeden profesjonalny alarm, ale dla innych może to być prawdziwa zmora. Decydując się na mastifa tybetańskiego, musisz wiedzieć, że to raczej nie jest cicha rasa. Poprzez treningi można pracować nad zmniejszeniem częstotliwości wokalizacji, ale nie da się całkowicie oduczyć psa szczekania.

Mastif tybetański a dzieci

Mastif nie jest idealnym psem dla małego dziecka. Nie powinien przebywać z małymi dziećmi bez nadzoru osób dorosłych. Lepiej dogaduje się ze starszymi pociechami, które wiedzą, jak należy traktować czworonoga i kiedy trzeba się wycofać, bo pies nie ma już ochoty na interakcję. Mastify tybetańskie wysyłają sygnały, które mają mówić „zostaw mnie, to mi się nie podoba” lub „chcę już zostać sam”, ale nie każde dziecko zrozumie, że właśnie to pies próbuje im przekazać. Dlatego najlepiej, by czworonóg trafił do domu, w którym wszyscy domownicy mają już doświadczenie w obchodzeniu się ze zwierzętami.

Mastif tybetański a inne psy

Mastif tybetański najlepiej czuje się w swoim towarzystwie. To typowy samotnik, który jest w stanie dogadać się z innymi psami pod warunkiem, że był prawidłowo socjalizowany ze zwierzętami w wieku szczenięcym. Może jednak mieszkać pod jednym dachem z innym spokojnym psem.

Mastif tybetański a koty

Pies dogada się kotami, jeśli w wieku szczenięcym miał szansę się z nimi socjalizować. Wymarzoną sytuacją jest wówczas wprowadzenie mastifa do domu, w którym kot już mieszka. Wówczas czworonóg nierzadko traktuje mruczka jak członka swojego stada – opiekuje się nim i o niego troszczy.

Musisz jednak wiedzieć, że nie każdy kot spodoba się mastifowi. Te, które się narzucają i naprzykrzają, mogą go po prostu denerwować. O wiele lepiej dogada się ze spokojnym kocim seniorem, który harce ma już za sobą i najbardziej jest zainteresowany leniuchowaniem.

Podstawowe potrzeby fizjologiczne i behawioralne mastifa tybetańskiego

Mastif nie ma dużej potrzeby aktywności fizycznej. Oczywiście musi wychodzić na spacery 3-5 razy w ciągu dnia, ale o wiele bardziej woli węszyć i tropić, niż biegać za piłką.

Czworonóg ceni sobie spokojne życie w domowym zaciszu. Odpoczywa i bawi się raczej sam. To zawsze on decyduje, kiedy i jak długo ma ochotę na pieszczoty z opiekunem.

Mastif tybetański a alergia na psy

Ta rasa nie sprawdzi się w domu, w którym jeden z domowników ma objawy alergii na psa.

Wychowanie mastifa tybetańskiego

Nauka komend i trening z mastifem tybetańskim

Psy tej rasy z natury mają silne temperamenty, nad którymi nie każdy jest w stanie zapanować, dlatego potrzebują pozytywnego szkolenia już od pierwszego dnia pobytu w Twoim domu.

Ustal ze wszystkimi domownikami, co psu będzie wolno, a czego kategorycznie nie. Dzięki temu, że wszyscy będziecie znali zasady, łatwiej Wam będzie pokierować pupilem, by ten nie robił rzeczy, których nie powinien. Mastif jest inteligentny i na pewno wykorzystałby sytuacje, w których dostaje sprzeczne informacje od dwóch domowników.

Mastif dzięki Twojej pracy jest w stanie przyswoić wiele zasad, których od niego wymagasz, ale zawsze pozostanie psem niezależnym, nieco zdystansowanym i czasem nawet nieprzewidywalnym. Musisz to mieć na uwadze.

Wszystkie wątpliwości dotyczące zachowań czworonoga należy konsultować na bieżąco z doświadczonym behawiorystą. Warto zapisać się z psem na szkolenie – czasem wystarczy kilka zajęć, by wejść z mastifem na dobre tory, znaleźć lepszą metodę jego prowadzenia oraz zbudować dobrą i głęboką relację z psem.

Mastif tybetański na spacerze

Czworonóg kroczy na spacerze dumnym i eleganckim krokiem. Trzyma się blisko opiekuna i rzadko oddala się na tyle, że znika z zasięgu wzroku. Lubi od czasu do czasu biegać, sam lub ze swoim opiekunem, ale nie oczekuj, że będzie biegał z Tobą na długich dystansach.

Może też chętnie bawić się z psami, które dobrze zna. Na spacerach raczej stroni od obcych ludzi i zwierząt. Nie przepada też za czworonogami w wieku szczenięcym. Młode, energiczne psy, mogą mastifa denerwować.

Pies jest zazwyczaj spokojny na spacerach, jeśli został odpowiednio pokierowany w wieku szczenięcym. Nie ciągnie, dlatego nie musisz kupować dla niego szelek, wystarczy dobrej jakości, odpowiednio dopasowana obroża przeznaczona dla psa dużej rasy.

Zabawa z mastifem tybetańskim

Szczenięta mastifa tybetańskiego chętnie bawią się z opiekunem i innymi czworonogami. Te starsze zazwyczaj wolą spędzać czas same. Dorosłe mastify czasem zapraszają do wspólnych harców swoich znanych od dawna psich kolegów, jeśli akurat mają na to akurat ochotę. To jednak one muszą zdecydować, z kim i kiedy chcą się bawić.

Mastif tybetański to bardzo inteligentny pies, który chętnie pobawi się nie tylko gryzakami i szarpakami, ale także zabawkami logicznymi.

Pielęgnacja mastifa tybetańskiego

Pielęgnacja czworonoga nie powinna przysparzać opiekunowi wielu problemów. Ta rasa na ogół cieszy się dobrym zdrowiem, choć nie należy do ras długowiecznych. Jego gęsta sierść dobrze izoluje go od zimna i deszczu w chłodne miesiące, dlatego nawet sroga zima nie jest mu straszna. Latem natomiast powinien unikać ostrego słońca, ponieważ może być narażony na udar cieplny. W ciepłe dni zaleca się wychodzić z pupilem na dłuższe spacery wczesnym rankiem i po zachodzie słońca. Należy jednocześnie dbać o prawidłowe nawodnienie czworonoga, szczególnie w okresie letnim.

Oczy mastifa mogą łzawić, dlatego warto wycierać nadmiar łez z sierści za pomocą czystej gazy i specjalnego płynu do pielęgnacji okolic oczu i powiek.

Najczęstsze problemy zdrowotne mastifa tybetańskiego

U mastifów najczęściej diagnozuje się takie choroby, jak:

  • padaczka;
  • dysplazja stawów biodrowych;
  • rozszerzenie i skręt żołądka;
  • ślepota.

Jak dbać o sierść mastifa tybetańskiego?

Psa trzeba regularnie czesać. Futro mastifa należy szczotkować przynajmniej 1-2 razy w tygodniu. To bardzo ważne, ponieważ jego sierść jest niezwykle gęsta, a martwy podszerstek nie może przez to swobodnie wypadać.

Psa należy kąpać dopiero wtedy, gdy uznasz, że zachodzi taka potrzeba. Używaj do tego szamponów przeznaczonych dla mastifów lub innych psów dużych ras z długimi włosami.

Jak dbać o uszy mastifa?

Mastif tybetański może mieć tendencję do nawracających infekcji uszu. Z tego powodu należy wiedzieć, jak skutecznie zapobiegać temu schorzeniu i czyścić uszy psa. Po pierwsze, stosuj się do wszystkich zaleceń lekarza weterynarii. Po drugie, nie wkładaj do ucha psa patyczków, wacików kosmetycznych ani gazy – mogłyby one podrażniać zewnętrzny przewód słuchowy. Po trzecie, profilaktycznie płucz uszy mastifa za pomocą specjalnego płynu, który dostaniesz w gabinetach weterynaryjnych lub w dobrych sklepach zoologicznych. Nigdy nie płucz jego uszu wodą ani innymi płynami nieprzeznaczonymi do użycia w uszach psa.

Zaglądaj do uszu pupila raz w tygodniu i sprawdzaj, czy nie toczy się w nich proces zapalny. Jeśli uszy są bardzo ciepłe, zaczerwienione w środku, brzydko pachną, a w ich środku zbiera się wydzielina, to czas na niezwłoczną wizytę u lekarza weterynarii.

Jak żywić mastifa tybetańskiego?

Żywienie szczeniąt mastifa tybetańskiego

Szczenięta potrzebują wysokoenergetycznej karmy przeznaczonej dla młodych psów ras dużych i olbrzymich. Przestrzegaj dziennej dawki kalorii, którą oblicza się na podstawie masy ciała szczeniaka i jego stopnia aktywności. Pamiętaj, by w bilansie kalorii uwzględnić także wszystkie psie przekąski, które pupil dostał podczas szkolenia.

Żywienie dorosłego mastifa tybetańskiego

Dieta dorosłych mastifów powinna opierać się na karmie suchej z dodatkiem karmy mokrej. Ważne, by w trosce o utrzymanie prawidłowej masy ciała czworonoga nie przekraczać zalecanej dziennej dawki kalorii. Mastif należy do psów ras olbrzymich, które są predysponowane do rozszerzenia i skrętu żołądka. Aby temu zapobiec, należy karmić mastifa 2-4 razy dziennie. Pies musi powoli spożywać małe ilości pokarmu. Jeśli Twój pupil połyka łapczywie jedzenie wraz z powietrzem i miska w mgnieniu oka staje się pusta, warto zastąpić ją taką, która spowalnia pobieranie pokarmu poprzez obecność wypustek.

Pies nie może uprawiać żadnej aktywności fizycznej przez około 30 minut po zjedzeniu posiłku. Nie może też wskakiwać i zeskakiwać z łóżka, tarzać się czy chodzić po schodach.

Żywienie starszego mastifa tybetańskiego

Starszy pies powinien dostawać karmę, która zaspokoi jego potrzeby żywieniowe, a przy okazji będzie mógł ją spożywać bez większych trudności. Z reguły zaleca się, by starsze psy dostawały mniej kaloryczną karmę lub mniejsze porcje dotychczasowego jedzenia, bo wraz z osiągnięciem dojrzałości następuje spadek zapotrzebowania na kalorie przyjmowane z pokarmem. Bardzo stare psy są z kolei narażone na niedowagę, dlatego powinny dostawać bardziej kaloryczne posiłki.

Sposób żywienia seniorów i bardzo starych mastifów tybetańskich należy skonsultować z lekarzem weterynarii. To specjalista najlepiej oceni stan zdrowia Twojego pupila i zaproponuje najlepszy sposób żywienia starszego psa.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena 2.7 / 5. Liczba głosów 3

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Żywienie

Czytanie etykiet pokarmów gotowych

Na sklepowych półkach znajduje się ogromny wybór różnego rodzaju pokarmów gotowych. Znajdziemy produkty wielu marek dla psów i kotów.

Pies w łózku
Zachowanie

Jak oduczyć psa spania w łóżku?

Opiekunowie dzielą się na tych, którzy śpią ze swoimi pupilami i takich, którzy kategorycznie nie pozwalają psu wskakiwać na ich łóżko. Są też tacy, którzy

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres