Doberman

Doberman

DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca):
Grupa: 2 FCI; sekcja 1 (sznaucery i pinczery)
Wzrost: 68-72 cm w kłębie (pies), 63-68 cm (suka)
Waga: 40-45 kg (pies), 32-35 kg (suka)
Głowa: długa, szlachetna. Stop słabo zaznaczony, nos dobrze rozwinięty, szeroki z dużymi nozdrzami
Oczy: owalne, średniej wielkości, ciemne
Uszy: osadzone wysoko, średniej wielkości, końce przylegają do policzków
Tułów: doberman ma prostokątną sylwetkę, z dobrze zaznaczonym w kłębem i linią grzbietu solidną i krótką; zad zaokrąglony, klatka piersiowa dobrze rozwinięta
Szata: krótka, szorstka, zwarta, bez podszerstka
Umaszczenie: czarne lub ciemnobrązowe, z rdzawoczerwonymi, ostro ograniczonymi czystymi plamami (podpalaniem) na kufie, policzkach, nad górnymi powiekami, na krtani, piersi (dwie plamki), na śródręczu i łapach, po wewnętrznej stronie ud i w okolicy odbytu
Ogon: wysoko osadzony, kiedyś krótko cięty, obecnie naturalnie długi, lekko zakręcony nad grzbietem

Doberman – historia rasy

Doskonale znamy nazwisko twórcy rasy, bo od niego otrzymała ona swą nazwę. Fryderyk Ludwik Dobermann żył w latach 1834 – 1894. Podobno był poborcą podatkowym, hyclem z uprawnieniami do wyłapywania włóczących się psów i właścicielem zakładu przerobu odpadów rzeźniczych. Najostrzejsze ze złapanych przez siebie zwierząt krzyżował z uznanymi wówczas za czystą rasę psami rzeźnickimi. Te ostatnie pochodziły z Turyngii i były owocem kojarzenia rottweilerów i psów owczarskich o czarnym umaszczeniu, z intensywnym kasztanowym podpalaniem. W latach siedemdziesiątych XIX stulecia Dobermann uzyskał okazy łączące zalety stróża i obrońcy, wykorzystywane do pracy w policji i to na tyle powszechnie, że nazywano je psami żandarmów. Stosunkowo młoda rasa szybko została uznana i równie szybko zdobyła popularność w kraju i poza jego granicami. Wysoko ceniono zarówno cechy użytkowe, jak i elegancję tych psów. Jednak zakaz cięcia uszu i ogonów okazał się dla nich fatalny w skutkach. Doprowadził do zmiany sylwetki i wyrazu dobermana oraz, w konsekwencji, do spadku liczby jego miłośników. Dodatkowo panowała powszechna opinia o nadmiernej pobudliwości i małym zrównoważeniu tych psów. Dziś nie tak liczni, ale wierni entuzjaści smukłych zwierząt intensywnie pracują nie tylko nad ich wyglądem, ale także nad charakterem, co przynosi całkiem dobre rezultaty.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

PRZECZYTAJ WIĘCEJ CIEKAWYCH ARTYKUŁÓW

Zdrowie

Gdy zawodzi tarczyca

Niedoczynność tarczycy (hipotyroidyzm) to jedna z najczęściej diagnozowanych u psów chorób o podłożu endokrynologicznym.

RASY PSÓW

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres