Appenzeller

Appenzeller

DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca FCI):
Grupa: 2 FCI (pinczery, sznaucery, molosy  i szwajcarskie psy do bydła), sekcja 3 (szwajcarskie psy do bydła)
Wygląd ogólny: appenzeller to trójbarwny, kwadratowy pies średniej wielkości, bardzo ruchliwy  i zwinny, o bystrym wyrazie
Wzrost: 52–56 cm (pies), 50–54 cm (suka)
Głowa: klinowata, mózgoczaszka niemal płaska, stop słabo zaznaczony. Kufa zwężająca się, ale nie szpiczasta
Oczy: małe, w kształcie migdała, trochę skośne, ciemne, tylko u psów czekoladowych mogą być trochę jaśniejsze
Uszy: osadzone wysoko i szeroko, wiszące
Ogon: wysoko osadzony, dobrze owłosiony, ciasno zakręcony nad grzbietem
Tylne kończyny: dość strome, staw skokowy wysoko umiejscowiony
Szata: gęsta, błyszcząca,  z podszerstkiem czarnym, szarym lub żółtym, krótka,  na grzbiecie może być lekko pofalowana
Umaszczenie: czarne  z symetrycznym podpalaniem i białymi znaczeniami (obowiązkowo na kufie, strzałka na głowie, krawat, skarpetki, koniec ogona), czekoladowe  z podpalaniem i bielą (uznane dopiero w latach pięćdziesiątych XX wieku). Zdaniem hodowców psy czekoladowe są bardziej aktywne, zadziorne  i odznaczają się nadzwyczajną pasją do pracy

Appenzeller – szczypta historii

Teorie pochodzenia szwajcarskich psów do zaganiania bydła są różne. Jedni uważają, że są one potomkami rzymskich molosów towarzyszących legionom w wyprawach do Galii Zaalpejskiej, inni twierdzą, że to rasy lokalne, kształtujące się na tym terenie już od epoki brązu. Izolacja w alpejskich dolinach doprowadziła do powstania rozmaitych miejscowych odmian – większe psy wykorzystywane były jako pasterskie i pociągowe, mniejsze, w których żyłach płynie zapewne krew dawnych szpicowatych, pracowały przede wszystkim przy stadach bydła. W wydanej w 1853 roku książce Fridricha von Tschudi „Thierleben der Alpenwelt” po raz pierwszy przeczytać można o psach pasterskich trzymanych w Alpach przy stadach bydła. Odmiana z kantonu Appenzell została opisana dokładniej w roku 1895 przez Maxa Sibera, który stał się jej promotorem. Tryhond (bo tak nazywały się wówczas te psy) prezentował się następująco: „przysadzisty,  o mało eleganckiej sylwetce, niewyróżniający się szczególną urodą; najbardziej zdobi go umaszczenie, w przeważającej większości czarne, z żółtymi znaczeniami i bielą na głowie, a także łapach, brzuchu i końcu ogona”. Apelując o prowadzenie hodowli tej rasy, Siber napisał: „Ta użyteczna stara forma z powodu swojego niepozornego wyglądu nigdy nie stanie się dla hodowców, wystawców  i handlarzy przedmiotem spekulacji”. Starania szwajcarskich kynologów (po śmierci Sibera jego pracę kontynuował profesor Albert Heim, autor pierwszego wzorca rasy) wyszukujących typowe psy na targach bydła nie spotkały się ze zrozumieniem właścicieli czworonogów – ci bowiem zainteresowani byli jedynie walorami użytkowymi zwierząt, a większość samców kastrowano. Choć trudno w to uwierzyć, robiono tak, by były grubsze, a ich mięso smaczniejsze… Psy po paru latach służby trafiały do garnka! Pomogły dopiero nagrody finansowe (choć praktyczni Szwajcarzy uważali to za marnowanie pieniędzy)  i w roku 1899 na wystawie w Winterthur pokazano po raz pierwszy osiem appenzellerów. Klub rasy, którego założycielami byli… rzeźnicy, powstał w roku 1906, a 8 lat później w jego księgach hodowlanych zapisano 100 psów.

Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij, aby ocenić

Średnia ocena / 5. Liczba głosów

Brak głosów. Oceń artykuł!

KOMENTARZE

Dodaj komentarz

O AUTORZE

newsletter

Otrzymuj informacje
o najnowszych poradach prosto do swojej skrzynki

Podaj swój adres